Αντιφασιστική Φρουρά | Τεύχος 73 | ΑΠΡ 2026
Μεγάλες διαδηλώσεις ενάντια στον πόλεμο και στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις γίνονται σε κάθε μεριά του πλανήτη. Προφανώς δεν φτάνουν τα μεγέθη των αρχών του 21ου αιώνα μετά τις επεμβάσεις των ΗΠΑ σε Αφγανιστάν και Ιράκ. Προφανώς η αποτυχία της παγκόσμιας αριστεράς να προβάλλει μια διαφορετική διέξοδο για την κρίση του 2008 διάλυσε τεράστια πολιτικά σχήματα και ευνούχισε οράματα και αυτοπεποίθηση. Παρ’ όλη την κατάρρευση, όμως, της «νέας» αντιμνημονιακής αριστεράς, που είχε προκύψει την πρώτη δεκαετία του αιώνα μας, το εργατικό κίνημα ψάχνει ξανά ν’ ακουμπήσει σε σημερινές πολιτικές προτάσεις και ν’ αντισταθεί στον τρόμο του πολέμου και στην κοινωνική εξαθλίωση που τον συνοδεύει.
Πριν από έξι δεκαετίες το ταξικό κίνημα με κεντρικό σύνθημα «Νίκη στους Βιετκόγκ» έχτισε ένα τεράστιο αντιπολεμικό κίνημα που υπονόμευε το αξιόμαχο των αμερικανικών πολεμικών δυνάμεων. Το εργατικό κίνημα προσδοκούσε πως μέσα από τους Βιετκόγκ και τις σοσιαλιστικές «πατρίδες» της Κίνας και της ΕΣΣΔ δημιουργούνταν οι ελπίδες όχι μόνο για μια στρατιωτική ήττα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, αλλά για μια πιθανή εξάπλωση του σοσιαλισμού και στο δυτικό ημισφαίριο. Εξήντα χρόνια μετά, το κίνημα εξαντλείται σε αμυντικό «αντί» πολεμικό κίνημα και γαλουχείται να εναποθέτει τις ελπίδες του σε κάποιες αστικές κυβερνήσεις της δύσης ή της ανατολής.
Η δυτική σοσιαλδημοκρατία με βασικούς άξονες τον Μαμντάνι στις ΗΠΑ, την κυβέρνηση της Ισπανίας αλλά και το Γαλλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα που φαίνεται να αναλαμβάνει την ηγεσία του Νέου Λαϊκού Μετώπου, προωθεί μια ρεαλιστική αντι-Τραμπ ατζέντα αναπολώντας τον καπιταλισμό χωρίς την παγκόσμια κρίση.
Κομμάτια της αριστεράς που προωθούν το σύνθημα «Νίκη στο Ιράν» (ή στη Βενεζουέλα και αύριο στον Καναδά ή στη Γροιλανδία), κυρίως, ελπίζουν στο «κέρδισμα» χρόνου. Δεν είναι λανθασμένη προσέγγιση, αλλά αν δεν συνδυάζεται με το τι θα κάνουμε σε αυτό τον «κερδισμένο» χρόνο, απλώς προσμένουμε σωτήρες.
Οι ΗΠΑ δεν επενδύουν στην αλλαγή καθεστώτων. Η απορρύθμιση των κοινωνιών της Μέσης Ανατολής, της Λατινικής Αμερικής και αύριο του Ειρηνικού Ωκεανού, η εξάπλωση της πολιτικής αστάθειας και η ανάδειξη των ΗΠΑ ως τη μοναδική παγκόσμια υπερδύναμη που μπορεί αν εκβιάζει κάθε κυβέρνηση σε κάθε μεριά του πλανήτη, αυτό είναι το ρεαλιστικό στρατηγικό σχέδιο του αμερικανικού κεφαλαίου.
Η εξαθλίωση που φέρνει ο πόλεμος (οικονομικός ή στρατιωτικός) γεννά κοινωνικά κινήματα που αναζητούν απαντήσεις και λύσεις. Στη Βενεζουέλα οι κοινωνικές παροχές βρίσκονται σε κατάρρευση, αντίστοιχα το ίδιο συμβαίνει και στην Κούβα. Ο λαός της Συρίας ή του Ιράν αντιμετωπίζει τεράστιες περικοπές. Ο κουρδικός λαός βρίσκεται στριμωγμένος μετά από δεκαετίες πολέμου με Τουρκία και Ιράκ. Οι «απαντήσεις» που δίνει κάθε κίνημα διαμορφώνουν τα χαρακτηριστικά του. «Κινήματα» που αναζητούν συμμαχίες με ΗΠΑ ή Ισραήλ, «κινήματα» που κάνουν «ενιαία μέτωπα» με τον Τζολάνι, «κινήματα» που ελπίζουν στα αμερικανικά δολάρια να τους σώσουν από τα Capital Control των «κομμουνιστών» της Βενεζουέλας, όλα αυτά δεν αποτελούν κομμάτι του εργατικού κινήματος που μπορεί να κερδηθεί από την αριστερά.
Δεν μπορεί να υπάρξει κάποιο «αντικυβερνητικό», «αυτοδιαχειριζόμενο», «σοσιαλίζον» κίνημα στη Μέση Ανατολή ή στη Λατινική Αμερική που να μην είναι αντι-Νατοϊκό, αντι-ιμπεριαλιστικό. Αυτός είναι ο «σοσιαλισμός» των κιμπούτζ του Ισραήλ που βασίζεται στην οικονομική βελτίωση του έθνους μέσα από την ιμπεριαλιστική καταπίεση των άλλων εθνοτήτων. Το μοναδικό αντικυβερνητικό κίνημα που θα μπορούσε να υπάρξει στη Μέση Ανατολή θα ήταν αυτό που θα πρότεινε μια καλύτερη, διεθνιστική μάχη με τους δυτικούς ιμπεριαλιστές και τον σιωνισμό. Ένα κίνημα που θα ήταν πιο αποτελεσματικό από την επίθεση της Χαμάς, τον στρατό της Χεζμπολάχ, τα drones των Χούθι και τους Φρουρούς της Επανάστασης. Ένα κίνημα που θα έβαζε «βόμβες» στο πολιτικό σύστημα διακυβέρνησης της Δύσης και θα αποδιοργάνωνε τον στρατό της.
Στον Δυτικό κόσμο ο πόλεμος, προς το παρόν, δεν αποτελεί καθημερινότητα της εργατικής τάξης. Μια παραπέρα εμπλοκή στρατευμάτων με νεκρούς φαντάρους θα μεγαλώσει ακόμα παραπάνω τα καθήκοντα του εργατικού κινήματος και της αριστεράς.
Προς το παρόν φαίνεται να αρκεί μια γενική, πασιφιστική προπαγάνδα για την ειρήνη. Προς το παρόν η παγκόσμια αριστερά στέκει αμήχανη μπροστά στους συμβιβασμούς της Βενεζουέλας και των Παλαιστινίων. Προς το παρόν ελπίζει σε μια σύντομη λήξη της στρατιωτικής επέμβασης των ΗΠΑ.
Όμως, όσο ο πόλεμος θα θεριεύει τόσο τα «προσωρινά» αιτήματα για «να σταματήσει η εμπλοκή της Ελλάδας» και να «νικήσει το Ιράν» θα γίνονται ευχολόγια, που θα παραλύουν και θα απογοητεύουν το ταξικό κίνημα.
Ο χρόνος περνά! Το ρολόι δείχνει παρά πέντε! Οι δυτικές αστικές τάξεις σύντομα θα παίξουν το χαρτί των «εθνικών συμφερόντων» και της αναγκαίας «άμυνας» ενάντια στα «άδικα χτυπήματα». Να εκμεταλλευτούμε τον χρόνο που μας δίνουν οι αιματηροί αγώνες των Παλαιστίνιων, των Βενεζουελάνων, των Ιρανών και να χτίσουμε ένα σοσιαλιστικό κίνημα που να ξηλώσει το ιμπεριαλιστικό, καπιταλιστικό σύστημα!