Αντιφασιστική Φρουρά | Τεύχος 68 | ΣΕΠΤ 2025
Η μαζική μετανάστευση και προσφυγοποίηση της εργατικής τάξης είναι προϊόν της ανάγκης του καπιταλισμού για φθηνή εργασία, πόλεμο, παγκόσμια ανισότητα. Η όξυνση των καπιταλιστικών αντιπαραθέσεων τόσο στην οικονομία όσο και σε πολεμικές συγκρούσεις διογκώνουν το φαινόμενο, πάντα εις βάρος των πληβείων τάξεων. Ενώ, οι ίδιοι οι κατατρεγμένοι πληθυσμοί γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης, απανθρωποποίησης και στόχος ακροδεξιάς επίθεσης. Αφενός για να υποτιμηθεί η εργατική αξία τους και η ανθρώπινη υπόσταση τους, αφετέρου για να λειτουργήσουν ως “αποδιοπομπαίοι τράγοι” για τα εγγενή αδιέξοδα και τις ευθύνες των αστικών τάξεων και των αντιλαϊκών κυβερνήσεων. Πλέον, η ακροδεξιά αντιμεταναστευτική πολιτική αποτελεί μια συνειδητή αδυσώπητη δολοφονική στρατηγική εξαθλίωσης του μαζικού πληθυσμού και επίθεσης στα εργατικά και πολιτικά δικαιώματα στο εσωτερικό των κρατών. Η εχθρότητα προς τη μετανάστευση και την προσφυγιά πλέον κυριαρχεί στην πολιτική των κυβερνήσεων, αν μέχρι πρότινος περιοριζόταν στην άκρα δεξιά. Οι μετανάστες απαγορεύονται, κρατούνται και απελαύνονται. Οι πρόσφυγες ποινικοποιούνται.
Στις ΗΠΑ, η προεδρία Τραμπ ήρθε να πατήσει πάνω στην αντιμεταναστευτική πολιτική του Μπάιντεν, που είχε φέρει διατάξεις κατάργησης του ασύλου τον Σεπτέμβρη του ‘24 και να φέρει νέες βάρβαρες και απάνθρωπες πολιτικές διαμηνύοντας την επερχόμενη “μαζικότερη απέλαση της ιστορίας”. Μαζικές επιχειρήσεις της ICE (Υπηρεσία Μετανάστευσης και Τελωνείων) με δεκάδες χιλιάδες συλλήψεις σε μεγάλες πόλεις που κατέληξαν σε φυλακίσεις και βίαιες απελάσεις. Με τρανταχτά παραδείγματα πολιτών χωρίς ποινικό μητρώο και άλλων που ουσιαστικά απήχθησαν από τα σπίτια ή τις εργασίες τους. Προεδρική Διακήρυξη απαγόρευσης εισόδου από 12 χώρες (Muslim Ban). Νόμος περί “εχθρικών αλλοδαπών”, συγκεκριμένα για Βενεζουελάνους, με στόχο την απέλαση τους σε “mega prison” στο Ελ Σαλβαδόρ. Στρατιωτικοποίηση στα σύνορα με Μεξικό με πρόσχημα την κατάσταση έκτακτης ανάγκης, με ανάπτυξη χιλιάδων στρατιωτών και νέων προσλήψεων. Ανάπτυξη δυνάμεων (ICE, πεζοναυτών, Εθνοφυλακής) εντός των ΗΠΑ στο Λος Άντζελες (τον Ιούνιο) και την Ουάσιγκτον (τον Αύγουστο) για επιχειρήσεις καταστολής. Όλα τα παραπάνω που εφαρμόζονται μόλις μέσα στο 2025 βάζουν ψηλά τον πήχη και καλούν την ΕΕ να πάρει σειρά στην αντιμεταναστευτική βαναυσότητα. Δεν πρόκειται για πολιτικές μηδενικής ανοχής και σκληρού μεταναστευτικού ελέγχου ούτε λύση της μετανάστευσης μέσω της κατάργησης του ασύλου. Αποτελούν μηνυμα καταστολής και εφαρμογή μιας στρατιωτικοποιημένης μεταχείρισης πληθυσμού με όπλα και κελιά.
Η ΕΕ μέχρι τον Ιούνιο του 2026 που θα τεθεί σε ισχύ ένα νέο σύμφωνο για τη μετανάστευση και το άσυλο έχει αποφασίσει τα κράτη – μέλη να ετοιμάσουν νέα αυστηρότερα νομοθετικά πλαίσια για να χαράξουν τόσο σε ενωσιακό όσο και σε εθνικό επίπεδο μια συντονισμένη στρατηγική κατά πρώτον διαφύλαξης των εξωτερικών συνόρων, κατόπιν τον έλεγχο και την καταγραφή των “μεταναστευτικών και προσφυγικών ροών” σε ολοένα και πιο συρρικνωμένο ανθρωπιστικό χαρακτήρα. Πρόκειται για ολομέτωπη αντι-μεταναστευτική και αντι-προσφυγική πολιτική. H ΕΕ της υποτιθέμενης δυτικής ανάπτυξης, ελευθερίας και δημοκρατίας επενδύει 800 δις σε πολεμικές δαπάνες και επιβάλει στα μέλη 3.5% του ΑΕΠ σε στρατό (ReArm 2030), ενώ πλήθος μελών – κρατών εμπορεύονται όπλα και συνεισφέρουν στην συνέχιση πολεμικών συρράξεων. Αυτή και οι πρόθυμες κυβερνήσεις της, κόβουν τις κοινωνικές παροχές από τους πολίτες τους και αναιρούν μια σειρά μέτρων υποστήριξης προς πρόσφυγες και μετανάστες. Εξαπολύουν μια ακροδεξιά αντιλαϊκή επίθεση στο εσωτερικό ως εργαλείο ελέγχου των πληθυσμών και περιστολής δικαιωμάτων. Μπροστά στα οικονομικά αδιέξοδα, χρειάζονται μια πειθήνια εργατική τάξη της εξαθλίωσης και της διχόνοιας, χωρίς αγωνιστικές αντιστάσεις.
Με την Σύμβαση για το Καθεστώς των Προσφύγων το 1951 καθορίστηκε θεσμικά σε διεθνή κλίμακα ποιος θεωρείται πρόσφυγας και μια σειρά από θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα, συμπεριλαμβανομένης της χορήγησης ασύλου. Ενώ, με το Πρωτόκολλο του 1967 καταργήθηκε ο γεωγραφικός και χρονικός περιορισμός για τους αιτούντες. Η Ελλάδα συνυπέγραψε 1959 και 1968, αντίστοιχα. Ο νεόκοπος νόμος «Αναμόρφωση πλαισίου και διαδικασιών επιστροφών πολιτών τρίτων χωρών – Λοιπές ρυθμίσεις του Υπουργείου Μετανάστευσης και Ασύλου» του Πλεύρη έρχεται να αμφισβητήσει και να αναιρέσει αυτά τα κεκτημένα δικαιώματα, αντιμετωπίζοντας τους κολασμένους αυτής της γης ως “επικίνδυνους εισβολείς” και παρείσακτους, με πρόφαση την εθνική ασφάλεια. Η παραμονή στη χώρα χωρίς έγγραφα θα συνεπάγεται μεγάλες ποινές φυλάκισης, υπέρογκα πρόστιμα και απελάσεις χωρίς δυνατότητα ένστασης. Είναι ένας νόμος που κατηγοριοποιεί χώρες της βόρειας Αφρικής ως εξαιρέσεις για μη παραχώρηση ασύλου, ενώ όντως αποτελούν τρανταχτά παραδείγματα από όπου πληθυσμοί διαφεύγουν για να σώσουν τις ζωές τους. Με την άρνηση προστασίας οι πρόσφυγες τίθενται σε καθεστώς κράτησης/φυλάκισης δύο ετών και βίαιης απέλασης χωρίς κάν έλεγχο της αίτησης τους. Η κυβέρνηση που σκοτώνει στα σύνορα στο φράχτη του Έβρου και πνίγει στις θάλασσες του Αιγαίου και του Ιονίου, τώρα επιχειρεί να κανονικοποιήσει τις μαζικές απελάσεις. Δεκάδες παραδείγματα παράνομων απελάσεων από το κράτος είναι καταγεγραμμένα από δικηγόρους και φορείς όπου καταφεύγουν πρόσφυγες για να αιτηθούν άσυλο και πολλές περιπτώσεις για τις οποίες είναι υπόλογη η χώρα προς την ΕΕ. Πλέον, η κυβέρνηση της ΝΔ θέλει να παρακάμψει όλες τις νομικές και νόμιμες διαδικασίες, δημιουργώντας ένα μαύρο πλαίσιο κρατικής αυταρχικότητας καταπατώντας δικαιώματα. Όπως, ακριβώς αρνείται να παράσχει βοήθεια σωτηρίας σε ναυάγια αλλά χρησιμοποιεί το λιμενικό σε δολοφονικές επιχειρήσεις push-backs, άνοιγμα πυρός στοχεύοντας φουσκωτές βάρκες και βυθίσεις σκαφών με πολλαπλά θύματα, όπως το ναυάγιο των 600 προσφύγων ανοιχτά της Πύλου.
Ακόμα, οι προτεινόμενες διατάξεις δημιουργούν πολλά ζητήματα εις βάρος προσφυγόπουλων και ειδικά των ασυνόδευτων παιδιών. Τόσο η κράτηση τους όσο και η βίαιη απέλαση ως αποτέλεσμα της άρνησης ασύλου, δεν αποσκοπούν σε καμία περίπτωση στην προστασία τους, αλλά τα φέρνουν αντιμέτωπα στην επιδείνωση της διαβίωσης τους και σε κίνδυνο της ζωής τους. Η ΝΔ θέλει να σταματήσει την παροχή στέγασης και φιλοξενίας σε πληττόμενες οικογένειες και ασυνόδευτα παιδιά ως έσχατη σανίδα κρατικής βοήθειας.
Οι περιοδείες του Πλεύρη στις “δομές υποδοχής” (όπως τις χαρακτηρίζουν) στα νησιά είχαν μόνο επικοινωνιακό στόχο. Τα πετσωμένα φιλοκυβερνητικά μίντια εξαπάτησης δεν ασχολούνται με τις συνθήκες που υποφέρουν χιλιάδες πρόσφυγες στις δομές – κολαστήρια. Έγκλειστοι – φυλακισμένοι χωρίς μεταφραστές, χωρίς επαρκή φαγητό, είδη υγιεινής και ρουχισμό. Να κατακρεουργείται η ζωή τους και να αντιμετωπίζονται ως εχθροί και υπάνθρωποι από το κράτος της δεξιάς.
Μέχρι σήμερα, μια πάγια αντιμεταναστευτική πολιτική της ΝΔ στην Ελλάδα έχει καθιερώσει την υποβάθμιση και εκμετάλλευση των μεταναστ(ρι)ών.
Το πλαίσιο παραμονής λόγω εργασίας στην χώρα έχει ρατσιστικό χαρακτήρα βασιζόμενο σε ταξικά κριτήρια. Οι εργαζόμενοι υψηλής ειδίκευσης απολαμβάνουν άδειας διαμονής απαλλαγμένη από υποχρεώσεις που αντιμετωπίζουν ανειδίκευτοι χειρώνακτες εργάτες και ευελιξία στην αλλαγή θέσεων και χρονικούς περιορισμούς. Ενώ ένα αυστηρό πλαίσιο 9 ως 12 μηνών υπό σαφείς περιοριστικές συνθήκες προορίζεται σε “εποχικούς” εργάτες από Μπαγκλαντές και Αίγυπτο που προορίζονται να καλύπτουν τις εποχικές επιχειρηματικές ανάγκες, απαλλάσσοντας εργοδότες μεγάλων αγροτικών μονάδων από την παροχή πλήρων και διαρκών εργατικών δικαιωμάτων και ασφαλιστικής ικανότητας.
Ο εργατικός και βιοτικός ανταγωνισμός για τους εργαζόμενους των πληβείων τάξεων διογκώνεται ως άλλοθι για να αποκρύβεται η ταξικότητα των ελεγκτικών μηχανισμών μετανάστευσης και πολιτογράφησης. Η ρατσιστική αντιμεταναστευτική πολιτική στρώνει τον δρόμο για να νομιμοποιείται το δικαίωμα του κράτους να αποφασίζει ποιοι άνθρωποι είναι χρήσιμοι και ποιοί ανεπιθύμητοι, και πόση είναι η αξία της ζωής τους!
Παράλληλα, στη χώρα μας υπάρχουν δεκάδες χιλιάδες μετανάστες πρώτης γενιάς που μετά από δεκαετίες εργασίας και ζωής εδώ παραμένουν αποκλεισμένοι από την ιθαγένεια και την πραγματική ένταξη στην πολιτική κοινότητα. Ο κοινωνικός και πολιτικός αποκλεισμός παραμένει ένας διαχρονικός ρατσιστικός πυλώνας πολιτικής του ελληνικού κράτους.
Για την υπεράσπιση της εργατικής τάξης σε διεθνές επίπεδο με σοσιαλιστικό πρόσημο οφείλουμε να μείνουμε αμετακίνητα στην πολιτική γραμμή κατάργησης των μηχανισμών ελέγχου των πληθυσμών. Ενάντια στην πολιτική των κλειστών συνόρων και των περιοριστικών εγγράφων αστυνόμευσης και μετακίνησης. Προς μια κατεύθυνση πλήρων και ίσων πολιτικών και εργατικών δικαιωμάτων ημεδαπών και αλλοδαπών που βρίσκονται στη χώρα, κατ’ επιλογή ή κατατρεγμένοι. Για μια διεθνιστική αλληλέγγυα προοπτική ανοικτών συνόρων, ασφαλούς υποδοχής και παροχής εγγράφων (διαβατήριο, ΑΦΜ, ΑΜΚΑ) μέχρι την πλήρη πολιτογράφηση μεταναστών και προσφύγων ώστε επιτυχώς με μια κοινωνική πολιτική να αναιρείται η πρότερη ιδιότητα εισόδου στην χώρα.
O Μαρξ τον 19ο αιώνα έπαιρνε σαφή θέση για τον μεταναστευτικό έλεγχο, «αν η εργατική τάξη επιθυμεί να συνεχίσει τον αγώνα της με κάποια πιθανότητα επιτυχίας, οι εθνικές οργανώσεις πρέπει να γίνουν διεθνείς». Η ίδρυση της Πρώτης Διεθνούς ήρθε ακριβώς για να οργανώσει την αλληλεγγύη πέρα από τα εθνικά σύνορα. Ο Λένιν υποστήριζε ότι η «σύγχρονη μετανάστευση των εθνών» θα μπορούσε να ενισχύσει το εργατικό κίνημα και όχι να το διχάσει και να το αποδυναμώσει. Η επαναστατική Τρίτη Διεθνής κατεύθυνε τα κομμουνιστικά κόμματα σε μια δυναμική εκστρατεία κατά των νόμων που περιορίζουν τη μετανάστευση και στην ανάγκη να εξηγούν στις προλεταριακές μάζες ότι θα υποστούν βλάβη λόγω του φυλετικού μίσους που υποκινείται από αυτούς τους νόμους.
Η επαναστατική σοσιαλιστική παράδοση αντιτίθεται σε όλους τους ελέγχους μετανάστευσης. Ο σοσιαλισμός απαιτεί την υπεράσπιση των ανοικτών συνόρων. Το ταξικό κίνημα πρέπει να συνεχίσει τη μάχη του διεθνισμού για να κοντράρει την κυβέρνηση της ΝΔ. Η ανατροπή της είναι ο δρόμος για να τους κόψουμε τα χέρια από το άσυλο και τους πρόσφυγες!
Κ.Μ.