Αντιφασιστική Φρουρά | Τεύχος 69 | ΟΚΤ 2025
Μετά από δύο χρόνια συντεταμένης γενοκτονίας από τα σιωνιστικά στρατεύματα βρισκόμαστε μπροστά σε μια δεύτερη ανακωχή στην περιοχή της Παλαιστίνης. Σε αυτό το διάστημα θα διαπιστωθεί ποιο θα είναι το νέος status quo στη Γάζα, στη Δυτική Όχθη αλλά και ευρύτερα στη Μέση Ανατολή. Θα μετρηθούν οι δυναμικές και ι διαθέσεις της ΕΕ, του ΟΗΕ, των δυτικόφιλων αραβικών καθεστώτων καθώς και τα περιθώρια διαπραγμάτευσης του «Άξονα Αντίστασης».
Τι έφερε την «7 Οκτώβρη 2023»
Το σχέδιο ίδρυσης ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους και ειρηνικής συνύπαρξης με το Ισραήλ έχει ενταφιαστεί από τη μεριά των σιωνιστών οριστικά από το 2006 και τον στρατιωτικό αποκλεισμό της Γάζας. Προφανώς και πριν το 2006 οι πιθανότητες βρίσκονταν μόνο στα χαρτιά και στα κιτάπια δυτικών διπλωματών που απλώς φαντασιώνονταν μια ειρηνική Μέση Ανατολή.
Η παγκόσμια οικονομική κρίση που ξέσπασε το 2008 κονιορτοποίησε και τις μαθηματικές ελπίδες του εγχειρήματος. Ο Νετανιάχου αναλαμβάνει πρωθυπουργός του Ισραήλ το 2009, με σκοπό να υλοποιήσει αυτό που έβλεπαν όλοι οι πολιτικοί στον πλανήτη: την ενσωμάτωση της Παλαιστίνης ως ισραηλινή περιφέρεια. Αυτή η μεταστροφή πολιτικής ακόμα και σε ένα στρατιωτικό καθεστώς δεν είναι ποτέ αυτόματη. Ακόμα και οι Ναζί είχαν εσωκομματικές διαφωνίες και «εκκαθαρίσεις» για την γραμμή που θα έπρεπε να ακολουθήσουν.
Στο Ισραήλ την ώρα που κυριαρχούσαν οι πιο πολεμοκάπηλες φωνές, δεν έβλεπαν αντίστοιχη ανταπόκριση στο εξωτερικό. Οι ΗΠΑ και η ΕΕ – που αποτελούν τον στρατηγικό σύμμαχο των σιωνιστών – ήταν απορροφημένοι από την κατάρρευση των οικονομιών τους. Τα πολεμικά εγχειρήματα στο εξωτερικό παραπέμπονταν στις καλένδες, μιας και δεν περίσσευαν δολάρια ή ευρώ γι΄ αυτούς τους σκοπούς. Η ισραηλινή πολιτική έπαιζε «καθυστερήσεις» με τους παλαιστίνιους ελπίζοντας στη πολιτική διάβρωση και εν τέλει στην εσωτερική κατάρρευσή τους. Οι θύλακες που είχαν δημιουργηθεί, τα «κοινοβούλια», η «Παλαιστινιακή Αρχή», οι παλαιστινιακές τράπεζες ήταν καρικατούρες που εξαρτόνταν από τις διαθέσεις του Τελ Αβίβ. Οι Παλαιστίνιοι κυκλοφορούσαν με κάρτες εισόδου στο Ισραήλ για να εργαστούν και επέστρεφαν στα κατεχόμενα εδάφη για να κοιμηθούν. Ήταν μετανάστες και πολίτες τρίτης κατηγορίας στα προγονικά τους εδάφη.
Από το 2007 που η Χαμάς κυριάρχησε στις εκλογές στη Γάζα, η Παλαιστινιακή Αρχή και η Φατάχ έχαναν ολοένα και περισσότερο την αίγλη τους στον παλαιστινιακό λαό. Οι Παλαιστίνιοι έβλεπαν ένα Ισραήλ να εποικίζει τα κατεχόμενα και να μεταφέρει την πρωτεύουσα στα Ιεροσόλυμα, ενώ η ηγεσία τους είχε μείνει στη διπλωματία του 20ου αιώνα.
Το χτύπημα της Χαμάς της 7ης Οκτωβρίου δεν ήταν εναρκτήριος απελευθερωτικός πόλεμος. Ήταν ένα στρατιωτικο-πολιτικό μήνυμα με πολλαπλούς αποδέκτες. Κοινή βάση ήταν πως οι Παλαιστίνιοι έχουν άλλη ηγεσία εκτός της Φατάχ. Ο λαός της Παλαιστίνης έβλεπε το τέλος της υποχωρητικότητας, της σιωπηλής ήττας, της ανοχής που ζητούσε η «διεθνής κοινότητας». Αλλά και στο Ισραήλ, στις ΗΠΑ και στην ΕΕ δόθηκε ένα στιβαρό μήνυμα πως όποια σχέδια υπάρχουν για την Παλαιστίνη δεν μπορούν να υλοποιηθούν χωρίς τη συμμετοχή της Χαμάς. Ο Αραφάτ είχε πεθάνει το 2004 και οι επίγονοί του μετρήθηκαν και βρέθηκαν λίγοι! Η Παλαιστίνη δήλωσε με τόλμη τη νέα ηγεσία της.
Δύο χρόνια εθνοκάθαρσης από το Ισραήλ, επιθέσεων στον Λίβανο, στην Υεμένη και στο Ιράν, με την πτώση του καθεστώτος Άσαντ στη Συρία και τον βομβαρδισμό του Κατάρ δεν έχουμε καμία αδιαφιλονίκητη νίκη: προφανώς δε νικά η παλαιστινιακή αντίσταση και ο ευρύτερος «άξονας» αλλά ούτε έχουμε την ενσωμάτωση της Γάζας στο Ισραήλ.
Το μόνο σίγουρο αποτέλεσμα είναι το τέλος της παλιάς διπλωματίας και η εξαΰλωση της Παλαιστινιακής Αρχής. Ο νέος κόσμος στη Μέση Ανατολή δεν έχει κανένα χώρο για τον Αμπάς. Οι Ισραηλινοί ήθελαν να ξεμπερδέψουν με αυτή την καρικατούρα και οι αντιστασιακές οργανώσεις των παλαιστινίων τη θεωρούν συμβιβαστική και συναινετική.
Όλα αυτά, όμως, όχι σε αντιπαραθέσεις σε διεθνείς διασκέψεις και διπλωματικούς διαδρόμους αλλά στα πτώματα χιλιάδων Παλαιστίνιων, ενήλικων και παιδιών. Πάνω στα συντρίμμια της Γάζας, πάνω στη γενοκτονία που συντελείται στην Παλαιστίνη στήνεται το νέο «πλαίσιο» πολιτικής διαπραγμάτευσης: Συνθηκολόγηση ή θάνατος!
Το ειρηνευτικό σχέδιο Τραμπ
Το σχέδιο «ειρήνης» Τραμπ ακολουθεί το μεγαλείο όλων των αυτοκρατοριών. Ζητάει από τους Παλαιστίνιους ότι ζήταγε κάθε παγκόσμια δύναμη από τους κυριαρχούμενους: ή «ειρήνη» μέσα από την άνευ όρων υποταγή στον ηγεμόνα ή εξολόθρευση.
Βασικά σημεία της πρότασης:
1. Άμεσος και ολοκληρωτικός αφοπλισμός των αντάρτικων ομάδων (Χαμάς, Τζιχάντ, ΛΜΑΠ κλπ) με παράδοση όλων των ισραηλινών αιχμαλώτων. Το Ισραήλ θα απελευθερώσει μερικούς χιλιάδες κρατουμένους Παλαιστίνιους (ήδη η Χαμάς έχει καταγγείλει πως οι κατάλογοι αποφυλακίσεων εξαιρούν σημαντικά στελέχη της παλαιστινιακής αντίστασης).
2. Ο ισραηλινός στρατός παραμένει χωρίς χρονικό προσδιορισμό στη Γάζα και επιτηρεί αν εξασφαλίζεται ο αφοπλισμός.
3. Ανοίγουν οι «κάνουλες» της ανθρωπιστικής βοήθειας μέσω ΟΗΕ αλλά εξασφαλίζεται πως η Χαμάς δεν μπορεί να παίξει κανένα ρόλο στη διοίκηση της Γάζας
4. Η Γάζα κυβερνάται από συμβούλιο με πρόεδρο τον Τραμπ και τον πρώην πρωθυπουργό της Αγγλίας Μπλερ καθώς και εκπροσώπους από αραβικές χώρες. Αυτή η επιτροπή αναλαμβάνει τα οικονομικά προγράμματα της Γάζας. Κάποιοι Παλαιστίνιοι που θα επιλεγούν από τον Τραμπ θα επιτηρούν τα καθημερινά ζητήματα της Γάζας.
5. Χωρίς να προσδιορίζεται χρονοδιάγραμμα, αυτή η Επιτροπή σε συνεργασία με το Ισραήλ, θα αποφασίσει πότε είναι ώριμοι οι Παλαιστίνιοι να αρχίσουν μια μορφή αυτοκυβέρνησης και πότε θα ενεργοποιηθεί το ειρηνευτικό σχέδιο του 2020.
Η επιλογή Μπλερ δεν είναι τυχαία. Ο Τραμπ χρησιμοποιεί τον Μπλερ για να υπενθυμίσει στους ευρωπαίους συμμάχους τη «σωστή πλευρά της ιστορίας» τους. Ήταν στις αρχές του 21ου αιώνα όταν η συμμαχία ΗΠΑ – Μ. Βρετανίας έγραψε στα παλιά της τα παπούτσια ΟΗΕ και διεθνείς συμβάσεις και προχώρησε σε μια δεύτερη εισβολή στο Ιράκ. Ο Μπλερ, μάλιστα, ήταν τμήμα της ιστορικής ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας και όχι κάποιος στιγματισμένος ακροδεξιός πολιτικάντης της μιας χρήσης. Ο Μπλερ αποτελεί μήνυμα για το ποιό είναι το πολιτικό προσωπικό που χρειάζεται ο σύγχρονος καπιταλισμός.
Η εξωτερική πολιτική Τραμπ δεν αναζητεί (απαραίτητα) πρόθυμους κυβερνήτες σε κάθε χώρα. Το διαμήνυσε τις πρώτες μέρες στον Καναδά, στο Μεξικό, στη Γροιλανδία, στον Παναμά, στην Ουκρανία και σε κάθε ενδιαφερόμενο. Αν δεν «αρέσει» στις ΗΠΑ κάποια υπαρκτή κυβέρνηση η χώρα μπορεί να καταληφθεί και να γίνει 51η (ή 52η ή 53η κλπ) πολιτεία των ΗΠΑ. Το σχέδιο «Γάζα – Ριβιέρα», με τον Μασκ να χορεύει και οι Παλαιστίνιοι να είναι γκαρσόνια στο Νετανιάχου δεν ήταν ένα μιντιακό σόου αλλά υλοποιείται σήμερα μέσα από το ειρηνευτικό σχέδιο. Η Γάζα και ευρύτερα η Παλαιστίνη μετατρέπεται σε προτεκτοράτο των ΗΠΑ και η επιβίωση του λαού εξαρτάται από το πόσο ο Τραμπ θα βάλει φίμωτρο στα μαντρόσκυλα του σιωνιστικού στρατού. Το μεγαλύτερο gentrification του 21ου αιώνα φιλοδοξεί να χτιστεί στις πλάτες των παλαιστίνιων.
Την ώρα που γράφεται το άρθρο επρόκειτο να πραγματοποιηθεί διεθνής διάσκεψη στην Αίγυπτο. Από το Κουβέιτ και την Ισπανία, την Ελλάδα και τη Νότια Κύπρο, την Τουρκία και την Ιαπωνία, την Ιταλία και την Ινδία θα στηθεί αυτή η διεθνής επιτροπή που θα προΐσταται ο Τραμπ και θα «λύσει» το παλαιστινιακό. Η διεθνής πολιτική σκηνή επιστρέφει στο 19ο αιώνα, που οι ιμπεριαλιστικές χώρες καθόριζαν τη μοίρα των αποικιών ερήμην των λαών τους και των εκπροσωπήσεών τους.
Το σχέδιο Τραμπ και η αποδοχή του (ή μη) από Ισραήλ – ΕΕ
Μέχρι να εμφανιστεί το σχέδιο Τραμπ είχαμε μια κυβέρνηση Νετανιάχου να πιέζεται να ενσωματώσει τη Γάζα, κατ΄αρχήν, στην επικράτεια του Ισραήλ και από την άλλη δεκάδες χώρες σε ολόκληρο τον πλανήτη να αναγνωρίζουν την Παλαιστίνη και να παίρνουν τα πρώτα μέτρα ενάντια στο Ισραήλ. Μέσα σε μια εβδομάδα όλες αυτές οι πολιτικές δηλώνουν πίστη στο σχέδιο και την ειρήνη. Η Ισπανία από εκεί που έστελνε φρεγάτες συνοδεία στο Global Sumud Flotilla τώρα συμμετέχει στη διάσκεψη της Αιγύπτου. Ο Νετανιάχου μέσα σε μια μέρα σταμάτησε τους βομβαρδισμούς και περιόρισε τα στρατεύματα του IDF. Ήταν τόσο ψεύτικες οι αντιπαραθέσεις; Υπάρχει, πλέον, τόσο μεγάλη ομογενοποίηση της παγκόσμιας κοινότητας.
Η αλλαγή πολιτικής των ΗΠΑ μετά από τον Τραμπ απασφάλισε τον Νετανιάχου και τη σιωνιστική ηγεσία. Έχοντας την πλήρη οικονομική και στρατιωτική υποστήριξη των ΗΠΑ το Ισραήλ έπαψε να αναζητεί άλλες διεθνείς συμμαχίες και προχώρησε σε μια προσπάθεια αλλαγής συσχετισμού δυνάμεων στη Μέση Ανατολή.
Μετά την Ευρώπη που οι ηγέτες της διαπίστωσαν την υπονόμευση τους από την κυβέρνηση Τραμπ, έφτασε και η ώρα των πιστών αραβικών καθεστώτων να διαπιστώσουν τα νέα δεδομένα. Μια συντριπτική νίκη του Ισραήλ στην Παλαιστίνη θα σήμαινε την αρχή του ξηλώματος όλων των καθεστώτων. Η επίθεση στο Κατάρ ήρθε να υπενθυμίσει πως το δίλημμα «συνθηκολόγηση άνευ όρων ή εξολόθρευση» δεν απευθύνεται μόνο στην Παλαιστίνη. Μετά τη Συρία θα ερχόταν το Ιράν και η Υεμένη αλλά δεν θα σταματήσουν εκεί. Οι ΗΠΑ αρχίζουν και γλυκοκοιτάζουν ξανά την προοπτική μιας αραβικής χερσονήσου όπως ήταν στις αρχές του 20ου αιώνα. Ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός αναζητεί μόνο υποταγμένους πρόθυμους και όχι συνομιλητές. Στον αυριανό κόσμο του Τραμπ οι βασιλικές οικογένειες της Σαουδικής Αραβίας, του Κατάρ και του Κουβέιτ μπορούν να υπάρχουν μόνο σαν υπαλληλικό προσωπικό των ΗΠΑ.
Σε δεκάδες χώρες σε ολόκληρο τον πλανήτη, χωρίς να απαραίτητα ανήκουν στον «άξονα του κακού» (Ρωσία, Κίνα, Ιράν, Β. Κορέα, Κούβα, Βενεζουέλα κλπ), οι αστικές τάξεις τους παρακολουθούν με τρόμο και αμηχανία την αλλαγή «διαπραγμάτευσης» που φέρνει η εποχή Τραμπ. Διαπιστώνουν τον κίνδυνο να πεταχτούν στη γωνία της ιστορίας. Η αντίθεση της σοσιαλδημοκρατικής κυβέρνησης της Ισπανίας και αυτής του Ερντογάν δεν έχουν κοινά πολιτικά χαρακτηριστικά αλλά δημιουργούν ένα ευρύτερο πεδίο που απονομιμοποιεί την ιμπεριαλιστική πολιτική των ΗΠΑ. Είναι εντελώς διαφορετικά τα πολιτικά εργαλεία των Δημοκρατικών των ΗΠΑ και του Εργατικού Κόμματος του Στάρμερ από αυτά της Καταριανής κυβέρνησης.
Από τη μία υπάρχει η «δημοκρατική δύση» που ενισχύει τον ΟΗΕ και την ΕΕ. Αναζητεί τη δημοκρατία της δεκαετίας του `70 και του `80. Τότε που ο ΟΗΕ αποφάσιζε είτε το εμπάργκο στο απαρτχάιντ της Νοτίου Αφρικής είτε την εισβολή στο Ιράκ και την υπεράσπιση του Κουβέιτ. Βλέπουν τον ΟΗΕ να πλησιάζει τη μοίρα της «Κοινωνίας των Εθνών» του Μεσοπολέμου, καταρρέοντας μέσα από τους αυξανόμενους καπιταλιστικούς ανταγωνισμούς που θα λυθούν μόνο μέσα από τους οικονομικούς ανταγωνισμούς και τα όπλα αλλά όχι από τη διπλωματία.
Από την άλλη τα αραβικά καθεστώτα μπορεί να μην έχουν καμία δυναμική σχέση με τα νασερικά ή μπααθικά αντιιμπεριαλιστικά κινήματα της δεκαετίας του ΄60 αλλά αποτελούν εργαλεία μιας σύγχρονης, ώριμης και κυρίαρχης αστικής τάξης στη Μέση Ανατολή. Ακόμα και στο Ιράκ μετά από το ξήλωμα του καθεστώτος Σαντάμ, οι ΗΠΑ διαπίστωσαν πως οι κυβερνήσεις ανδρείκελα που στήριζαν αργά αλλά σταθερά διαβρώνονταν από εθνικά κινήματα υποστήριξης της ντόπιας αστικής τάξης. Στην Τουρκία δεν έχει κλείσει ούτε δεκαετία από το αμερικανοκίνητο γκιουλενικό πραξικόπημα και αυτό δεν μπορεί να ξεχαστεί από καμιά αστική τάξη της περιοχής για το πώς φέρονται οι ΗΠΑ στις «σύμμαχες» χώρες.
Τέλος, το Ισραήλ φαίνεται πως έχει «ακραία» πολιτική, διαφορετική από αυτή των ΗΠΑ. Ο Νετανιάχου και η ισραηλινή «ακροδεξιά» (σ.σ. αν μπορούμε να μιλήσουμε για πολιτικές πτέρυγες σε ένα καθεστώς απαρτχάιντ) οραματίζεται για ενσωμάτωση παλαιστινιακών εδαφών και μετατροπή των Παλαιστίνιων σε μειονότητα εντός Ισραήλ. Όμως στην πραγματικότητα το Ισραήλ δεν υπάρχει χωρίς την υποστήριξη των ΗΠΑ. Η αστική τάξη της έχει αποδεχτεί να είναι το μαντρόσκυλο του ιμπεριαλισμού στη Μέση Ανατολή. Οι όποιοι λεονταρισμοί του Νετανιάχου έχουν την αξία και σημασία ενός αμερικάνου στρατηγού. Θα βγάλει ένα μαξιμαλιστικό λόγο αλλά δεν μπορεί να υπερβεί τα όρια που του δίνουν τα αφεντικά του. Η εθνοκάθαρση του Ισραήλ είναι εθνοκάθαρση των ΗΠΑ. Οι απειλές του Νετανιάχου δεν είναι ούτε ψεύτικες, ούτε σκηνοθετημένες. Υπενθυμίζουν στις πληβείες τάξεις της Μέσης Ανατολής πως η μη αποδοχή της PAX AMERICAN θα έχει το αποτέλεσμα της «τελικής λύσης» του Ισραήλ.
Η αποδοχή του από τους Παλαιστίνιους
Στα πρώτα δείγματα οι παλαιστινιακές οργανώσεις φαίνονται να συμφωνούν στις κατευθύνσεις του σχεδίου Τραμπ. Όμως έχουν και κάποια σημαντικά μηνύματα.
Η Κοινή Δήλωση Χαμάς, Τζιχάντ, ΛΜΑΠ για τη συμφωνία της 10ης Οκτώβρη 2025
1. Δεν μιλά για κανένα αφοπλισμό των παλαιστινιακών οργανώσεων χωρίς την ουσιαστική αυτοδιάθεση των Παλαιστινίων και ένα ανεξάρτητο Παλαιστινιακό κράτος με έδρα την Ιερουσαλήμ.
2. Στην ανακοίνωση ενταφιάζεται οριστικά η Φατάχ και η Παλαιστινιακή Αρχή
3. Αναγνωρίζονται τρείς πυλώνες «εξωτερικής βοήθειας»: α) οι οργανώσεις σε Ιράν, Ιράκ, Υεμένη και Λίβανο β) οι τρεις «αδελφοί» μεσολαβητές: Τουρκία, Αιγύπτος και Κατάρ γ) το διεθνές κίνημα αλληλεγγύης
Οι παλαιστινιακές οργανώσεις αντιλαμβάνονται πως ο αγώνας θα πρέπει να μεταφερθεί στα νέα δεδομένα. Όπως δέχτηκαν την εκεχειρία στις αρχές του 2025 η οποία κατέρρευσε με υπαιτιότητα Ισραήλ, έτσι θα πρέπει να βρουν έναν νέο οδικό χάρτη να οργανώσουν την παλαιστινιακή αντίσταση.
Υπήρχε, όμως, κάποια άλλη διέξοδος για τους Παλαιστίνιους;
Ο συμβιβασμός της δυτικής αριστεράς
Η αριστερά δύο χρόνια κατά τη διάρκεια της εθνοκάθαρσης, απουσιάζει. Η αριστερά (θεσμική ή αντικαπιταλιστική) έχει εγκαταλείψει την προσπάθεια να προτείνει ένα σχέδιο διαφορετικό από τη δική της αστική τάξη. Στην καλύτερη περίπτωση στηρίζει κινήματα «από τα κάτω» στη χειρότερη ταυτίζεται με τις «υπαρκτές» και βιώσιμες πολιτικές που προτείνει η δημοκρατική πλευρά της αστικής τάξης.
Ακόμα και σε αυτή τη χυδαία ιμπεριαλιστική πρόταση ειρήνης που μετατρέπει την Παλαιστίνη σε τουριστικό θέρετρο, τύπου Χαβάη, περά από κάποια γενικόλογα λόγια καταγγελίας είτε πανηγυρίζει «για την ειρήνη» είτε σιωπά. Κοινός παρανομαστής να κρύβεται πίσω από τα «θέλω» των Παλαιστινίων. Μέσα από την αποδοχή της ειρηνευτικής πρότασης από τη μεριά των παλαιστινιακών οργανώσεων η παγκόσμια αριστερά αρνείται πεισματικά να προβάλει μια άλλη πρόταση, με διαφορετικό ταξικό πρόσημο.
Η αριστερά των χωρών του ιμπεριαλιστικού άξονα δεν μπορεί να κρύβεται πίσω από τη δυναμική (ή μη) των λαών που καταπιέζει η δική τους αστική τάξη. Δεν χρειάζεσαι κινήματα στην Αλγερία ή το Μαρόκο για να καταγγείλεις την παρέμβαση του γαλλικού ή ισπανικού ιμπεριαλισμού τη δεκαετία του ΄30. Στην Ελλάδα όταν προτάθηκε το σχέδιο Ανάν σε ελληνοκύπριους και τουρκοκύπριους το 2004, η αριστερά δεν σιώπησε και δεν έβγαλε ανακοινώσεις «ότι πουν τα δημοψηφίσματα», αλλά έπαιρνε ρητή θέση υπέρ ή κατά.
Η παγκόσμια αριστερά αφού αναζήτησε «λύσεις» από τις αστικές κυβερνήσεις είτε του Ιράν είτε της Ισπανίας, στο τέλος φαίνεται να συμβιβάζεται με το ειρηνευτικό σχέδιο Τραμπ ως τη μόνη ρεαλιστική λύση στο ανθρωπιστικό πρόβλημα των Παλαιστινίων.
Η αριστερά ως πρόταση και όχι ως συμπληρωματική δύναμη
Οι πολεμικές συνθήκες που επικρατούν στον πλανήτη δεν είναι στιγμιαίες, περιφερειακές εντάσεις. Ο καπιταλισμός της σήψης δημιουργεί και εξαπλώνει τη φρίκη. Κάθε εκεχειρία, ετοιμάζει το επόμενο, πιο μαζικό νεκροταφείο ψυχών. Κάθε προσωρινή ανακωχή, πολλαπλασιάζει και επεκτείνει τους ανταγωνισμούς.
Η αριστερά αν θέλει να υπάρχει στον αυριανό πολιτικό χάρτη (μεταρρυθμιστική ή επαναστατική) οφείλει να παρουσιάσει κάποιο σχέδιο διαφορετικής κυβέρνησης και πολιτικής εξουσίας. Είτε με «εκλογές» είτε με «εξέγερση» μόνο μέσα από το χτίσιμο άλλων κρατών, άλλων καθεστώτων μπορεί να υπάρξει απάντηση στον όλεθρο του πολέμου.
Το «όχι στον πόλεμο» και το «ναι στην ειρήνη» μπόρεσαν να συγκροτήσουν νικηφόρα κινήματα μόνο όταν συνδέθηκαν με υπαρκτά σοσιαλιστικά ρεύματα που ήθελαν να αναδιοργανώσουν την πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα. Να εκμεταλλευτούμε την αμηχανία της ευρωπαϊκής αστικής τάξης, αλλά να μη οδηγηθούμε σε πολιτικά μέτωπα μαζί της. Μπορεί προσωρινά να φουντώνει το πασιφιστικό ρεύμα, όμως η πολιτική εξαφάνιση της ανεξάρτητης, αριστερής, σοσιαλιστικής προοπτικής ως απάντηση στον Πόλεμο θα διαλύσει τις δυνατότητες αντίστασης της εργατικής τάξης.
Να μετατρέψουμε τα μαζικά ειρηνικά κινήματα σε αντικαπιταλιστική εξέγερση!
του Αλέξανδρου Γανδή