Αντιφασιστική Φρουρά | Τεύχος 72 | ΦΕΒ 2026
Οι μαθητικές παρελάσεις με στρατιωτική παράταξη και βηματισμό αποτελούν ένα ιδιαίτερο φαινόμενο που είναι καθεστώς σε ελάχιστες χώρες. Μια από αυτές είναι η Ελλάδα που, μάλιστα, τις πραγματοποιεί δύο φορές το χρόνο.
Αυτό το διάστημα αποκτούν μεγαλύτερη βαρύτητα καθώς εντάσσονται σε ένα γενικότερο πλαίσιο στρατιωτικοποίησης της χώρας το οποίο δεν πρέπει να μας αφήνει αδιάφορους και αδιάφορες. Η παγκόσμια πολεμική προετοιμασία δεν μπορεί να σταθεί μόνο με την μαζική αγορά όπλων, την τρομοκρατία που περνάνε οι κυβερνήσεις, την σκλήρυνση της ήδη υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας ή τα “μονοπάτια καριέρας” στον στρατό που προωθεί η κυβέρνηση. Για να μπορέσει ο πόλεμος να στηριχθεί από τον κόσμο χρειάζεται από τη μία την μαζικές στρατιωτικές σχολές που να παράγουν στελέχη στο στρατό ικανά να μπορούν να χειριστούν υψηλής τεχνολογίας πολεμικό υλικό και από την άλλη πολιτισμική εισχώρηση του στρατού στα λαϊκά στρώματα ξεκινώντας πρώτα από τη μαθητική νεολαία. Δηλαδή ο στρατός και ο πόλεμος να περάσουν μέσα στην κουλτούρα μας από μικρή ηλικία για να γαλουχηθεί η μαζική στήριξη των πολεμικών εκστρατειών που οργανώνει το αστικό κράτος.
Ιστορικά στην Ελλάδα οι μαθητικές παρελάσεις αποτελούσαν χαρακτηριστικό στοιχείο των σχολείων, ενώ ανά διαστήματα είχαν γίνει ακόμη και υποχρεωτικές και συνδέονταν με τον εορτασμό των εθνικών επετείων. Συγκεκριμένα οι μαθητικές παρελάσεις δεν είναι ένας τυχαίος θεσμός αλλά καθιερώθηκε επί του φασιστικού καθεστώτος του Ιωάννη Μεταξά. Ενώ επί ακροδεξιάς κυβέρνησης Μητσοτάκη όπως χαρακτηριστικά είχε αναφέρει η Κεραμέως στην πρώτη της θητεία στο υπουργείο παιδείας “η ιστορία είναι για να διδάσκει στα παιδιά την εθνική συνείδηση”. Σήμερα η κατάσταση αυτή έχει γίνει πολύ πιο έντονη καθώς όχι μόνο το ενδεχόμενο κατάργησης των μαθητικών παρελάσεων έχει κλείσει ως πολιτικός προβληματισμός αλλά η ΝΔ προχωράει και σε προπαγανδιστικές εκδηλώσεις στα σχολεία που μιλούν για τα οφέλη του στρατού και της επιλογής του ως επαγγελματική σταδιοδρομία. Οι μαθητικές παρελάσεις ως “παλιό όπλο” του ελληνικού αστισμού και εθνικισμού έρχονται να ενισχύσουν τα πολεμικά σχέδια της κυβέρνησης. Σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να αποτελούν μία “αθώα παράδοση” μία σχολική αγγαρεία ή μία ευκαιρία να χάσουν οι μαθητές και οι μαθήτριες μάθημα χωρίς να πάρουν απουσίες, διότι τα πράγματα δεν είναι και τόσο απλά.
Σήμερα το 2026 η πολεμική απειλή που πλέον είναι θέμα παγκόσμιας συζήτησης έχει επαναφέρει στο προσκήνιο τον μιλιταρισμό στη νεολαία και στην κοινωνία γενικότερα. Εάν τα προηγούμενα χρόνια οι στρατιωτικές και μαθητικές παρελάσεις φαίνονταν περισσότερο εθιμοτυπικού χαρακτήρα και ήταν μία προσπάθεια της εξουσίας να καλλιεργήσει τον εθνικισμό και τον μιλιταρισμό στις συνειδήσεις της εργατικής τάξης, τώρα αυτό δεν αρκεί ώστε να μπορέσει να σταθεί στις νέες πολεμικές συνθήκες. Για την ελληνική αστική τάξη ο εχθρός πλέον δεν παραμένει στους “παραδοσιακούς” όπως η Τουρκία , η Αλβανία ή η Μακεδονία. Οι εκτεταμένες πολεμικές παρεμβάσεις σε κάθε πεδίο που κρίνει η ΝΔ ότι προστατεύει τα συμφέροντα της χώρας έχουν ξεφύγει. Βλέπουμε την ανοιχτή συνεργασία με το κράτος δολοφόνο του Ισραήλ, την υποστήριξη του καθεστώτος Ζελένσκι στην Ουκρανία, τις επεμβάσεις σε Λιβύη και Ερυθρά Θάλασσα. “Πρέπει η Ευρώπη να μάθει ξανά να βλέπει φέρετρα”. Ήταν τα λόγια του υπουργού εθνικής άμυνας Δένδια σε ομιλία του. Στις παρελάσεις προετοιμαζόμαστε για να μη θρηνούμε με τα φέρετρα της ελληνικής και ευρωπαϊκής εργατικής τάξης αλλά για να τα θαυμάζουμε.
Στην Ελλάδα δεν έχουμε συναντήσει ακόμη κάποια μεγάλη επίδειξη στρατιωτικής δύναμης – φιοριτούρας από την κυβέρνηση. Κάθε χρόνο βέβαια στις εθνικές επετείους έχουμε τις παρελάσεις με τη συμμετοχή σχολείων, στρατού, και διάφορων εθνικιστικών οργανώσεων με αλυτρωτικά – επεκτατικά χαρακτηριστικά για τη “Μακεδονία μας” και τη “Βόρεια Ήπειρο”, με τους δρόμους να κλείνουν να παίζουν από τα κυβερνητικά μίντια live μετάδοση με παρουσία του πρωθυπουργού και άλλων κυβερνητικών να καμαρώνουν. Πρωταγωνιστής των παρελάσεων στην σημερινή εποχή είναι η Αμερική του Τραμπ. Πριν από λίγο καιρό είδαμε στην ημέρα των ενόπλων δυνάμεων που «συμπτωματικά» έπεφτε με τα γενέθλια του Τραμπ τεράστιες παρελάσεις στην Ουάσινγκτον και σε άλλες πολλές πόλεις την ίδια στιγμή που είχε κατεβάσει στους δρόμους την Εθνοφρουρά. Ο Μητσοτάκης αποτελεί γνωστό θαυμαστή του Τραμπ καθώς ταυτίζεται πλήρως με τις θέσεις του και την πολιτική του. Ο λαός των ΗΠΑ δεν έμεινε αμέτοχος μπροστά σε αυτόν τον εθνικιστικό και μιλιταριστικό οχετό αλλά αντέδρασε με διαδηλώσεις και συγκεντρώσεις σε πολλές πολιτείες που τότε ονομάστηκαν «No King’s Day» και εξέφρασαν την γενικότερη αντίθεση ενός μεγάλου τμήματος του αμερικανικού λαού με την πολιτική του Τραμπ.
Οι μαθητές/μαθήτριες, η νεολαία, οι εργαζόμενοι και εργαζόμενες, όλοι οι φαντάροι χρειάζεται να γνωρίζουν πως οι παρελάσεις δεν τιμούν κανέναν ήρωα που τους αφορά. Στην πραγματικότητα είναι σαν να πανηγυρίζουν επειδή θα σφαχτούν στον πόλεμο. Πριν λίγο καιρό με αφορμή την απαγόρευση συγκεντρώσεων στο μνημείο του αγνώστου στρατιώτη είναι απαραίτητο να ξεκαθαριστεί πως για την εργατική τάξη δεν είναι ήρωες αυτοί που αναγράφονται στο μνημείο. Δεν τιμούμε τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο της Κορέας, ούτε την ελληνική εισβολή στην Τουρκία, ούτε το μακελειό των Βαλκανικών πολέμων. Οι δικοί μας ήρωες είναι οι μαχητές του ΕΛΑΣ, οι επαναστάτες στα Δεκεμβριανά, οι εξεγερμένοι του Πολυτεχνείου και του Γρηγορόπουλου. Σε αυτά τα βήματα θα βαδίσουμε κι όχι παρελαύνοντας για τον Μητσοτάκη.
Γιώργος Αγιανόζογλου