Αντιφασιστική Φρουρά | Τεύχος 77 | ΟΚΤ 2026

Μόλις τον περασμένο μήνα, οι Χούθι της Υεμένης – το κίνημα «Ανσάρ Αλλάχ» – πέτυχαν μια σημαντική γεωστρατηγική νίκη καταλαμβάνοντας πολύ μεγαλύτερο έλεγχο της δυτικής ακτής της Υεμένης και του Μπαμπ Aλ-Μάντεμπ, δηλαδή το στενό που συνδέει την Ερυθρά Θάλασσα με τον Κόλπο του Άντεν, αυξάνοντας δραματικά την ικανότητά τους να απειλούν τη διεθνή ναυσιπλοΐα και να δημιουργούν ενεργειακό πρόβλημα στη Σαουδική Αραβία (ΣΑ) και κατ’ επέκταση σε ΗΠΑ και Ευρώπη.

Ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός ακολουθεί την δική του επιθετική στρατηγική φέρνοντας τη διεθνή απορρύθμιση. Η συνειδητή απουσία ενεργοποίησης στρατιωτικής δύναμης των ΗΠΑ απέναντι στους Χούθι, σε συνδυασμό με την μειονεκτική διπλωματική θέση Ευρωπαϊκών και Αραβικών κρατών απέναντι στον Τραμπ, στοχεύει στην οικονομική αστάθεια των τελευταίων ως μέρος του αμερικανικού σχεδιασμού επιβολής.

Τι συμβαίνει πραγματικά με τις στρατιωτικές επιθέσεις και το εμπόριο στη Μέση Ανατολή;

Οι Χούθι, που υποστηρίζονται και εξοπλίζονται από το Ιράν, εξαπέλυσαν τον Σεπτέμβριο μεγάλη χερσαία επίθεση στη δυτική Υεμένη καταλαμβάνοντας εδάφη από την διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση της Υεμένης που έχει την υποστήριξη της Σαουδικής Αραβίας, ΕΕ και ΗΠΑ. Συνέχισαν με επιθέσεις εναντίον της ΣΑ επιφέροντας τεράστιες ζημιές σε ενεργειακές και πολιτικές υποδομές. Κατέλαβαν τη Μόκα, από τα σημαντικότερα λιμάνια στην Ερυθρά Θάλασσα, και το νησί Περίμ και βορειότερα τα νησιά Χανίς, αποκτώντας de facto έλεγχο στα Στενά του Μπαμπ Aλ-Μάντεμπ. Εξαπόλυσαν μαζικές επιθέσεις με πυραύλους και drones εναντίον σαουδαραβικών στόχων γύρω από το Ριάντ και ενεργειακές εγκαταστάσεις, αναχαιτίζοντας παράλληλα τις αντεπιθέσεις της ΣΑ. Και συνεχίζει να απειλεί την νότια Υεμένη προς το Άντεν κλιμακώνοντας την κρίση στην Ερυθρά Θάλασσα.

Δεν ήταν η πρώτη φορά που οι Χούθι εξορμούν και μάλιστα σε ρόλο αντι-ιμπεριαλιστικού «προβοκάτορα». Οι Χούθι και ο λαός της Υεμένης έχουν σταθεί στο πλευρό του Παλαιστινιακού λαού απέναντι στον σιωνισμό χρόνια τώρα. Η κρίση στην Ερυθρά Θάλασσα που εντάθηκε την άνοιξη του 2025, εκδηλώθηκε με τους Χούθι να διατηρούν τη στοχοποίηση της διερχόμενης ναυσιπλοΐας και κυρίως των ισραηλινών και αμερικανικών δεξαμενόπλοιων στην περιοχή. Από την άλλη πλευρά το Ισραήλ κάνει αεροπορικές επιδρομές στην Υεμένη, ενώ οι ΗΠΑ προχωρούσαν σε εκτεταμένη εκστρατεία βομβαρδισμών εναντίον θέσεων των Χούθι τον Μάρτιο. Όμως, τον Μάιο, οι Χούθι πραγματοποίησαν επιθέσεις με πυραύλους και drones παρακάμπτοντας τα συστήματα αεράμυνας Ισραήλ-ΗΠΑ χτυπώντας το αεροδρόμιο Μπεν Γκουριόν στο Τελ Αβίβ. Οι ΗΠΑ πήραν την πρωτοβουλία για την εκεχειρία της 6ης Μαΐου, με διαμεσολάβηση του Ομάν, που αφορούσε την κατάπαυση επιθέσεων αποκλειστικά μεταξύ ΗΠΑ και Χούθι, μη περιλαμβάνοντας το Ισραήλ, όπου οι Χούθι απειλούσαν για συνέχεια ώστε να σταματήσει ο IDF τις επιδρομές στην Παλαιστίνη.

Σήμερα, οι εικόνες των ανταρτών Χούθι με τον φαινομενικά περιορισμένο και πρόχειρο εξοπλισμό τους, που έχουν προκαλέσει σοκ στις κυβερνήσεις της Σαουδικής Αραβίας και της Υεμένης, αποτελούν χαρακτηριστική ένδειξη της εντυπωσιακής στρατιωτικής τους αποτελεσματικότητας, παρά τα εμφανή μειονεκτήματά τους σε μέσα και τεχνολογία.

Οι επιθέσεις έχουν αναγκάσει την Ευρώπη να διατηρεί φρεγάτες (1 ιταλική, 2 γαλλικές και 1 ελληνική) στην περιοχή της Ερυθράς Θάλασσας στο πλαίσιο της ναυτικής επιχείρησης ASPIDES. Το Ιράν συνεχίζει να χτυπά δεξαμενόπλοια με drone μέσα και έξω από τα Στενά του Ορμούζ αλλά και επιτίθεται εναντίον πλοίων του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ. Οι ΗΠΑ με πρόσχημα την προστασία της ναυσιπλοΐας απαντούν με επιθέσεις εναντίον ιρανικών πετρελαιοφόρων. Οι επιθέσεις στα δεξαμενόπλοια είναι στρατηγικά σημαντικές ακόμη και όταν δεν βυθίζουν πλοία γιατί εντείνεται η αβεβαιότητα της ναυσιπλοΐας. Όμως, αυτό δεν έχει εμποδίσει την αγορά πετρελαίου να παγώσει. Οι εξαγωγές αργού πετρελαίου μέσα ή γύρω από τον Περσικό Κόλπο τον Σεπτέμβριο έφτασαν περίπου τα 16,5 εκατ. βαρέλια τη μέρα, δηλαδή περίπου στα επίπεδα πριν από τον πόλεμο, χωρίς τις εξαγωγές του Ιράν. Το 40% του αργού πετρελαίου παρακάμπτει πλέον τα Στενά του Ορμούζ, έναντι μόλις 17% πριν από τον πόλεμο, χρησιμοποιώντας αγωγούς της ΣΑ και των ΗΑΕ, καθώς και μεταφορτώσεις από πλοίο σε πλοίο. Όμως, το μεγαλύτερο άλυτο πρόβλημα αφορά τα διυλισμένα καύσιμα και όχι το αργό πετρέλαιο. Η διαθεσιμότητα ντίζελ και καυσίμων αεροπορίας είναι πολύ χειρότερη από εκείνη του αργού πετρελαίου. Οι ΗΠΑ βρίσκονται διαρθρωτικά σε πολύ καλύτερη θέση από ό,τι κατά τις παλαιότερες πετρελαϊκές κρίσεις στη Μέση Ανατολή. Αντιθέτως η Ευρώπη πληρώνει δυσανάλογα υψηλό οικονομικό τίμημα και οι οικονομίες των χωρών του Περσικού Κόλπου (Σαουδική Αραβία – Κατάρ – ΗΑΕ) εξαρτώνται από το ασφαλές και προβλέψιμο εμπόριο για επενδύσεις και κέρδη.

Ποιος κερδίζει και ποιος χάνει από την αμερικανική πολιτική;

Ο Τραμπ χρησιμοποιεί πλέον την ενεργειακή εξάρτηση ως μοχλό πίεσης στις μεγάλες οικονομίες της Ευρώπης κι όχι μόνο. Η πίεση δεν αφορά μόνο το πετρέλαιο, αφορά το ποιος έχει μεγαλύτερη διαπραγματευτική ισχύ. Η παραδοσιακή διπλωματία της Δύσης όπου οι σύμμαχοι «συνεργάζονται» μετατρέπεται σε «συναλλακτική σχέση», όπου η αμερικανική πλευρά χρησιμοποιεί το δικό της οικονομικό βάρος για να αποσπάσει συγκεκριμένη συμπεριφορά από τους Ευρωπαίους και τις χώρες του Περσικού Κόλπου. Για παράδειγμα, στις επιθέσεις των Χούθι ο Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν ζήτησε από τον Τραμπ άμεση αμερικανική στρατιωτική δράση, ωστόσο ο Τραμπ δεν ενέκρινε άμεση εμπλοκή στη συγκεκριμένη επίθεση. Η Ευρώπη που ήδη λόγω ρωσοουκρανικού πολέμου έχει μπλοκάρει και «χάσει» το φθηνό ρωσικό πετρέλαιο και φυσικό αέριο, χρειάζεται αμερικανικό ντίζελ και η απειλή περιορισμού των αμερικανικών εξαγωγών δημιουργεί πραγματικό πρόβλημα στην ευρωπαϊκή αγορά. Η Ευρώπη, κυρίως Γαλλία – Γερμανία, μπορεί να έχει ισχυρή οικονομία, αλλά σε μια κρίση πετρελαίου/ντίζελ, που δυσχεραίνει την υπάρχουσα οικονομική κρίση, δεν είναι πλήρως αυτόνομη. Επομένως, όταν οι ΗΠΑ απειλούν να περιορίσουν τις εξαγωγές, η Ευρώπη πρέπει να υπολογίσει το κόστος. Ήδη Γερμανία, Γαλλία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες εξετάζουν τη συντονισμένη απελευθέρωση στρατηγικών αποθεμάτων, υπό την πίεση των ΗΠΑ για να διαθέσουν τα στρατηγικά τους αποθέματα. Όταν ο Τραμπ βγαίνει και τα ζητά, ουσιαστικά αποκαλύπτει και ξύνει το μεγάλο στρατηγικό πρόβλημα της Ευρώπης. Ο Τραμπ ακολουθεί στην Μέση Ανατολή την στρατηγική που έστρωσε και στην Ουκρανία, ένα οικονομικό και ενεργειακό στραγγαλισμό των οικονομιών της Ευρώπης. Αποδεικνύοντας ότι ακόμα κι αν δεν καταφέρνει τον στρατιωτικό έλεγχο στα Στενά Ορμούζ και Ερυθράς, το σχέδιο αναδιάταξης ισχύος πετυχαίνει στόχους. Άρα οι στρατιωτικές και διπλωματικές επιτυχίες των Ιράν και Χούθι που προκαλούν ασφυξία σε ενέργεια και ναυσιπλοΐα δεν αποτελούν το μοναδικό λόγο που υποφέρουν οι ευρωπαϊκές και αραβικές οικονομίες. Οι αμερικάνικες επεμβάσεις ή «εκεχειρίες» έχουν αποκλειστικό σκοπό το όφελος των ίδιων.

Μόνη διέξοδος ο σοσιαλισμός, ξεκινώντας με την ελληνική υπονόμευση

Το όραμα του σοσιαλισμού είναι οδηγός κι όχι ισχυρισμός για την επίλυση της βαρβαρότητας που φέρνει στους λαούς του κόσμου ο ιμπεριαλισμός. Δεν αρκεί να καταγγέλλουμε την φρίκη του πολέμου και την καταπίεση, δεν αρκεί η αλληλεγγύη στους βομβαρδισμένους, πρέπει να εργαστούμε πάνω στην ντεφαιτιστική στρατηγική που θα υπονομεύσει την εξουσία στη χώρα μας και το αξιόμαχο του στρατού ώστε να σπάσει η αλυσίδα των πολεμικών συμμαχιών που διαλύουν κοινωνίες και προσφυγοποιούν λαούς.

Η ελληνική κυβέρνηση και το μεγάλο κεφάλαιο σήμερα εκμεταλλεύονται την αποσταθεροποίηση της πολιτικής των ΗΠΑ. Η κλιμάκωση του αμερικανικού ιμπεριαλισμού έχει ενεργοποιήσει την Ελλάδα ως περιφερειακή δύναμη που δοκιμάζει να αξιοποιήσει τη ρευστότητα των διεθνών συσχετισμών. Αναγεννιέται μια τοπική στρατηγική φιλοδοξία από την ελληνική αστική τάξη για να μετατρέψει την παγκόσμια αστάθεια σε ευκαιρία ενίσχυσης θέσης της, μπας και βρει διέξοδο από την οικονομική κρίση μέσα από την αναβάθμιση του ρόλου της στα Βαλκάνια και την Ανατολική Μεσόγειο. Η ελληνική γεωπολιτική σήμερα ξεπερνάει την συμμαχική ευθυγράμμιση με τις ΗΠΑ, γίνεται επιθετική έξω από τα σύνορα της, καθιστά τις στρατιωτικές βάσεις ως ορμητήρια των ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ. Ισχυροποιεί την επιρροή στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή, εντείνοντας τη συζήτηση μέσα στην κοινωνία για πολεμική προετοιμασία και εθνικιστική υστερία περί «τουρκικής απειλής» και της ανάγκης ετοιμότητας του στρατού και της κοινωνίας για «προληπτικά χτυπήματα» με πρόφαση την εθνική άμυνα.

Μέρος της αριστεράς επιμένει στην πολιτισμική αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη με συναυλίες. Μέρος της αριστεράς επικροτεί και προσδένεται αντι-ιμπεριαλιστικά στον «Άξονα της Αντίστασης». Μέρος της αριστεράς, κυρίως του κοινοβουλευτισμού, επιμένει στην καταδίκη των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων ΗΠΑ – Ισραήλ. Μέρος της αριστεράς επικροτεί την κυβέρνηση της Ισπανίας και τους αστικούς θεσμούς για λύσεις και πιέσεις απέναντι σε ΗΑΠ – Ισραήλ. Το ίδιο δεν βλέπουμε όμως στα ελληνοτουρκικά. Στην αφάνεια και τον σκεπτικισμό μένουν το φιλο-παλαιστινιακό κομβόι Βοσνίας – Τουρκίας και η έκδοση εντάλματος Νετανιάχου από τον Ερντογάν. Το ελληνικό αντιπολεμικό κίνημα παθαίνει σοκ όταν η τουρκική κυβέρνηση γίνεται αντισιωνιστική και πιο φιλο-παλαιστινιακή μπροστά στους πολεμοκάπηλους της ελληνικής κυβέρνησης. Ακόμα και τα δημοσιεύματα – προπαγάνδα από «Τα Νέα» με τίτλο «Τι σημαίνει το “προληπτικό πλήγμα” που τρέμουν οι Τούρκοι στρατηγοί;» που επευφημούν τον Αρχηγό ΓΕΕΘΑ, Χούπη, που σε τηλεοπτική συνέντευξη, σχετικά με τη δυνατότητα διεξαγωγής «προληπτικών χτυπημάτων στρατηγικού πλήγματος σε μεγάλο βάθος», από την αριστερά πήραν χαρακτήρα αντιπολεμικής επιχειρηματολογίας με αντι-τουρκικά χαρακτηριστικά ως κατάλοιπο μιας πατριωτικής αφήγησης που δε λέει να αφήσει την αριστερά να έρθει σε κόντρα με τα εθνικά ζητήματα. Όπως και οι κοινές ανακοινώσεις των ΚΚ Ελλάδας και Τουρκίας από το 2020 μέχρι τον περασμένο μήνα που συμφωνούν σε συμμαχία κόντρα στις αντιδραστικές αστικές τάξεις εκατέρωθεν αλλά το ΚΚΕ να τονίζει την «τουρκική απειλή» στο Αιγαίο.

Ποια αριστερά, αν όχι η αντικαπιταλιστική με αναφορά στην κομμουνιστική επανάσταση, θα μιλήσει για την ελληνική επιθετικότητα που ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια μας με την στρατιωτικοποίηση των νησιών, τις αποστολές πολεμικού ναυτικού σε Ανατολική Μεσόγειο – Ερυθρά Θάλασσα – Λιβυκό Πέλαγο και τη χρήση PATRIOT στην Σαουδική Αραβία; Πότε η διεθνιστική αριστερά θα δράσει υπονομευτικά ως προς την εθνική ενότητα με κυβέρνηση ΝΔ – κεφάλαιο και την άμυνα στα κυριαρχικά δικαιώματα; Ποια αριστερά θα καθοδηγήσει τους φαντάρους και θα βγάλει στους δρόμους τους αγωνιστές σε μια επικίνδυνη πολεμική κλιμάκωση ή σύρραξη διαδηλώνοντας και δρώντας ενάντια στον εχθρό στην ίδια μας τη χώρα;

Ο ιμπεριαλισμός τσακίζεται ξεκινώντας με την οικοδόμηση μιας επαναστατικής πτέρυγας του αντιπολεμικού κινήματος. Χρειαζόμαστε την αυτόνομη δύναμη του επαναστατικού προλεταριάτου που ενσωματώνει στη δράση του το δίπολο της πολιτικής εξέγερσης και του επαναστατικού ντεφαιτισμού.

Επιμένουμε στην συγκρότηση διεθνιστικού αντιπολεμικού κινήματος που πάντα στρέφεται ενάντια στην εγχώρια αστική τάξη υπερασπιζόμενη τα ταξικά μας αδέλφια από τα Βαλκάνια ως την Τουρκία μέχρι τη Μέση Ανατολή, απορρίπτοντας την υπεράσπιση της ΝΑΤΟϊκής και της εθνικής σημαίας μπροστά στην Κόκκινη του Κομμουνισμού, της αδελφοσύνης και της ισότητας των εργατών.

του Νίκου Κουρουπά