Αντιφασιστική Φρουρά | Τεύχος 74 | ΜΑΗ 2026
Τα επτά χρόνια διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας έχουν σημαδευτεί από αντιλαϊκές και αντεργατικές νομοθετικές διατάξεις που υποτιμούν την αξία της εργατικής δύναμης, των ίδιων των ζωών των εργαζομένων και χειροτερεύουν τις εργασιακές συνθήκες αλλά και τα συνδικαλιστικά δικαιώματα. Ειδικά τον τελευταίο χρόνο, τα οικονομικά αδιέξοδα της κυβέρνησης την στρέφουν σε μια συνειδητή ακροδεξιά πολιτική που οδηγεί σε ασυδοσία των ελαστικών ωραρίων – εντατικοποίηση εργασίας, σε νομοθέτηση του 13ωρου και εκατοντάδες εργοδοτικές δολοφονίες. Η καταστολή των συνδικαλιστικών αγώνων τιμωρείται ακόμα πιο αυστηρά πλέον και στο δημόσιο τομέα με πειθαρχικά που απειλούν με απολύσεις για συνδικαλιστική δράση (πχ. σε εκπαιδευτικούς και υγειονομικούς). Η «Νέα Δολοφονία», σήμερα, απαιτεί μια πειθήνια εργατική τάξη που δεν αντιστέκεται όσο κι αν την ληστεύει ή αποκαλύπτονται σκάνδαλα, αλλά «εξαρτάται» από τα διάφορα passes και συμμορφώνεται στις πολεμοκάπηλες ορέξεις της κυβέρνησης.
Η εργατική τάξη σε κάθε περίοδο διαθέτει πολλαπλά επίπεδα συνείδησης. Πρωταρχικό καθήκον μιας κομμουνιστικής οργάνωσης είναι η βαθιά κατανόηση αυτών ώστε να οργανώσει την εργατική πρωτοπορία. Με την 11η Οργανωτική Ολομέλεια της ΟΡ.Μ.Α. (Φεβ.2026) ενεργοποιούμε μια «Εργατική Φράξια» που επικεντρώνεται στον σχεδιασμό παρέμβασης σε εργασιακούς χώρους για να αναπτύξει καλύτερη σχέση με την τάξη. Η εμπλοκή και σύνδεση της ΟΡ.Μ.Α. με εργασιακούς χώρους και αγώνες επιδιώκει να ξεπεράσει, πρώτον, μια αφηρημένη – γενικόλογη καταγγελία κυβέρνησης – εργοδοτών και, δεύτερον, μια τυπική παρουσία σε «συμβολικούς» αγώνες. Η κυβέρνηση των δολοφόνων, που έχει στα χέρια της αίμα για τα εγκλήματα σε Τέμπη – Πύλο – Χίο – Βιολάντα, που συμβάλλει στη γενοκτονία της Παλαιστίνης και κάνει χρήση πυραύλων στη Σ.Αραβία, πρέπει να απονομιμοποιηθεί μαζικά και να γκρεμιστεί. Αναζητούμε τρόπους ώστε οι αναδυόμενες μάχες της περιόδου να μετατραπούν σε αντικαπιταλιστική στρατηγική.
Εργατική Πρωτομαγιά: Η φετινή οφείλει να λάβει διεθνιστικά – αντιπολεμικά χαρακτηριστικά από το εργατικό κίνημα καθώς βρισκόμαστε σε μια περίοδο μέσα στη δίνη ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων και πολεμικής προετοιμασίας. Ο «φόρος αίματος» που πληρώνουν οι λαοί της Παλαιστίνης, του Λιβάνου, του Ιράν και ο οικονομικός στραγγαλισμός της Κούβας και η «ειρήνη των σκλάβων» για τη Βενεζουέλα είναι μόνο μερικά παραδείγματα για να αναδείξουμε πώς οι εργαζόμενοι/ες στην Ελλάδα χρειάζεται να εναντιωθούν στις ελληνικές πολεμικές αποστολές και στον εξοπλισμό των νησιών καθώς και στην χρήση των στρατιωτικών βάσεων ως ορμητήρια δηλώνοντας απερίφραστα «καμιά εθνική ενότητα» με την επικίνδυνη κυβέρνηση της ΝΔ, ,«έξω ο ελληνικός στρατός από Βαλκάνια και Μεσόγειο». Εμπνεόμαστε από τις αντιπολεμικές πρωτομαγιές του εργατικού κινήματος από τους Σπαρτακιστές του 1916, τους Μπολσεβίκους του 1917, τους λιποτάκτες της Μικρασιατικής εκστρατείας 1921-22, τιμούμε τους 200 της Καισαριανής και όλους τους απεργούς σε καιρό πολέμου. Έτσι, προχωρήσαμε σε σειρά παρεμβάσεων συνομιλώντας με δεκάδες εργαζόμενους/ες, σε νοσοκομεία (Κρατικό Νίκαιας, Ιπποκράτειο, Μελισσίων – Φλέμινγκ), σχολές (Ιατρική – Οδοντιατρική), σχολεία (8ο Μανιάτικα, Σιβιτανίδειο Καλλιθέα, Γκράβα, 15ο Κυψέλη), εταιρείες πληροφορικής (Novibet, Efood). Το επόμενο διάστημα θα δοκιμάσουμε ανοιχτές συζητήσεις σε εργασιακούς χώρους συνεισφέροντας στην ανάγκη οι εργαζόμενοι να συμμετέχουν σε ζωντανές διαδικασίες παρατηρώντας την έλλειψη ενεργοποίησης των σωματείων σε αυτή την κατεύθυνση.
Υγεία: Πρωθυπουργός και υπουργός Υγείας περιφέρονται στα υποστελεχομένα και υποβαθμισμένα νοσοκομεία βαυκαλιζόμενοι ανακαινίσεις, σε πτέρυγες που δεν χωρούν τα φορεία και σε θαλάμους χωρίς τουαλέτες, για να βαφτίσουν ανάπτυξη την ανάθεση έργων βιτρίνας σε «ημέτερους» εργολάβους και η προβολή ιδιωτών «χορηγών». Συμμετείχαμε στις απεργιακές συγκεντρώσεις «υποδοχής» του υπουργού Γεωργιάδη για τα «εγκαίνια έργων» στο Κρατικό Νίκαιας (19/2), στα περιφερειακά νοσοκομεία Αγία Όλγα (Νέα Ιωνία, 31/3) και Παμμακάριστο (Κάτω Πατήσια, 6/4). Οι νεκροθάφτες της υγείας, οι πολεμοκάπηλοι άριστοι της κυβέρνησης είναι ανεπιθύμητοι στους χώρους εργασίας και πρέπει να εκδιώχνονται, οι εργαζόμενοι δεν έχουν αιτήματα από τους δυνάστες τους. Θα συνεχίζουμε την προσπάθεια σε κάθε δημόσια εμφάνιση – πρόκληση τους, να σταθούμε στο πλευρό των υγειονομικών και των ασθενών. Θέλουμε να ενισχύσουμε την πρωτοπορία που δεν υποτάσσεται στην λογική μη ρήξης από συνδικαλιστικές δυνάμεις που ενώ εκλέγονται δεν σηκώνουν το γάντι του αγώνα.
Εκπαίδευση: Μαθητές, φοιτητές και εργαζόμενοι βρίσκονται στο στόχαστρο της κυβέρνησης. Το Υπ.Παιδείας λειτουργεί ως μηχανισμός καταστολής ποινικοποιώντας την συνδικαλιστική δράση ως μέσο παραδειγματισμού και τρομοκρατίας συνολικότερα στην εκπαιδευτική κοινότητα. Στις 23/3 αναβλήθηκε ποινική δίκη από μήνυση του Διευθυντή Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Πειραιά εις βάρος τεσσάρων συνδικαλιστών (Μ.Μ. πρόεδρος ΕΚΠ, Η.Π. πρόεδρος ΕΛΜΕ, Α.Κ. και Π.Χ. μέλη ΔΣ ΕΛΜΕ). Στις 29/4 ορίστηκε στο Πρωτοβάθμιο Πειθαρχικό Συμβούλιο Αττικής: η παράταση για άλλον έναν χρόνο της δυνητικής αργίας που έχει επιβληθεί στην Χ.Χ., η εφαρμογή νέας δυνητικής αργίας στον νεοδιόριστο Δ.Χ. και η παραπομπή τριών ακόμα εκπαιδευτικών, όλες για συμμετοχή στην απεργία-αποχή κατά της αξιολόγησης. Συμμετέχουμε στις απεργιακές κινητοποιήσεις και παρεμβαίνουμε στα σχολεία με στόχο την άρση των διώξεων και την απεργιακή ενεργοποίηση ως μέσο εναντίωσης. Τα σχολεία δεν μπορούν να λειτουργούν ομαλά όσο απειλούνται με απόλυση οι δάσκαλοι. Η αλληλεγγύη των μαθητών και των σωματειακών οργάνων μπορούν να μετατραπούν σε ανάχωμα μπροστά στη «βιομηχανία» διώξεων του υπουργείου.
Το όραμα μας για την σοσιαλιστική κοινωνία ως ρεαλιστική δυνατότητα της εργατικής τάξης να απαλλαγεί από την καπιταλιστική εκμετάλλευση γίνεται οδηγός για την σύνδεση με τον κόσμο της εργασίας. Με πλήρη αντίληψη των δυσκολιών και των συσχετισμών θα προχωρήσουμε με την αισιοδοξία της νίκης προσεγγίζοντας και αναδεικνύοντας την εργατική πρωτοπορία. Η «μάχη» απέναντι στη φτώχεια και στην εκμετάλλευση περνάει μέσα από τη συνειδητή ρήξη με τον εθνικισμό, την πολεμοκαπηλία, τη δεξιά και την αστική εξουσία.
του Νίκου Κουρουπά