- Editorial | Η εποχή των εξεγέρσεων έρχεται ξανά!
- Για το Ενιαίο Μέτωπο
- Ευρώπη: ανοίγει το καπάκι της εξέγερσης
- Ο αποκλεισμός των γυναικών από την υγεία και την περίθαλψη
- Η ήττα στις ενδιάμεσες εκλογές: πλήγμα στον Τραμπ, όχι τέλος του τραμπισμού
- Η ελληνική επιθετικότητα στη Μεσόγειο και οι πολεμικοί ακροβατισμοί της ΝΔ
- Αγώνας εκδίωξης των γενοκτόνων «τουριστών» στα λιμάνια
- Πολυτεχνείο 1973: όταν τα «φοιτητικά αιτήματα» μπήκαν στην άκρη από «350 προβοκάτορες» τότε ξεκίνησε η εξέγερση
- Ο Δεκέμβρης του 2008 μας ξυπνάει μνήμες εξέγερσης
- Μπορεί με μια απεργία να «γίνει της Γαλλίας»;
- Είναι επίκαιρη η πρόταση της επανάστασης και του σοσιαλισμού;
Editorial
Η εποχή των εξεγέρσεων έρχεται ξανά!
Τεράστιες κινητοποιήσεις σε όλη την Ευρώπη έχουν πανικοβάλει τα επιτελεία των κυβερνήσεων. Στο Παρίσι τραγουδάνε τη Διεθνή μαζί με τις παλαιστινιακές μαντίλες, ενώ ακτιβιστές στο Βερολίνο κατεβάζουν τη γερμανική σημαία από το κοινοβούλιο υψώνοντας την παλαιστινιακή. Στην Ιταλία η Μελόνι κατεβάζει τον στρατό ενώ ο Μακρόν ενεργοποιεί τις απαγορεύσεις συγκεντρώσεων. Τίποτα δεν φαίνεται να κάμπτει τους διαδηλωτές. Εκατοντάδες χιλιάδες σπάνε τις απαγορεύσεις σε όλη τη Γαλλία.
Στην Αλβανία για τέσσερις μήνες συγκρούονται με την καθεστωτική κυβέρνηση Ράμα. Μα δεν εξήγησε κανείς στους διαδηλωτές πως η μόνη αντιπολίτευση είναι ο διεφθαρμένος δεξιός Μπερίσα που τον είχαν γκρεμίσει κι αυτόν με εξέγερση; Πώς τολμάνε να διαδηλώνουν κατά χιλιάδες χωρίς υπαρκτή αντιπολίτευση και ρεαλιστικό – εφαρμόσιμο πρόγραμμα «αλά Μαμντάνι»;
Σε αυτό το κλίμα η καθεστωτική πανωλεθρία εξαπλώνεται και στην άλλη μεριά του πλανήτη. Η βέβαιη νίκη του ακροδεξιού Μπολσονάρο στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών στη Βραζιλία έγινε συντριπτική ήττα. Ο Τραμπ ηττάται σχεδόν σε όλες τις πολιτείες των ενδιαμέσων εκλογών. Ακόμα και το παραδοσιακά συντηρητικό Τέξας έβγαλε Δημοκρατικό γερουσιαστή. Μήπως άλλαξε ο πλανήτης; Μήπως η αριστερά σε όλο τον πλανήτη ανέτρεψε τον ιμπεριαλισμό, τον πόλεμο, την ακροδεξιά και τη ληστρική κερδοφορία του κεφαλαίου απέναντι στην εργατική τάξη;
Κι όμως αυτές οι εξεγέρσεις δεν έπεσαν από τον ουρανό. Η εισβολή των μαζών στο προσκήνιο και οι πολιτικές επιτυχίες της δημοκρατικής αριστεράς αποτελούν συστατικό στοιχείο της υπάρχουσας ταξικής πάλης. Ούτε έχει συνθλιβεί η εργατική τάξη και έχει φασιστικοποιηθεί η κοινωνία, αλλά ούτε «αυθόρμητα» και ανεξέλεγκτα οι πληβείες τάξεις αποφάσισαν να παλέψουν. Η αδυναμία της παγκόσμιας αστικής τάξης να βγάλει την οικονομία από την κρίση και τη στασιμότητα οδηγεί σε βαθειά υπονόμευση της υπάρχουσας κοινωνίας. Τα φασιστικά κινήματα της περασμένης δεκαετίας μπορεί να έχουν, στην πλειοψηφία τους, «φορέσει γραβάτα» και να έχουν μπει στο παιχνίδι της υπαρκτής συστημικής διαχείρισης, αλλά η καθιέρωση τους ως υπαρκτή πολιτική δύναμη είναι μια ήττα που έχει μετρήσει στην οικονομία της ταξικής πάλης. Από την άλλη, η πολιτική της Καραντίνας μέσω των πολλαπλών απαγορεύσεων ήταν ένα κέρδος της αστικής τάξης που παρέσυρε την παγκόσμια αριστερά και αναρχία σε μια πρωτοφανή «εθνική ενότητα» σέρνοντάς τες και ξεφτιλίζοντάς τες ως παπαγαλάκια του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας.
Οι πολιτικές δυνάμεις της αριστεράς έχουν εξωθηθεί να προβάλλουν μονόπλευρα τη μία πλευρά της πραγματικότητας. Η μία πλευρά βλέπει παντού συμβιβασμούς και «στημένα παιχνίδια». Οι εξεγέρσεις δεν έχουν σχέδιο και θα ηττηθούν, όλες οι πολιτικές δυνάμεις είναι ίδιες, σε όλο τον πλανήτη επικρατούν ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και είναι ανώφελο να στηρίξουμε κάποια πλευρά. Η άλλη πλευρά βλέπει το κίνημα να νικά συνεχώς! Η αριστερά κερδίζει παντού! Το κίνημα συντρίβει τις κυβερνήσεις! Το αντιιμπεριαλιστικό κίνημα είτε στη Νέα Υόρκη είτε στην Ερυθρά κατατροπώνει τον Τραμπ! Αποτέλεσμα αυτού του «διχασμού» είναι η πλειοψηφία των πληβείων τάξεων που δεν ανήκει οργανικά σε κάποια τάση, αλλά παρακολουθεί τις πολιτικές προτάσεις να ζει μια συνθήκη πολιτικού εκκρεμές! Τη μια μέρα πρέπει να πανηγυρίζει για τη νίκη του κινήματος και τη συντριβή του Τραμπ αλλά την άλλη μέρα οι ναζί στην Ελλάδα και στην Ευρώπη είναι στα πρόθυρα κατάληψης της εξουσίας! Το ένα πρωί ζει μαζί με τη νεολαία στο Παρίσι να τραγουδά τη Διεθνή και το απόγευμα κοιμάται με τη Λεπέν να παίρνει την εξουσία!
Αυτό συμβαίνει γιατί η πλειοψηφία της αριστεράς έχει πάψει να ελπίζει μέσα από την ανεξάρτητη πάλη της εργατικής τάξης και της νεολαίας. Έτσι είτε προσπαθεί να «ζήσει μέσα στην ήττα» είτε ανακαλύπτει την αξία των «υπαρκτών αντιστάσεων». Οι θαυμαστές της «υπαρκτής αντίστασης» ταυτίζονται στη σφαίρα της γεωστρατηγικής με τους Χούθι, το ΚΚ Κίνας, τους Φρουρούς της Επανάστασης και τον Πούτιν. Οι θαυμαστές της «υπαρκτής αντίστασης» στο «κίνημα στη Δύση» ανακαλύπτουν (ξανά!) τη γοητεία της σοσιαλδημοκρατίας, του Δημοκρατικού Κόμματος ΗΠΑ και των «πρωτότυπων πολιτικών πειραμάτων ενιαιο-μετωπικής δράσης» του Die Linke και του Μελανσόν. Κοινό στοιχείο των «υπαρκτών αντιστάσεων» αλλά και της «απαισιόδοξης» πτέρυγας είναι πως δεν υπάρχει χώρος για επαναστατική, κομμουνιστική στρατηγική στο σήμερα!
Δεν εμπιστευόμαστε καμία «αντιιμπεριαλιστική» κυβέρνηση να υλοποιήσει κάποιο πρόγραμμα ταξικής απελευθέρωσης. Δεν εμπιστευόμαστε κανένα Die Linke να ηγηθεί κάποια αντιδεξιά διακυβέρνηση. Ήδη ξεκινά να διαγράψει την βουλεύτρια Β. Έμντε για φιλοπαλαιστιανιακές θέσεις. Δεν εμπιστευόμαστε τους «Δημοκράτες Σοσιαλιστές» στις ΗΠΑ που είναι ενάντια στον πόλεμο στο Ιράν γιατί δεν φέρνει φτηνό πετρέλαιο και σιωπά για το Δόγμα Μονρόε. Δεν εμπιστευόμαστε κανέναν Μελανσόν να παράξει ένα ρεαλιστικό και φιλολαϊκό οικονομικό πρόγραμμα αντιμετώπισης της κρίσης. Πανηγυρίζουμε και για την πιο μικρή ήττα της δεξιάς και του ιμπεριαλισμού από όποιον κι αν προέρχεται αλλά ετοιμαζόμαστε για τη δική μας ώρα!
Εμείς παραμένουμε αταλάντευτα στη μεριά που αναζητεί την ευκαιρία πολιτικής κομμουνιστικής εξέγερσης. Χρειαζόμαστε μαζική οργάνωση που να υλοποιήσει σχέδιο κατάληψης πολιτικής εξουσίας κόντρα στο διεφθαρμένο και υπό κατάρρευση αστικό σύστημα διακυβέρνησης! Το ρολόι χτυπάει και δείχνει παρά πέντε! Δεν έχουμε απεριόριστο χρόνο! Να είμαστε έτοιμοι!