1) Οι εξεγερσιακές διαδικασίες που εξελίσσονται στην Ευρώπη είναι μια πρώτη απάντηση των πληβείων τάξεων στη νέα φάση της κρίσης και του πολιτικού αδιεξόδου που διαπερνά αυτή την ήπειρο.
2) Η παγκόσμια οικονομία έχει βυθιστεί σε ένα νέο κύμα στασιμοπληθωρισμού. Ο μοναδικός τρόπος διατήρησης της κερδοφορίας είναι οι κρατικές επιδοτήσεις και η μεταφορά κεφαλαίων μέσα από την «κλοπή» της υπεραξίας ανταγωνιστικών κρατών μιας και η εκμετάλλευση της εσωτερικής εργατικής τάξης φτάνει σε οριακά επίπεδα και δεν αρκεί ούτε αυτή. Η διακυβέρνηση Τραμπ έχει αλλάξει τους όρους αστικού ανταγωνισμού. Ο πόλεμος, οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, οι οικονομικοί – πολιτικοί – στρατιωτικοί εκβιασμοί σε εχθρούς αλλά και συμμάχους είναι η σύγχρονη απάντηση στην κρίση.
3) Οι ευρωπαϊκές αστικές τάξεις βρίσκονται μπροστά σε ένα θανάσιμο αδιέξοδο. Η επιλογή μιας ενιαίας ιμπεριαλιστικής ΕΕ με ευρωστρατό, ευρωσύνταγμα και ενιαίο νόμισμα που ανταγωνίζεται ΗΠΑ – Ρωσία – Κίνα έχει καταρρεύσει. Όμως, οι αστικές τάξεις παραδοσιακών ιμπεριαλιστικών κρατών όπως η Αγγλία – Γαλλία – Γερμανία – Ιταλία – Ισπανία, αλλά και Πορτογαλία – Βέλγιο, δεν μπορούν να αποδεχτούν να μετατραπούν σε 51η ή 52η πολιτεία των ΗΠΑ.
4) Η ρατσιστική και αντιμεταναστευτική Ευρώπη – Φρούριο, με αυξανόμενες στρατιωτικές δαπάνες και τη διάλυση κάθε ίχνους κοινωνικού κράτους που είχε χτιστεί τον 20ο αιώνα δεν μπορούν να προσφέρουν στις πληβείες τάξεις κανένα όραμα. Το ReArm Europe ενώ αποτελεί όχημα έντασης ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας, ταυτόχρονα εντείνει τα αστικά αδιέξοδα. Αντί να είναι εργαλείο ανταγωνισμού με τις ΗΠΑ μετατρέπεται σε πηγή ελλειμμάτων, αντιστρέφοντας τους προηγούμενους όρους χωρίς κανένα κέρδος για τις ευρωπαϊκές αστικές τάξεις: η Ευρώπη θα πληρώνει τους πολεμικούς εξοπλισμούς και οι ΗΠΑ θα παίρνουν τα συμβόλαια.
5) Η εισβολή των πληβείων τάξεων στο προσκήνιο δεν είναι μια απλή επανάληψη ενός «γαλλικού μοτίβου». Χωρίς να ενοποιούνται με κάποιο κοινό «αίτημα», οι λαϊκές τάξεις προσπαθούν να βρουν απαντήσεις σε ένα πολιτικό σκηνικό που τα αστικά επιτελεία είναι ανίκανα να δώσουν απαντήσεις στην κρίση, αλλά και οι αριστερές – δημοκρατικές αντιπολιτεύσεις μένουν σε κριτική μέτρων, χωρίς να μπορούν να προβάλλουν μια διαφορετική στρατηγική.
6) Η ανικανότητα των αστικών τάξεων να λύσουν την κρίση και η διστακτική παρέμβαση της δημοκρατικής αριστεράς θα διαμορφώνουν όλο και περισσότερες ευκαιρίες να αναπτυχθούν εξεγερσιακές διαδικασίες. Θα προκύπτουν κενά στην αστική διαχείριση και στις ελεγχόμενες δράσεις της αστικοδημοκρατικής αριστεράς, στις προσπάθειες να διαμεσολαβήσουν την αγωνία της εργατικής τάξης, που η κρίση δεν θα τα κάνει διαχειρίσιμα.
7) Αυτές οι εξεγερσιακές διαδικασίες όχι μόνο δεν μπορούν να τροφοδοτήσουν μια άνοδο ακροδεξιάς αλλά αποτελούν στοιχείο απορρύθμισής της και εργαλείο αντιμετώπισής της. Η Λεπέν, το Vox και το AfD βρίσκονται στα πρόθυρα της εξουσίας και αυτό δεν οφείλεται στη νεολαία που διαδηλώνει με τις κόκκινες σημαίες, αλλά στην απουσία τους τα τελευταία χρόνια. Ο φασισμός την τελευταία δεκαετία έχει μετεξελιγχθεί σε κοινοβουλευτική ακροδεξιά. Σέβεται τις κοινοβουλευτικές και «ευρωπαϊκές» στρατηγικές και προσπαθεί να πείσει τις αστικές τάξεις πως είναι ικανός κληρονόμος της εξουσίας. Οι εξεγερσιακές διαδικασίες διαμορφώνουν στρατηγικά αδιέξοδα στα πρώην – φασιστικά κόμματα. Αν στηρίξουν τις κυβερνήσεις και το κράτος στην καταστολή χάνουν το πλεονέκτημα να αυτοπροβάλλονται ως «ανάδελφα» κόμματα και ταυτίζονται με τα παραδοσιακά κόμματα εξουσίας. Για να ξεφύγουν από τον συστημικό εναγκαλισμό θα πρέπει να «θυμηθούν» τη φασιστική τους παράδοση. Θα πρέπει να συγκροτήσουν τάγματα εφόδου καταστολής του κινήματος κόντρα στην «αναποτελεσματική» δημοσιοϋπαλληλική αστυνομία. Όμως, αυτή η επιλογή θα διαλύσει ό,τι έχτιζαν μέχρι τώρα.
8) Οι πολιτικές εξελίξεις δεν θα ακολουθήσουν μια γραμμική πορεία. Το αστικό κράτος έχει πολλά εργαλεία και η ένταση της καταστολής είναι ένα από αυτά. Η υπαρκτή αστικοδημοκρατική αριστερά έχει επαρκή αναγνωρισιμότητα και χαίρει εμπιστοσύνης από τις πληβείες τάξεις και θα δοκιμάσει να διαμεσολαβήσει έναν υπαρκτό συμβιβασμό. Όμως, τα όρια της υπάρχουσας κρίσης και η αυξανόμενη ένταση στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις δεν θα αφήνουν πολλά περιθώρια αυταπατών.
9) Η ελληνική πραγματικότητα δεν αποτελεί εξαίρεση. Όμως η κάθε περιοχή έχει τη δική της αυτονομία στις εξελίξεις. Η διάλυση των φασιστικών οργανώσεων από τη μία, αλλά και η συντριπτική αποτυχία της «πρώτης φοράς αριστερά» έχουν μετατρέψει (σε αντίθεση με την Ευρωπαϊκή πραγματικότητα) την παραδοσιακή δεξιά ως μοναδικό όχημα αστικής πολιτικής χωρίς υπολογίσιμη κοινοβουλευτική αντιπολίτευση. Οι κινητοποιήσεις των Τεμπών ήταν ένα δείγμα από το μέλλον και οι αυξανόμενες λαϊκές κινητοποιήσεις σε σχολεία, σχολές και εργασιακούς χώρους δίνουν τη δυνατότητα να «ανοίξει το καπάκι» στο ταξικό κίνημα και στην ελληνική πραγματικότητα.
10) Χρειάζεται να οικοδομηθεί μια αριστερά που να προβάλλει και να στηρίξει το σοσιαλιστικό όραμα ως μοναδική – ρεαλιστική επιλογή απέναντι στην κοινωνία του ολέθρου που οικοδομεί η παγκόσμια καπιταλιστική τάξη. Ο Σοσιαλισμός δεν θα έρθει ως επίκληση, ως άθροισμα κοινωνικών αιτημάτων, ως συσσώρευση κινηματικού ακτιβισμού. Ο Σοσιαλισμός δεν θα έρθει κληρονομώντας το αστικό κράτος με τις δομές του και τα σύνορά του. Ο Σοσιαλισμός χρειάζεται μια αριστερά που θα είναι μέσα στους κοινωνικούς αγώνες, αλλά θα ζει και θα αναπνέει για να προβάλλει τους πρωτοποριακούς αγώνες, να μετατρέπει τις κινητοποιήσεις σε ταξική μάχη, να μπορεί να εκμεταλλευτεί τις αδυναμίες του αστισμού και τα κενά της γραφειοκρατίας, για την υλοποίηση της Κομμουνιστικής Εξέγερσης ως έναρξη της Σοσιαλιστικής Επανάστασης.
27/10/2026 – ΟΡ.Μ.Α.