- Editorial | Να σπάσουμε τον φαύλο κύκλο της απογοήτευσης και του συμβιβασμού
- Είναι η ΕΛ.Α.Σ. του Τσίπρα η αριστερή απάντηση στη ΝΔ;
- Μέση Ανατολή: πόλεμοι, εκεχειρίες και αναδιάταξη της ισχύος
- Όταν η «τραμποποιημένη» Νέα Δημοκρατία στρώνει τον δρόμο, ο ακροδεξιός εσμός δεν πέφτει από τον ουρανό
- Πλατεία Τιενανμέν 1989: η σύγκρουση της εργατικής τάξης με τη γραφειοκρατία
- Η μάχη ενάντια στο σιωνιστικό κρουαζιερόπλοιο Crown Iris
- Η Κίνα στο σταυροδρόμι των διεθνών εξελίξεων και η αμερικανική στρατηγική περικύκλωσης
- Λατινική Αμερική: η άνοδος της δεξιάς και οι αντιστάσεις των κινημάτων
- Ο λαός της Αλβανίας στους δρόμους: το σύνθημα «ούτε γη, ούτε νερό» φτάνει και εδώ
Editorial
Να σπάσουμε τον φαύλο κύκλο της απογοήτευσης και του συμβιβασμού
Τα πολιτικά σχήματα Τσίπρα – Καρυστιανού γρήγορα εμφανίστηκαν ως κυρίαρχα στο αντιπολιτευτικό τοπίο. Ακόμα κι αν δεν καταφέρουν να υλοποιήσουν τους στόχους τους και να διεκδικήσουν στο άμεσο μέλλον την κυβέρνηση, έχουν αναδείξει τις ανεπάρκειες της υπαρκτής αριστεράς. Η υπαρκτή αριστερά δεν μπόρεσε να κερδίσει τίποτα από την ρευστοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ και την πολιτική του αποτυχία να σταθεί αξιοπρεπώς ως αντιπολίτευση στην κυβέρνηση της ΝΔ. Αλλά ούτε μπορεί να διεκδικήσει το «κίνημα των Τεμπών». Αν τις «πλατείες» του 2011 τις καρπώθηκε η αριστερά, το «έγκλημα των Τεμπών» το διεκδικεί να το εκπροσωπήσει ένα ρεύμα από τη λαϊκή δεξιά. Για πρώτη φορά, μετά την Μεταπολίτευση, διαμορφώνεται δεξιός χώρος που διεκδικεί κομμάτι από το λαϊκό κίνημα.
Ο Τσίπρας παρακάμπτει τους κομματικούς διαδρόμους και χτίζει ένα κόμμα παραγόντων. Θα ήθελε να είναι λομπίστες και να διαμεσολαβούν στα επιχειρηματικά και κοινωνικά μπλοκ, αλλά απλώς είναι ένα συνονθύλευμα αριβιστών. Όμως τα «αρχηγικά» κόμματα δεν τα εφηύρε ο Τσίπρας. Η σύγχρονη αριστερά σε κάθε γωνιά του πλανήτη αναζητά έναν Μελανσόν ή έναν Κόρμπιν μπας και βρεθεί μεγαλύτερη πολιτική διεισδυτικότητα σε ευρύτερο κοινό. Και ο Τσίπρας έτσι προέκυψε στον ΣΥΡΙΖΑ, ως ηγέτης που θα σταματήσει τον πόλεμο των συνιστωσών και θα εκτοξεύσει την αριστερά. Η αναζήτηση «κοινωνικής γείωσης» με εργατική και νεολαιίστικη βάση, που θα ενεργοποιεί τη δυναμική της αριστεράς και θα εμποδίζει τις αρχηγικές ηγεσίες έχει απομείνει να είναι επένδυση στο παραδοσιακό γραφειοκρατικό δίκτυο του συνδικαλισμού. Ελάχιστα είναι τα πρωτοβάθμια σωματεία που καταφέρνουν να έχουν αναγνωρισιμότητα σε ευρύτερα κομμάτια της εργατικής τάξης. Συνήθως η αριστερά διεκδικεί συμμετοχή στη συνδικαλιστική γραφειοκρατία των υπαρχουσών δομών χωρίς να κάνει και καμιά ιδιαίτερη προσπάθεια κινηματικής υπέρβασης. Κορυφαίο παράδειγμα έκπτωσης είναι η εμφάνιση πανό με υπογραφή «Φοιτητικοί Σύλλογοι» σε κάθε μπλοκ της αριστεράς χωρίς να έχει διεκδικηθεί η παραμικρή δημοκρατική συμμετοχή των φοιτητών μέσα από γενικές συνελεύσεις ή ανοιχτά διοικητικά συμβούλια.
Η στατικότητα και διστακτικότητα ακόμα και της ριζοσπαστικής αριστεράς δεν δημιουργεί ανάταση και ελπίδα στο ταξικό κίνημα. Αντί να αρπάζουν τις ευκαιρίες όταν δημιουργούνται ρήγματα της κοινωνικής συναίνεσης, σπεκουλάρουν αλά ΚΚΕ στο μακροχρόνιο χτίσιμο και στην «αλλαγή των συσχετισμών».
Το ταξικό κίνημα, όμως, σε κάθε μεριά του πλανήτη δείχνει την αντοχή του και δημιουργεί ελπίδα. Δεν είναι μόνο η Μέση Ανατολή που σε Παλαιστίνη, Λίβανο, Υεμένη, Ιράν οι λαοί αντιστέκονται στη σαρωτική στρατιωτική επέμβαση του πιο θανάσιμού και επικίνδυνου διδύμου, δηλαδή των στρατών των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Στη Λατινική Αμερική, σε κάθε συμβιβασμό της Ροντρίγκεζ στη Βενεζουέλα, σε κάθε ιδιωτικοποίηση στην Κούβα έχουμε ένα μαζικό κίνημα σαν αυτό της Βολιβίας. Παρ΄όλη τη ρευστοποίηση του ιστορικού MAS του Μοράλες το ταξικό κίνημα βρήκε τον δρόμο όχι απλά να παλέψει και να κάνει συμβολικές κινητοποιήσεις, αλλά να αναζητήσει εξεγερσιακές διαδικασίες. Στην Ιταλία, παρόλη τη διακυβέρνηση Μελόνι έχουν γίνει τεράστιες απεργίες ενάντια στον πόλεμο. Στη Μεγάλη Βρετανία η επίθεση της ακροδεξιάς του Ρόμπινσον, αλλά και των προτεσταντών στη Β. Ιρλανδία, συναντά ένα αναδυόμενο κίνημα που αναζητά ευρύτερες αριστερές λύσεις απέναντι και στην καταρρέουσα κυβέρνηση των Εργατικών. Ακόμα και στις ΗΠΑ του Τραμπ το αντιπολεμικό και φιλοπαλαιστινιακό κίνημα συναντιέται με αυτό του Αντι-Τραμπ και του “No Kings” δημιουργώντας τεράστιες δυνατότητες. Στις γειτονικές μας χώρες, στη Σερβία και στην Αλβανία, οι αντικυβερνητικές διαδηλώσεις ξεπερνούν το συμβολισμό. Ειδικά στις παραλίες της Αδριατικής, το μαζικό κίνημα ξηλώνει τις περιφράξεις των ιδιωτικοποιημένων χώρων επανοικειοποιώντας de facto τη γη.
Αυτές τις συνθήκες τις είχαμε βιώσει για ένα διάστημα πέρυσι με το «κίνημα των Τεμπών», όπου δεκάδες χιλιάδες αγωνιστών και αγωνιστριών έδωσαν το παρόν σε πολλές κινητοποιήσεις. Όχι υπερασπίζοντας το άλφα ή βήτα πρόγραμμα αλλά αναζητώντας μια στρατηγική έξω από τη συνθηκολόγηση, μια στρατηγική που να τους δώσει όραμα και ελπίδα. Αυτές οι κινητοποιήσεις δεν έπεσαν από τον ουρανό. Βασίστηκαν στις καταλήψεις των δραματικών σχολών, στο «πρώτο» κίνημα των Τεμπών το 2023, στην κατάληψη του Υπουργείου Πολιτικής Προστασίας από τους εποχικούς πυροσβέστες, στις καταλήψεις ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις των ΑΕΙ και την πανεπιστημιακή αστυνομία σε σχολές, αλλά και στο ΚΛΕΙΔΙ που «έριξε» τη διαδικτυακή σύνδεση στις εξετάσεις, στην άρνηση της «αξιολόγησης» στα σχολεία, στην «υποδοχή» του Γεωργιάδη στο Κρατικό Νίκαιας, στην απεργία της ΠΕΝΕΝ στα πλοία Ro-Ro παρ’ολες τις δικαστικές απαγορεύσεις. Αυτές οι κινητοποιήσεις βρίσκουν την έκφρασή τους στο πρωτοφανές μπλοκάρισμα του Crown Iris πέρυσι στη Σύρο και συνεχίζουν να τροφοδοτούν με ελπίδα το ταξικό κίνημα.
Το ταξικό κίνημα δεν χρειάζεται μόνο ανακοινώσεις συμπαράστασης. Όταν προκύπτουν στιγμές σαν την εξέγερση στη Βολιβία, τις συγκρούσεις στην Αλβανία ή την κατάληψη των πυροσβεστών και το μπλοκάρισμα του σιωνιστικού κρουαζιερόπλοιου δεν χρειαζόμαστε μια αριστερά της καταγγελίας. Δεν χρειαζόμαστε μια αριστερά να «σκύψει στο πρόβλημα» και να βγάλει λόγους συμπάθειας. Χρειαζόμαστε μια ριζοσπαστική αριστερά να πάρει την κατάληψη στο Υπουργείο ή τα μπλόκα στο λιμάνι της Ερμούπολης και να τα κάνει παράδειγμα δράσης παντού. Χρειαζόμαστε μια αριστερά που να μετατρέψει το αυθόρμητο σε συνειδητό σχέδιο και όχι μια «συνετή» αριστερά.
Να μην θεωρήσουμε πως οι υπάρχοντες πολιτικοί συσχετισμοί είναι αιώνιοι, αλλά να χτίσουμε πάνω στην τόλμη και στη διάθεση σύγκρουσης και ανατροπής.