Αντιφασιστική Φρουρά | Τεύχος 70 | ΝΟΕ – ΔΕΚ 2025
Ο στρατός και η εθνικιστική πολιτική ήταν πάντοτε βασικός πυλώνας της συγκρότησης και ύπαρξης του ελληνικού κεφαλαίου. Δεν είναι μόνο τα πολλαπλά στρατιωτικά πραξικοπήματα που καθόριζαν την πολιτική σκηνή. Οι διάφορες εθνοκαθάρσεις που πραγματοποιήθηκαν δύο αιώνες τώρα έχουν μετατρέψει το ελληνικό κράτος ως μοναδικό στην περιοχή των βαλκανίων που ισχυρίζεται εθνική ομοιογένεια σχεδόν στο 100%. Παράλληλα, οι θεωρίες της «ψωροκώσταινας» και του «ανάδελφου έθνους» έσπρωχναν ακόμα και την αριστερά σε εθνικιστικές σταυροφορίες του τύπου «Ένωση με την Κύπρο».
Πλέον το ελληνικό κράτος μετά την ευρωπαϊκή ενοποίηση του 1992 έχει μετατραπεί και αναγνωρίζεται ως κομβικός εταίρος ισχυρών ιμπεριαλιστικών κέντρων. Ακόμα και μετά την κρίση χρέους και την πιστοληπτική υποβάθμισή ποτέ δεν εγκαταλείφτηκε στην υποβάθμιση και απαξίωση. Όμως, οι καιροί άλλαξαν και οι ρόλοι που πρέπει να παίξει η κάθε καπιταλιστική χώρα αναπροσαρμόζονται.
Την δεκαετία του `90 η Ελλάδα πόνταρε στην οικονομική ανάπτυξη της ΕΕ. Ο ρόλος της στα Βαλκάνια ήταν να συνδέσει τα βαλκανικά κράτη του πρώην ανατολικού μπλοκ με την ευρωπαϊκή λοκομοτίβα. Οι ελληνικές τράπεζες και οι κατασκευαστικές εταιρείες αλώνιζαν στις γειτονικές χώρες. Ο ελληνικός στρατός επενέβαινε (ως ευρωπαϊκή ειρηνευτική δύναμη) στην Αλβανία μετά την κρίση των «πυραμίδων». Στον πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία ήταν ο ενδιάμεσος με τη σερβική ηγεσία. Ακόμα και μετά την κρίση των Ιμίων το 1996 το ελληνικό κεφάλαιο έχτιζε συμμαχία με το τουρκικό στην ευρωπαϊκή προοπτική του.
Πλέον οι καιροί άλλαξαν. Η κρίση δεν αφήνει περιθώρια μοιρασιάς με ανταγωνιστές. Το παραμικρό καπιταλιστικό κέρδος δεν προκύπτει μόνο με την αφαίμαξη της δικής του εθνικής εργατικής τάξης, αλλά και καρπώνοντας υπεραξία από ανταγωνιστικές χώρες. Η άνοδος Τραμπ απασφάλισε αυτές τις επιλογές. Χωρίς να μπορεί να παρουσιάσει σημαντικά κέρδη, ισχυρίζεται πως ο νέος μονόδρομος είναι η οικονομική και στρατιωτική ασφυξία των ανταγωνιστών. Είτε με εμπορικούς δασμούς είτε με τα όπλα, το μόνο εργαλείο στη διπλωματική σκηνή είναι η απειλή καταστροφής του αντιπάλου. Ενίοτε, βέβαια, πρέπει να την υλοποιείς ώστε να «πείθονται» πιο εύκολα.
Η κυβέρνηση της ΝΔ καβαλάει το άλογο του τραμπισμού ποντάροντας στην οικονομική και στρατιωτική κυριαρχία. Μέσα από αυτή τη στράτευσή της οι Διεθνείς Οίκοι δίνουν απανωτές αναβαθμίσεις της ελληνικής οικονομίας. Οι αναβαθμίσεις αυτές δεν βασίζονται στα οικονομικά στοιχεία αλλά στην προσπάθεια ενίσχυσης της κυβέρνησης. Η πρόσφατη αναβάθμιση από τον Fitsch αναφέρει ρητά πως κρίσιμο στοιχείο γι΄ αυτήν είναι το «αξιόπιστο πλαίσιο πολιτικής» που εφαρμόζεται τα τελευταία χρόνια.
Αυτή η «αναβάθμιση» συνδυάζεται με ένα τρελό πανηγύρι εξοπλιστικών προγραμμάτων. Την ώρα που δεν υπάρχει σεντ για κοινωνική πολιτική και ετοιμάζονται νέα ξεπουλήματα του νερού, των νοσοκομείων και της εκπαίδευσης, την ώρα που ο κάθε ιδιωτικοποιημένος φορέας καταρρέει (τρένα, μετρό, ιδιωτική περίθαλψη, ιδιωτικά «πανεπιστήμια» κλπ), λεφτόδεντρα για πολεμικούς εξοπλισμούς υπάρχουν άφθονα.
Μέσα στον Δεκέμβριο το ελληνικό κράτος θα παραλάβει την πρώτη φρεγάτα fdi Belharra. Έχουν παραγγελθεί άλλες τρεις και θα κοστίσουν από 1 δις ευρώ η καθεμία χωρίς αυτά να περιλαμβάνουν τη συντήρηση και τα βλήματα. Η αγορά αυτή διαλύει κάθε ίχνος μύθο περί «αμυντικών εξοπλισμών». Η εμβέλεια των χτυπημάτων από τους πυραύλους ELSA κυμαίνεται ανάμεσα στα 1000 με 2000 χιλιόμετρα και άρα μπορεί να πληγούν στόχοι στη Συρία ή στη Λιβύη, φυσικά, στην ενδοχώρα της Τουρκίας και γενικά σε όλη την Ανατολική Μεσόγειο.
Το ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό από τον περασμένο Ιούνιο εφαρμόζει της τακτικές Τραμπ απέναντι στη Λιβύη. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ ελέγχει τα χωρικά ύδατα της Βενεζουέλας και βομβαρδίζει όποια καράβια θεωρεί πως μεταφέρουν ναρκωτικά. Το ελληνικό κράτος, αντίστοιχα, περιφρουρεί τη Λιβύη, υποτίθεται για «λαθρομετανάστες». Πέρα από τους πνιγμούς δεκάδων μεταναστών που συμβαίνουν «μακριά από εμάς» και «δεν μας αφορούν», το πολεμικό ναυτικό έχει και δευτερεύον σχέδιο έτοιμο προς εφαρμογή: είναι έτοιμο να προχωρήσει σε αποκλεισμό του Τομπρούκ, ενός ιστορικού λιμανιού της Λιβύης.
Η συμμαχία Λιβύης – Τουρκίας είναι που έκανε την ελληνική κυβέρνηση να στείλει πολεμικό ναυτικό. Τους μετανάστες μια χαρά μπορεί να τους πνίξει και στην Πύλο. Όμως θέλει να δείξει προς όλες τις κατευθύνσεις πως στην Ανατολική Μεσόγειο κάνει κεντρικό κουμάντο η Ελλάδα. Ο ενεργειακός άξονας Ελλάδας – Νότιας Κύπρου και Ισραήλ, με τις ευλογίες των ΗΠΑ, είναι περισσότερο πολιτική δήλωση διπλωματικού άξονα παρά άμεση οικονομική πλατφόρμα. Η επίσκεψη Ζελένσκι στην Αθήνα επιβεβαιώνει την Ελλάδα ως βασικό πολιτικό σύμμαχο της Ουκρανίας, κόντρα στις αναθεωρητικές βλέψεις της Ρωσίας.
Η Ελλάδα θέλει να ισχυριστεί σε κάθε «φίλο» ή «εχθρό», σε κάθε Τουρκία, Αίγυπτο, Λιβύη πως ο «διάλογος» περνά μέσα από την αναγνώριση της πρωτοκαθεδρίας της Ελλάδας στη περιοχή. Αυτός ο δρόμος είναι ολισθηρός, επικίνδυνος και φέρνει τον ελληνικό λαό ακόμα πιο κοντά σε μια γενικευμένη πολεμική εμπλοκή.
Τα αντιπολεμικά καθήκοντα του ταξικού κινήματος δεν εξαντλούνται στην Παλαιστίνη ή στο ΝΑΤΟ, αλλά απαιτείται να διαμορφωθεί στρατηγική υποβάθμισης του αξιόμαχου του ελληνικού στρατεύματος, ώστε να μην μπορεί να υλοποιήσει τα οράματα των ελλήνων πολεμοκάπηλων.