- Editorial | Να απαντήσουμε στην πολεμοκάπηλη ανασυγκρότηση της κυβέρνησης
- Μαμντάνι, Σάντσεθ, Μελανσόν, Die Linke: Η επιστροφή της αριστεράς;
- Γερμανία: η ακροδεξιά ετοιμάζεται, η επαναστατική αριστερά απαιτείται
- Η βιομηχανία των διώξεων και ο ακροδεξιός λόγος στα σχολεία
- Η μάχη ενάντια στην γυναικεία καταπίεση στην εποχή του cancel
- Υγεία, τσαρλατάνοι και παραεμπόριο
- Οι Χούθι, ο Τραμπ και ο πόλεμος για τον έλεγχο της ενέργειας
- Παρεμβάσεις στις παρελάσεις ή ΕΝΑΝΤΙΑ στις παρελάσεις;
- Αγώνας σε σχολεία – λιμάνια – στρατόπεδα κόντρα στην εθνική ενότητα και την πολεμική προετοιμασία
- ΚΕΝ Θήβας: Ένα στρατόπεδο σε αναβρασμό
Editorial
Να απαντήσουμε στην πολεμοκάπηλη ανασυγκρότηση της κυβέρνησης
Είναι πλέον οριστικό!
Η κυβέρνηση της ΝΔ σπρώχνει τους λαούς των Βαλκανίων και της Μεσογείου σε μια πολεμική ανάφλεξη! Η ιμπεριαλιστική επέμβαση των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή βρίσκει την Ελλάδα ως μία από τις πιο φανατικές χώρες που υποστηρίζουν την πολεμική αναδιάταξη του πλανήτη. Μόνο τα σκανδιναβικά κράτη και η Ουκρανία ανταγωνίζονται τον ζήλο της ελληνικής κυβέρνησης να προχωρήσει σε κλιμάκωση των ανταγωνισμών στην ευρύτερη περιοχή.
Ο ελληνικός καπιταλισμός χτίστηκε πάνω σε αίμα συνεχών πολεμικών εξορμήσεων. Η διεύρυνση των συνόρων δεν σταμάτησε στο Σαγγάριο και στην ήττα στη Μικρά Ασία. Τα Δωδεκάνησα στο τέλος του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου αλλά και η «Ένωση» με την Κύπρο αποτελούν τη φυσική συνέχεια της Μεγάλης Ιδέας. Μόνο η ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στο Ευρώ έδωσε δύο δεκαετίες να δοκιμαστεί η «νίκη» μέσω της οικονομίας έναντι των τοπικών ανταγωνιστών. Η οικονομική κρίση του 2008 έφερε ξανά τους έλληνες καπιταλιστές στις εργοστασιακές τους ρυθμίσεις: να ακολουθούν σαν γύπες τις μεγάλες δυνάμεις και να εξαργυρώνουν τη στήριξη τους στις πολεμικές εκστρατείες.
Η κυβέρνηση της ΝΔ μέσα από τις πολυδάπανες αγορές πολεμικού εξοπλισμού, την αναδιάταξη στο ελληνικό στράτευμα και τις πολεμικές συμφωνίες με ΗΠΑ – Γαλλία – Ισραήλ επιδιώκει να φέρει τον ελληνικό καπιταλισμό ως βασικό «παίκτη» όχι μόνο στα Βαλκάνια αλλά και στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Η συνεργασία με τους στρατούς Ισραήλ και Ουκρανίας μετέτρεψαν τις θάλασσες της ελληνικής επικράτειας σε βραδυφλεγή βόμβα. Η πειρατεία του ισραηλινού ναυτικού νότια της Πελοποννήσου και η παραλίγο επίθεση ουκρανικού ντρόουν σε ρωσικό πλοίο στο Ιόνιο δεν είναι αστοχίες. Αποτελούν φυσική συνέχεια των επιλογών της κυβέρνησης και θα ακολουθήσει ακόμα μεγαλύτερη κλιμάκωση.
Οι στρατηγοί μιλάνε ανοικτά, πλέον, για προληπτική επίθεση κατά της Τουρκίας. Οι σχεδιασμοί δεν αφορούν μια πολεμική εμπλοκή στα νησιά και στον Έβρο, αλλά στο πώς θα εξαπολυθεί μια σαρωτική επίθεση στην Τουρκία που θα την αναγκάσει σε ολοσχερή ήττα. Οι διεθνείς συμμαχίες και οι πολεμικές συμφωνίες προετοιμάζουν μια εξέλιξη για να ανατραπεί ο συσχετισμός δύναμης στην περιοχή. Η Τουρκία αποτελεί σημαντικό αγκάθι για τα σχέδια του ιμπεριαλισμού. Η πρέσβειρα των ΗΠΑ έλεγε με στόμφο στον Υπουργό Ενέργειας της Ελλάδας πως «Μπορούμε να ρίξουμε όποια κυβέρνηση θέλουμε!». Μόνο που δεν παραδέχτηκε πως δέκα χρόνια πριν δεν κατάφεραν να ρίξουν τον Ερντογάν με το γκιουλενικό πραξικόπημα κι αυτό δυσκολεύει τις προσπάθειες των ΗΠΑ.
Η πολεμική αναδιάταξη της Ελλάδας έρχεται να λειτουργήσει ως φόβητρο για την Τουρκία. Έρχεται μέσα από τη στήριξη Ισραήλ – ΗΠΑ – ΕΕ για να «πείσει» τους τούρκους καπιταλιστές σε συμβιβασμό. Όμως, ο ίδιος ο Τραμπ λέει πως «τα όπλα δεν τα έχουμε μόνο για φόβητρο αλλά πρέπει να είμαστε έτοιμοι να τα χρησιμοποιήσουμε… ακόμα και τα πυρηνικά!». Προφανώς και η ελληνική κοινωνία δεν είναι έτοιμη να εμπλακεί σε ανοικτό πόλεμο με εκατοντάδες και χιλιάδες φέρετρα φαντάρων να επιστρέφουν στις πόλεις και στα χωριά.
Βρισκόμαστε στο τέλος των προγραμμάτων ενίσχυσης από την ΕΕ και θα χρειαστεί μια αναβαπτισμένη κυβέρνηση να προχωρήσει σε μια «τραμπική» επίθεση στην κοινωνία. Θα χρειαστούν ακροδεξιά και μισοφασιστικά στελέχη και κομματίδια να σπείρουν ρατσιστικό και πολεμικό οχετό στην κοινωνία. Η κυβέρνηση της ΝΔ θα επιδιώξει από τη μία να κινδυνολογήσει στην οικονομία, αλλά από την άλλη θα επιχειρήσει να αναβαπτίσει τα εθνικά διλήμματα. Η «ασφάλεια» της χώρας από πρόσφυγες, Τούρκους, κομμουνιστές και Παλαιστίνιους θα είναι το ιδεολογικό πρόταγμα για να συσπειρωθεί το αστικό μπλοκ.
Η αριστερά, συνήθως, κάνει δύο λάθη: Το πρώτο είναι πως θεωρεί τον πόλεμο και προσφυγικό ως «κόλπο» να αλλαχτεί η ατζέντα. Επενδύει στην οικονομία και την φτωχοποίηση αποφεύγοντας τα «δύσκολα» ερωτήματα και ελπίζοντας να κερδίσει «στις πραγματικές ανάγκες του κόσμου». Το παράδειγμα «Μαμντάνι» με τη στοχοποιημένη καμπάνια για τα ΜΜΜ και τη στέγη δημιουργεί θαυμαστές στην Ευρώπη και το Die Linke αποτελεί τίμιο μιμητή του. Το πρόβλημα με αυτή την ανάλυση είναι πως είναι λανθασμένη! Τα «εθνικά» και το «προσφυγικό» δεν είναι κομπίνες, αλλά κεντρικός άξονας μέσα από τον οποίο η αστική τάξη βλέπει νέες δυνατότητες κερδοφορίας και κυριαρχίας. Η αριστερά αποφεύγει αυτή τη μάχη γιατί όποτε τι δίνει πέφτει στο δεύτερο λάθος.
Το δεύτερο λάθος της αριστεράς είναι η υποταγή στον πατριωτισμό και στον εθνικισμό. Είτε με μυθεύματα περί «τουρκικής επιθετικότητας» και «φασίστα Ερντογάν» είτε με παραλυτικό ισαποστακισμό, δεν μπορεί να αντιπαλέψει τις πολεμικές εξορμήσεις του ελληνικού καπιταλισμού. Ήδη από τώρα, χωρίς μεγάλη κλιμάκωση της εθνικιστικής προπαγάνδας επαναλαμβάνονται όλα τα άλλοθι ταύτισης με το ελληνικό κεφάλαιο. Η αριστερά ποτέ δεν αναγνωρίζει ελληνική επιθετικότητα. Ακόμα και στις χειρότερες εκδοχές τις τα ρίχνει στη «δεξιά που ακολουθεί επιχειρήσεις κόντρα στα συμφέροντα της χώρας»: «η εκστρατεία στην Άγκυρα το 1922 ήταν υποταγή του Βασιλιά στην Αντάντ», «η εισβολή της Τουρκίας έγινε χάρις το προδοτικό πραξικόπημα της ελληνικής χούντας»! Όμως η πραγματικότητα είναι πως ο εθνάρχης Βενιζέλος ενορχήστρωσε από το 1915 την ελληνική επέμβαση στην Τουρκία και ο «Κάστρο της Μεσογείου» Μακάριος έκανε το πρώτο πραξικόπημα το 1963 ενάντια στο κυπριακό σύνταγμα την ώρα που η ΕΔΑ διαδήλωνε για «Ένωση» Ελλάδας – Κύπρου.
Η αριστερά δεν πρέπει να αφήσει τα συνδικάτα και την εργατική τάξη έξω από τις μάχες ενάντια στον πόλεμο, αλλά ούτε και να στηρίξει τα ψέματα της ελληνικής εθνικιστικής προπαγάνδας. Η μάχη για τη «νίκη» στον τομέα της οικονομίας δεν θα μπορεί να κερδηθεί, αν δεν μπορούμε να απαντήσουμε με ένα στιβαρό «ΟΧΙ» στην ενίσχυση του ελληνικού στρατού και προβάλλοντας την ανάγκη μιας ελληνικής επικράτειας κάτω από την κόκκινη σημαία της ταξικής αλληλεγγύης και της ειρήνης!