Τρία χρόνια μετά το προδιαγεγραμμένο έγκλημα στα Τέμπη, η οργή παραμένει ζωντανή. Η κυβέρνηση των δολοφόνων συνεχίζει να ρίχνει το φταίξιμο σε ανθρώπινο λάθος και να θάβει την υπόθεση κάτω από πορίσματα και επικοινωνιακά τεχνάσματα. Το έγκλημα στα Τέμπη δεν ήταν ατύχημα, αλλά αποτέλεσμα μιας πολιτικής που βάζει τα κέρδη πάνω από τις ζωές μας.
Την ίδια δολοφονική πολιτική είδαμε και στη Χίο, όπου δεκάδες μετανάστες, ανάμεσά τους και ανήλικα παιδιά, δολοφονήθηκαν από το λιμενικό στην προσπάθεια τους να βρουν διέξοδο από την κόλαση της Μέσης Ανατολής. Τη βλέπουμε και στους χώρους εργασίας, όπου οι θάνατοι εργαζομένων βαφτίζονται ατυχία, ενώ πίσω τους κρύβονται η εντατικοποίηση, η απουσία ελέγχων και η λογική του κέρδους πάνω απ’ όλα.
Η κυβέρνηση της ΝΔ δεν έχει χρήματα για ασφαλείς συγκοινωνίες, για δημόσια υγεία και σχολεία, αλλά βρίσκει δισεκατομμύρια για φρεγάτες, εξοπλισμούς και στρατιωτικές αποστολές. Αυξάνει την καταστολή και τις διώξεις, αλλάζει το νόμο για το στρατό και με το δόγμα Δένδια θέλει να κανονικοποιήσει τον πόλεμο και να συνηθίσουμε τα φέρετρα. Εμπλέκει τη χώρα όλο και πιο βαθιά στους πολεμικούς σχεδιασμούς, σκιαγραφώντας ένα δυσοίωνο μέλλον.
Η περσινή μεγαλειώδης απεργία έδειξε τη δύναμη της λαϊκής αγανάκτησης. Εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές πλημμύρισαν τους δρόμους. Η οργή του κόσμου να γίνει εργαλείο αντεπίθεσης απέναντι στην κυβέρνηση και τους συνεργούς της. Να μπλοκαριστεί η οικονομική δραστηριότητα του κράτους και των ιδιωτικών κεφαλαίων που κερδοσκοπούν σε βάρος των δικών μας νεκρών.
Οι ζωές μας δεν είναι αναλώσιμες. Θέλουμε λεφτά για υγεία, παιδεία και μεταφορές. Να ανατρέψουμε την κυβέρνηση που οργανώνει και συγκαλύπτει εγκλήματα. Η δύναμη βρίσκεται στους δρόμους, στη συλλογική δράση, στην απεργία.