Αντιφασιστική Φρουρά | Τεύχος 77 | ΟΚΤ 2026
Από το ξέσπασμα της παγκόσμιας κρίσης έως και την πολιτική της Καραντίνας όλες οι εκδοχές της αριστεράς είχαν συνθλιβεί από τις αστικές τάξεις. Σε καμία μεριά του πλανήτη δεν μπόρεσε να σταθεί μια αφήγηση διαφορετική από το δίπολο «λιτότητα – περιστολή κοινωνικού κράτους». Ακόμα και τα πειράματα της Λατινικής Αμερικής που βασίζονταν στις πλούσιες πρώτες ύλες, κατέρρεαν μέσα στις συμπληγάδες του ιμπεριαλισμού και της οικονομικής απομόνωσης.
Η νέα φάση της κρίσης με την κυριαρχία του στασιμοπληθωρισμού και την ιμπεριαλιστική επεκτατικότητα, έβρισκε αντιστάσεις από διάφορες κυβερνήσεις αλλά χωρίς αυτές να έχουν την παραμικρή σχέση με την παγκόσμια αριστερά. Μελόνι, Ορμπάν, Ερντογάν, Χαμενεΐ με διαφορετικές στρατηγικές και εντάσεις ανακήρυσσαν μια «εθνική ανεξαρτησία» έναντι των κατευθυντήριων γραμμών του Τραμπ και της ΕΕ. Αργά αλλά σταθερά οι περιφερειακές αστικές τάξεις διαπίστωναν πως ο «μονόδρομος» ΗΠΑ – ΕΕ τις άφηνε ρημαγμένες και στο περιθώριο των εξελίξεων. Τα τελευταία τρία – τέσσερα χρόνια μετά και από την αποτυχία της πολιτικής της Καραντίνας που δεν αναθέρμανε τις οικονομίες, διαμορφώθηκε ένα κενό αμφισβήτησης.
Η δημοκρατική αριστερή αντιπολίτευση είχε βρεθεί με την πλάτη στον τοίχο. Το Κοινωνικό Συμβόλαιο του 20ου αιώνα είχε πεταχτεί στο καλάθι των σκουπιδιών από τις αστικές τάξεις, οι λαϊκές μάζες στέναζαν από τη λιτότητα και τη διάλυση του Κοινωνικού Κράτος και η Δημοκρατική Αριστερά δεν έβρισκε ένα «ρεαλιστικό σχέδιο» προστασίας του λαϊκού εισοδήματος που να είναι ανεκτό από την αστική τάξη. Πλέον με τις περιφερειακές αστικές τάξεις σε αδιέξοδο αρχίζει να υπάρχει έδαφος να «ακουστούν» κάποιες διαφορετικές στρατηγικές. Στην Αγγλία, για παράδειγμα, το brexit σε συνδυασμό με το στασιμοπληθωρισμό έχει οδηγήσει σε εγκατάλειψη των υποδομών. Τα τρένα χρειάζονται τεράστια κονδύλια εκσυγχρονισμού που ο ιδιώτης καπιταλιστής δεν είναι διατεθειμένος να κάνει (μοιάζει κάτι με την Hellenic Train;) μιας και δεν υπάρχουν μακροπρόθεσμα σχέδια κερδοφορίας. Η επανακρατικοποίηση αυτών γίνεται για όρους διατήρησης της απαραίτητης εθνικής οικονομικής σκαλωσιάς.
Στις τρεις μεγαλύτερες ευρωπαϊκές οικονομίες οι παραδοσιακές συντηρητικές κυβερνητικές δυνάμεις βρίσκονται σε φάση εξαΰλωσης. Οι Τόρυς, η γκωλική δεξιά και οι Γερμανοί Χριστιανοδημοκράτες έχουν χάσει την εμπιστοσύνη των αστικών τους τάξεων γιατί απέτυχε παταγωδώς η στρατηγική της ΕΕ και του Ευρώ ως οικοδόμηση ενός ανεξάρτητου ιμπεριαλιστικού πόλου κόντρα σε ΗΠΑ – Ρωσία – Κίνα. Βλέπουν τις εθνικές οικονομίες τους να ετεροκαθορίζονται από τις στρατηγικές του Τραμπ και τις οικονομίες τους να βρίσκονται σε στασιμότητα μιας και δεν χορεύουν από το νταούλι του φτηνού φυσικού αερίου του Πούτιν. Η Δημοκρατική Αριστερά βρίσκει ξανά ένα χώρο να καταθέσει ξανά μια «ρεαλιστική στρατηγική» κόντρα στους επίφοβους και διχαστικούς σχεδιασμούς του Τραμπ.
Ένα κομμάτι της «αντικαπιταλιστικής» αριστεράς σήκωνε το λάβαρο του «τέλους της σοσιαλδημοκρατίας» για πέμπτη ή δέκατη φορά τα τελευταία τριάντα βλέποντας το «κενό» για την ευκαιρία της. Αυτό το ίδιο κομμάτι της αριστεράς πανηγυρίζει για τον Μαμντάνι ή για το Die Linke καμώνοντας πως είναι «διαφορετική» «μη σοσιαλδημοκρατική» αριστερά. Κόμματα, οργανώσεις και παράγοντες «αναγνωρίζουν» την κυβέρνηση Σάντσεθ μια αντίσταση στις ΗΠΑ, ελπίζουν στο Die Linke πως θα βάλει φραγμό στο AfD και βλέπουν στον Μελανσόν την παράταξη που συμβάλλει στο εξεγερμένο μαθητικό κίνημα των ημερών μας. Φυσικά η Efi Eralp, η επικεφαλής του Die Linke στο νικηφόρο Βερολίνο, σε ένα κόμμα έστειλε ευχαριστήριο μήνυμα και ζήτησε μακροχρόνια συνεργασία: αυτό του Τσίπρα.
Φυσικά και δεν θα αρνηθούμε πως μέσα από τα αριστερά αστικοδημοκρατικά κόμματα εκφράζεται και διαμεσολαβείται μια γνήσια λαϊκή αντίσταση και αναζήτηση. Προφανώς και αποτελούν μια μαζική εκλογική και κοινωνική καταγραφή των πληβείων τάξεων και τις αγωνίες τους για το κοινωνικό κράτος, την ειρήνη, τα δημοκρατικά δικαιώματα και την οικονομική επιβίωση τους. Όμως αυτά έρχονται ως κομμάτι αποτυχίας των εξεγερτικών διαδικασιών της μνημονιακής περιόδου. Οι αποτυχίες της «άλλης» αριστεράς σε Ευρώπη αλλά και στο «Τσαβικό σοσιαλισμό» δυναμώνουν ξανά μια ρεαλιστική αριστερά, πιο συμβιβασμένη, περισσότερο διαθέσιμη να υποταχθεί.
Ακόμα και αυτή η Δημοκρατική Αριστερά είναι «επικίνδυνη» για τους πραγματικούς ιδιοκτήτες του κάθε εθνικού κράτους. Στην Ισπανία ο Σάντσεθ έχασε το δημοψήφισμα για την κατοικία από τη δεξιά. Στη Γερμανία το Βερολίνο αποτελεί όαση σε μια δυναμική πενεθνική εμφάνιση του AfD. Στην Γαλλία η Ανυπότακτη Γαλλία καταδικάζει τη μαθητική βία και προσπαθεί να πνίξει όποιες «ακραίες» φωνές στο εσωτερικό της· έτσι κι αλλιώς θεωρούν πως ο Μελανσόν θα χάσει αν πάει αντιμέτωπος με τη Λεπέν στις επόμενες Προεδρικές εκλογές. Στην Βραζιλία ο Λούλα βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο κόντρα στον υιό Μπολσονάρου.
Σε αυτή τη μάχη, που θα δίνεται και κλιμακωθεί με πολλαπλούς τρόπους, δεν αρκούν τα «έξυπνα» μιντιακά εργαλεία της Δημοκρατικής Αριστεράς. Χρειάζεται να φέρουμε ξανά όλη την ατζέντα του ταξικού πολέμου για να μπορούμε να κατάθεσουμε τη μόνη «ρεαλιστική» διέξοδο: αυτή της Κομμουνιστικής Εξέγερσης.