Η Ελλάδα και η Νότια Κύπρος αποτελούν τους μόνους ασφαλείς προορισμούς στη Μεσόγειο για τους ισραηλινούς στρατιώτες. Οι αντιδράσεις (για διαφορετικούς λόγους και πολιτικές αφετηρίες) από τις κυβερνήσεις Ισπανίας, Γαλλίας, Ιταλίας και Τουρκίας έχουν αφήσει την κυβέρνηση Μητσοτάκη ως βασικό οργανωτή εκδρομών του IDF. Η Μοσάντ δεν υπάρχει περίπτωση να διακινδυνεύσει «εκδρομή» σε κάποια χώρα, χωρίς την απόλυτη συνεργασία της εθνικής κυβέρνησης, γι΄αυτό χωρίς να έχει εκδοθεί απαγορευτικό οι υπόλοιπες χώρες της Μεσογείου έχουν αποκλειστεί από τα δρομολόγια του Crown Iris.
Προφανώς, παρ΄όλη την προσπάθεια της κυβέρνησης της ΝΔ να ποινικοποιήσει την παλαιστινιακή αντίσταση και τις διαδηλώσεις αλληλεγγύης, αυτή η προσπάθεια έχει πέσει στο κενό. Οι αντιδράσεις τοπικών κοινωνιών στους γενοκτόνους σιωνιστές παίρνουν πολλές μορφές. Από τις παλαιστινιακές σημαίες που κατέκλυσαν την πρωτοχρονιά του 2025 την πλατεία Συντάγματος και τα μηνύματα «οι σιωνιστές είναι ανεπιθύμητοι» σε μαγαζιά εστίασης έως και τις κινητοποιήσεις ενάντια στις κρουαζιέρες των δολοφόνων. Με κορυφαία στιγμή την αποτροπή δεσίματος του καραβιού πέρυσι στη Σύρο, το ταξικό κίνημα «υποδέχεται» τους ισραηλινούς στρατιώτες με μικρότερη ή μεγαλύτερη επιτυχία.
Η αποτροπή να «δέσει» το Crown Iris σε λιμάνι και να μην κατέβουν οι «τουρίστες» αποτελεί μια δράση που μπορεί να συνδέσει το γενικό πολιτικό με συγκεκριμένο πολιτικό κέρδος. Η αποτροπή του δεσίματος του Crown Iris δεν είναι «η μητέρα των μαχών» που θα αλλάξει τους παγκόσμιους ιμπεριαλιστικούς συσχετισμούς, αλλά είναι μια καλή αρχή για ένα ταξικό κίνημα να ξηλώνει αυτές τις σχέσεις. Γι΄αυτό η κυβέρνηση της ΝΔ μετά το περσινό κάζο της Σύρου έφερε αστυνομική πανκινητοποίηση και απαγόρευση διαδηλώσεων στην Ερμούπολη, για να περιορίσει την παλλαϊκή κινητοποίηση σε μια συμβολική συγκέντρωση στην πλατεία της πόλης.
Ο ερχομός του Crown Iris στον Πειραιά ήταν ο τρίτος μέσα σε έναν χρόνο. Πέρσι, στις 12/6, ο ερχομός του κρουαζιερόπλοιου μαθεύτηκε μόλις την προηγούμενη μέρα και η μόνη κινητοποίηση ήταν από την Ανοιχτή Αντισιωνιστική Συνέλευση στον ΗΣΑΠ Πειραιά στις 6μμ. Δυστυχώς μία δράση μακριά από το δέσιμο του καραβιού, αλλά και από τους επιβάτες, μιας και εκείνη την ώρα όλοι θα ήταν στο καράβι για να φύγουν. Η επόμενη «επίσκεψη» ήταν στις 14/8 και αφού είχαν προηγηθεί η μεγάλη κινητοποίηση στη Σύρο, αλλά και αυτές στην COSCO ενάντια στα εμπορικά πλοία που μετέφεραν εξοπλισμό στο Ισραήλ. Το ΕΚΠ κάλεσε συγκέντρωση που συγκέντρωσε πάνω από 3000 διαδηλωτές μέσα στον δεκαπενταύγουστο, αλλά η συγκέντρωση και η διαδήλωση έμειναν στο επίπεδο της πολιτικής διαμαρτυρίας χωρίς να δοκιμάσουν καν να προκαλέσουν το παραμικρό πρόβλημα στο καράβι.
Φέτος, στις 3/6 η ΑΝΕΔΙΒΑΜ σήκωσε το κάλεσμα με συσκέψεις και μαζική προπαγάνδα δέκα ημερών. Παράλληλα, το σωματείο λιμενεργατών του ΟΛΠ κάλεσε την παραμονή συγκέντρωση την οποία και στήριξαν δυνάμεις της ριζοσπαστικής αριστεράς, ενώ η ΠΕΝΕΝ πραγματοποίησε επιτυχημένο ακτιβισμό στον φάρο στην απέναντι μεριά του λιμανιού και «μια ανάσα» από το διερχόμενο κρουαζιερόπλοιο. Η συγκέντρωση μπορεί να ήταν στο 1/10 του περσινού Αυγούστου, αλλά είχε χαρακτηριστικά πιο μαχητικά. Παρόλο που δεν υπήρξε κεντρικός συντονισμός δράσεων, δεν υπήρξε και μια γραφειοκρατική οργάνωση που να λειτουργήσει αποτρεπτικά στη διάθεση των διαδηλωτών να έρθουν «κοντά» στα ισραηλινά πούλμαν.
Μετά από έναν χρόνο κινητοποιήσεων και με το Crown Iris να οργανώνει ξανά κρουαζιέρα τον Αύγουστο και με πλάνο να δέσει στις 14 στον Πειραιά, έχουν βγει κάποια σημαντικά συμπεράσματα. Προφανώς όλη η γκάμα του κοινοβουλευτικού «δημοκρατικού» στρατοπέδου που ξεκινά από ΣΥΡΙΖΑ – Τσίπρας – ΚΚΕ είναι «ενάντια» στον αστυνομικό ζήλο και στις απαγορεύσεις του κράτους, «διαμαρτύρονται» για την πριμοδότηση των σιωνιστών αλλά δεν θα ηγηθούν στην οργάνωση κινηματικών αντιδράσεων ενάντια στο Crown Iris. Κάποια κοινωνικά κομμάτια τους από το συνδικαλιστικό κίνημα μπορεί να πάρουν κάποια πρωτοβουλία δράσης, αλλά ποτέ δεν θα ξεφύγει από το τοπικό – συνδικαλιστικό επίπεδο.
Σε αυτή τη συνειδητή αδράνεια της δημοκρατικής αριστεράς θα περίμενε κανείς πως οι ριζοσπαστικές – αντικαπιταλιστικές δυνάμεις της αριστεράς θα έπαιρναν ενεργή πρωτοβουλία να δοκιμάσουν να συγκροτήσουν ένα πολιτικό κέντρο που να οργανώνει την μάχη. Δυστυχώς, μετά τις τρεις τελευταίες κινητοποιήσεις, οι μεγαλύτερες δυνάμεις αυτού του χώρου, που φιλοδοξούν να εμφανιστούν ως ριζικά διαφορετικό πολιτικό κέντρο από ΚΚΕ – Τσίπρα αναπαράγουν όλα τα εργαλεία της δημοκρατικής αριστεράς. Το ΜΕΡΑ25 απέχει απ’ όλες τις κινητοποιήσεις ενώ ΝΕ.ΑΡ. – ΑΝΤΑΡΣΥΑ – «Πρωτοβουλία για μια νέα ενωτική και ανατρεπτική Αριστερά» έμειναν σε μια τυπική ανακοίνωση της τελευταίας μέρας και με ολιγομελείς αντιπροσωπείες στην κινητοποίηση. Αυτή την τυπική ανακοίνωση διαμαρτυρίας δεν έβγαλαν καν οι δημοτικές κινήσεις σε Πειραιά και Νίκαια του αντίστοιχου χώρου. Οι οργανώσεις αυτές κρύφτηκαν πίσω από το «τοπικό» αλλά και «τα καλέσματα των σωματείων» για τη συνειδητή άρνησή τους να οργανώσουν πολιτική συγκέντρωση.
Η υπόθεση του Crown Iris δεν είναι θέμα του Πειραιά! Όπως και στη Σύρο οι κάτοικοι του Γαλησσά ή της Ποσειδωνίας κινητοποιούνται στην Ερμούπολη έτσι και οι Αθηναίοι δεν θα περιμένουν να δέσει το Crown Iris στην παραλία του Παγκρατίου ή της Κυψέλης για να δράσουν. Αν οι Ισραηλινοί αγοράσουν ένα κομμάτι γης στη Βάρκιζα ή το Ελληνικό (όπως κάνουν στη Καλαμάτα και Λάρισα) δεν θα είναι «θέμα» μόνο των πολιτών των δήμων αυτών. Η αποτροπή αυτής της επέμβασης δεν θα εξαρτάται από τους τοπικούς συσχετισμούς, αλλά από την κεντρική μάχη.
Το «κρυφτούλι», όμως, αυτών των οργανώσεων πίσω από «τα σωματεία» είναι ακόμα χειρότερο. Εδώ «τα σωματεία» δεν έχουν πολιτικούς συσχετισμούς αλλά εκφράζουν ομόθυμα τη βάση και το κίνημα; Ποιος ο λόγος των πολιτικών παρατάξεων; Η ΟΡΜΑ δεν μεταφέρει την ευθύνη της πολιτικής συγκέντρωσης στα σωματεία εργαζομένων του ΟΛΠ, της ΠΕΝΕΝ ή της ΕΝΕΔΕΠ νίπτοντας τας χείρας της. Το σωματείο μπορεί να καλέσει σε συγκέντρωση ή όχι, να καλέσει στάση εργασίας ή και 24ώρη απεργία ή και να καταλάβει το λιμάνι για να εμποδίσει το δέσιμο του καραβιού. Αυτό για να γίνει θα πρέπει να συγκροτηθεί ένα πολιτικό δυναμικό που να δίνει τη δυναμική και την πολιτική «πίεση» προς δυνάμεις των εργαζομένων για να κινηθούν προς αυτή την κατεύθυνση.
Μια δυναμική συγκέντρωση που προετοιμάζεται εβδομάδες πριν δημιουργεί το υλικό υπόβαθρο να αρχίσουν να κουβεντιάζονται αυτές οι κατευθύνσεις και να μην είναι ανέξοδη, εκ των υστέρων και υπερφίαλη αφηρημένη προπαγάνδα. Οι κινητοποιήσεις και τα συνθήματα για «κρατικοποίηση των σιδηρόδρομων με εργατικό έλεγχο» βγαίνουν από το σωματείο της Hellenic Train; Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ή η «Πρωτοβουλία Οργανώσεων» περιμένει το σωματείο για να κάνει δράσεις; Γιατί τότε περιμένουν το σωματείο εργαζομένων του ΟΛΠ να βγάλει το φίδι από την τρύπα;
Οι δυνάμεις που δηλώνουν πως ανήκουν στη ριζοσπαστική – αντικαπιταλιστική αριστερά θα πρέπει αυτές να συγκροτήσουν μια δυναμική συγκέντρωση. Η ΑΝΕΔΙΒΑΜ και πέρσι τον Αύγουστο και φέτος τον Ιούνιο πρότεινε μια διπλή συνθήκη: α) Μια ενιαία πολιτική συγκέντρωση διαμαρτυρίας το πρωί, και β) κοινός σχεδιασμός ακτιβιστικών δράσεων με σκοπό να δημιουργήσουμε πολλαπλά μικρά ή μεγαλύτερα γεγονότα. Ο ακτιβισμός της ΠΕΝΕΝ ήταν προς τη σωστή κατεύθυνση. Δεν χρειαζόταν να γίνει ή η διαδήλωση ή η δράση στον φάρο. Και τα δύο μαζί και συντονισμένα θα ήταν το καλύτερο. Οι συναγωνιστές της ΠΕΝΕΝ δεν θα άλλαζαν τη μαζικότητα και το χαρακτήρα της συγκέντρωσης αν ερχόντουσαν στην πύλη Ε12, ενώ ο ακτιβισμός πρόσθετε στον κινηματικό χαρακτήρα της ημέρας.
Είναι σαφές πως το λιμάνι του Πειραιά είναι τεράστιο και δεν έχει μία πύλη εισόδου – εξόδου. Πέρσι οι σιωνιστές βγήκαν από την πύλη Ε12 και φέτος από την πύλη Ε11 και μάλιστα από δύο διαφορετικές διαδρομές. Η προσπάθεια να γίνουν διαφορετικά «μπλόκα» απαιτεί συστράτευση δυνάμεων με αυτό το σκοπό. Το σχέδιο για να μπορεί να υλοποιηθεί δεν απαιτεί μόνο «χρόνο» προετοιμασίας, αλλά πολιτική συσπείρωση δυνάμεων με σκοπό να ξεπεράσουν απαγορεύσεις και ελιγμούς της αστυνομίας και του κράτους. Δυστυχώς τον τελευταίο χρόνο πολλές συσκέψεις οργανώσεων της αντικαπιταλιστικής αριστεράς έχουν παράξει μίνιμουμ κείμενα συμφωνιών. Αντίστοιχα, έχουν ιδρυθεί και αρκετές αντιπολεμικές κινήσεις. Σε όλες αυτές δεν υπάρχει σε κανένα πλαίσιο ένα σημείο του τύπου «Θα αγωνιστούμε (παλέψουμε ή οργανωθούμε) ώστε να μη δέσει το σιωνιστικό κρουαζιερόπλοιο Crown Iris».
Η ΟΡΜΑ θα επιμείνει σε αυτή την κατεύθυνση. Επιμένουμε στην κατεύθυνση οργάνωσης του αγώνα και όχι μια αφηρημένης «στήριξης των αγώνων των κατοίκων». Θα αντισταθεί στο κλίμα μετατροπής της αντιπολεμικής πάλης σε λογική κοινοβουλευτικής ανάθεσης και αναπαραγωγής κλίματος συνθηκολόγησης. Έχουμε αρκετά και παραδοσιακά κόμματα της αριστεράς να επενδύουν σε αυτό, δεν χρειαζόμαστε μιμητές τους.
Να οικοδομήσουμε από σήμερα μια υποδοχή αξέχαστη στους σιωνιστές!
Αθήνα, 11/6/2026
Οργάνωση Μαχητικού Αντιφασισμού