- Editorial | Πόλεμος στον πόλεμο των ιμπεριαλιστών ή υπεράσπιση του Διεθνούς Δικαίου;
- Ανάπτυξη μέσα από τη διαφθορά: το νέο οικονομικό μοντέλο της ΝΔ
- Οι ΗΠΑ επιτίθενται ξανά -Κάτω τα χέρια από τη Βενεζουέλα
- Όχι στο νομοσχέδιο Δένδια. Όχι στη στρατιωτικοποίηση της κοινωνίας
- Η στάση των ναυτεργατών της ΠΕΝΕΝ δείχνει το δρόμο
- Η αποτυχία της «ειρήνης» Τραμπ στην Παλαιστίνη ήταν προδιαγεγραμμένη
- Οι ανακατατάξεις στη δημοκρατική αντιπολίτευση και η πρόταση εξουσίας που αναζητείται
- Η αντίσταση από τους διοικητικούς εργαζομένους των Πανεπιστημίων κόντρα στις διαγραφές 300.000 φοιτητών
- Ουκρανία: ενσωμάτωση και λεηλασία αντί ειρήνης
- 13 χρόνια από τη δολοφονία Σαχζάτ Λουκμάν
- 30 χρόνια από τα Ίμια και ο διαρκής κίνδυνος του πολέμου
- Αντιπολεμική Επιτροπή «Διεθνιστικά Βαλκάνια – Μεσόγειος»
Editorial
Πόλεμος στον πόλεμο των ιμπεριαλιστών ή υπεράσπιση του Διεθνούς Δικαίου;
Η επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα και η απαγωγή Μαδούρο μεγάλωσε την αμηχανία της παγκόσμιας αριστεράς. Με αστερίσκους για τη «δικτατορία Μαδούρο», για τις ενστάσεις πως «στην τελική είναι κεντροαριστερά κι όχι σοσιαλισμός», στις ελπίδες(!) για τον ρόλο του Τραμπ και αν θα είναι «σώφρων μάγειρας ειρηνοποιός» και αν θα εφαρμόσει ένα σχέδιο ειρήνης στη Γάζα με «θολή κατάληξη». Η σύγχυση ξεκινά με την ιδεοληπτική άρνηση να παραδεχτεί πως ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός και ο Τραμπ έχει αλλάξει τη στρατηγική της καπιταλιστικής διαχείρισης. Προσπαθούν να ανακαλύψουν «νίκες» του κινήματος βαφτίζοντας το γάλα κρέας ,αντί να αναπροσαρμοστεί ο τρόπος πάλης της εργατικής τάξης.
Τον Νοέμβριο το σύνολο της αριστεράς, στην Εθνική Στρατηγικής Ασφαλείας που ανακοίνωσε η αμερικανική κυβέρνηση, διαπίστωνε οπισθοχώρηση του αμερικανικού ιμπεριαλισμού στην αυλή του. Στην πραγματικότητα, η Έκθεση διαπίστωνε την οριστική νίκη των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, μιας και έχουν απομείνει 1-2 απομονωμένα καθεστώτα και έβαζε έναν κεντρικό στόχο: την απομόνωση της Κίνας και την εκκαθάριση της Λατινικής Αμερικής.
Ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός δεν επιθυμεί γενικευμένους πολέμους και εγκατάσταση μια λειτουργικής κυβέρνησης. Όπως έκανε στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν και πρόσφατα στη Συρία το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι η απορρύθμιση των τοπικών καθεστώτων και η απευθείας εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών. Το αμερικανικό κεφάλαιο εγκαταλείπει αργά αλλά σταθερά τους proxy πολέμους και οι τοπικές αστικές τάξεις (ακόμα και οι φιλικές) είναι βαρίδια για το όραμα MAGA. Φανταστείτε πχ ένα ρεπουμπλικανικό κόμμα στην Ελλάδα που μαζί με την πρεσβεία απαγάγει έναν υπουργό, 2-3 βουλευτές, έναν εισαγγελέα και έναν στρατηγό επειδή δεν συμφωνεί με ένα νόμο ή μια στρατηγική απόφαση ώστε να «συνετιστεί» το υπόλοιπο πολιτικό δυναμικό. Αυτός είναι ο τρόπος διακυβέρνησης του πλανήτη στη νέα φάση του ιμπεριαλισμού. Ήδη η αμερικανική κυβέρνηση έχει αυτοανακυρηχτεί ως επικεφαλής σε τρείς χώρες: στη Γάζα, στην Ουκρανία μέσα από τα «σχέδια ειρήνης» και defacto διεκδικεί τη Βενεζουέλα.
Η απαγωγή Μαδούρο έρχεται να υπενθυμίσει στις κυβερνήσεις της Λατινικής Αμερικής πως δεν υπάρχει στρατηγική μακριά από τις ΗΠΑ. Η κεντροαριστερά στη Νότια Αμερική επί δεκαετίες έχει γαλουχηθεί να αναζητεί στρατηγικές για το ντόπιο κεφάλαιο μακριά από τις ΗΠΑ, γι’ αυτό και ο Τραμπ έχει επικεντρωθεί να ανατρέψει αυτή τη στρατηγική. Ακόμα κι αν οι υπάρχουσες δυνάμεις παραμείνουν στην κυβέρνηση, πρέπει να εξυπηρετούν το δολάριο και τα αμερικάνικα συμφέροντα. Να μετατρέψει, δηλαδή, την κεντροαριστερά στην Κούβα, στη Βενεζουέλα και στο Μεξικό σε «ευρωπαϊκή» αριστερά.
Η αριστερά στη Δυτική Ευρώπη όχι μόνο έχει εγκαταλείψει τη στρατηγική του σοσιαλισμού αλλά ούτε διανοείται να κάνει αυτά που κάνουν στη Νότια Αμερική. Καμία κεντροαριστερή κυβέρνηση δεν διανοείται να σπάσει το εμπάργκο στη Ρωσία, να συναλλάσσεται με γουάν στην αγορά πετρελαίου και να διαμορφώσει διατραπεζικές συναλλαγές εκτός SWIFT. Ούτε καν να βάλει περιορισμούς και έλεγχο στις αμερικανικές πολυεθνικές και στα συμβόλαια που έχουν συνάψει με τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις. Όταν ο υπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ, Ρούμπιο, ξεβράκωσε την ευρωπαϊκή ηγεσία και την ανάγκασε να συρθεί σε υποταγή με την πολιτική δασμών των ΗΠΑ δεν υπήρξε η παραμικρή αντίδραση.
Η χυδαία τοποθέτηση Μητσοτάκη «Δεν είναι ώρα να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών» βρίσκεται σε ακριβώς αυτό το κλίμα επιθετικότητας του κεφαλαίου. Το αστικό μπλοκ αναπροσαρμόζεται στις νέες συνθήκες και θα πετάξει στα σκουπίδια όλες τις διεθνείς συνθήκες και τρόπους συνεννόησης που είχαν καθιερωθεί στη διεθνή διπλωματία μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Δυστυχώς και εδώ η αριστερά υπέκυψε σε δύο λάθη.
Το πρώτο και πιο εμφανές είναι που χρησιμοποιεί την πολιτική εθνικής ενότητας για να αποδείξει πως αυτές οι δηλώσεις υπονομεύουν τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας ενάντια στην Τουρκία. Στην πραγματικότητα αν υπάρχει ένα καθεστώς να δεχτεί επίθεση και υπονόμευση από τον αμερικάνικό ιμπεριαλισμό είναι η Τουρκία και όχι η Ελλάδα. Το ελληνικό κεφάλαιο και το αστικό μπλοκ έχει προσδεθεί ψυχή τε και σώματι στη ΝΑΤΟϊκή στρατηγική, σε αντίθεση με την τουρκική αστική τάξη. Ο Ερντογάν είχε δεχτεί αμερικανοκίνητο πραξικόπημα το 2016 το οποίο δεν πέτυχε. Οι ΗΠΑ δεν έχουν άμεσο σχέδιο ενάντια στην Τουρκία και προσπαθούν να την αποσπάσουν από τη συμμαχία με Ρωσία – BRICS. Αν όμως ο Ερντογάν δεν πειθαρχήσει, είναι έτοιμη η διεθνιστική ή αντιιμπεριαλιστική αριστερά να πραγματοποιήσει διαδηλώσεις στην Ελλάδα, με σύνθημα «κάτω τα χέρια από την Τουρκία» και «απελευθέρωση Ερντογάν» ή κι εδώ θα λειτουργήσουν οι αστερίσκοι περί «δικτάτορα» και «σφαγέα των Κούρδων»;
Το δεύτερο σημείο είναι και το πιο δύσκολο. Όταν η αστική τάξη υπονομεύει ανοιχτά τη διεθνή διπλωματία με τις στρατηγικές Τραμπ – Μητσοτάκη, η αριστερά οφείλει να κάνει μια στρατηγική επιλογή. Από τη μία μπορεί να γίνει ο υπερασπιστής των Διεθνών Κανόνων που ίσχυαν τον 20ο αιώνα. Η αριστερά μπορεί να επιλέξει να γίνει θεματοφύλακας του ΟΗΕ και στην ουσία να αναζητεί αντί του Τραμπ έναν Μπους που εισέβαλλε στο Ιράκ μέσα από απόφαση του ΟΗΕ και όχι «αυθαίρετα».
Ο άλλος δρόμος που μπορεί να επιλέξει είναι να συμβάλει στην απορρύθμιση «από τα κάτω». Όταν η αστική τάξη διαλέγει να μη δίνει λογαριασμό για τη νομιμότητα αντί η αριστερά να υπενθυμίζει συμβάσεις και δικαστικές αποφάσεις να σηκώσει ξανά το σύνθημα «Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» .
Ο Μαδούρο σε πολιτική συγκέντρωση τον περασμένο Δεκέμβρη αναφώνησε: «Δεν θέλουμε την ειρήνη των σκλάβων, ούτε την ειρήνη των αποικιών!» Αυτή τη στάση του «πληρώνει» με την απαγωγή του.
Η αριστερά δεν έχει περιθώρια να μεταφέρει τη σύγκρουση σε κάποιο μακρινό μέλλον που «θα είναι έτοιμη» συναινώντας στην συνθηκολόγηση αλλά να σηκώσει το γάντι που ρίχνει η αστική τάξη και να υπενθυμίσει τον ταξικό πόλεμο κόντρα στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις.