Αντιφασιστική Φρουρά | Τεύχος 72 | ΦΕΒ 2026
Τον Φεβρουάριο πραγματοποιήθηκε η 11η Οργανωτική Ολομέλεια της Οργάνωσης Μαχητικού Αντιφασισμού. Στην συζήτηση κυριάρχησε η νέα περίοδος διακυβέρνησης Τραμπ και οι αλλαγές που συμβαίνουν στη διεθνή σκηνή αλλά και στην αναδιαμόρφωση των αστικών επιτελείων σε κάθε χώρα.
Οικονομική κρίση: Μιλήσαμε για την «ανάπτυξη» που εμφανίζεται στις ΗΠΑ η οποία είναι πρόσκαιρη και εικονική. Το αμερικάνικο χρηματιστήριο ζει μέρες φούσκας και τα αμερικανικά ομόλογα αναζητούν εναγωνίως πηγές αναχρηματοδότησης. Το παγκόσμιο κεφάλαιο κατευθύνεται στην αγορά χρυσού εκτοξεύοντας την τιμή του σε ιστορικά υψηλά μεγέθη γιατί όλες οι άλλες «επενδύσεις» κρίνονται επισφαλείς. Η Ε.Ε. έχει εγκλωβιστεί σε στασιμότητα μεγεθύνοντας της φυγόκεντρες τάσεις και τη δημιουργία διαφορετικών καπετανάτων στην περιοχή της. Την ώρα που διογκώνονται οι ανταγωνισμοί ΗΠΑ – Ρωσίας – Κίνας με εκατέρωθεν παιχνίδια ανταγωνισμών και συμμαχιών μεταξύ τους, ο ευρωπαϊκός χώρος φαντάζει ο «πιο αδύναμος κρίκος» στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα. Η Ευρώπη από «Μεγάλος Ασθενής» αργά και βασανιστικά μετατρέπεται σε «λεία» της αυριανής αναδιανομής της οικονομικής πίτας.
Ιμπεριαλισμός και Πόλεμος: Εμβαθύναμε γύρω από την πολεμική πολιτική του ιμπεριαλισμού. Οι ΗΠΑ μέσα από την Έκθεση «Στρατηγικής Εθνικής Ασφάλειας» που εκδώσαν τον περασμένο Νοέμβρη δεν αφήνουν περιθώρια παρερμηνειών. Θεωρούν πως έχουν πετύχει τους στρατηγικούς στόχους στη Μέση Ανατολή αποδιαρθρώνοντας όλους τους αντιπάλους τους και πλέον εστιάζουν στην Ασία και την Κίνα αφού πρώτα «τακτοποιήσουν» την αυλή τους στη Λατινική Αμερική.Η αποχώρηση των ΗΠΑ από τους Διεθνείς Οργανισμούς και η εγκατάλειψη των διεθνών συμφωνιών για τον έλεγχο των πυρηνικών ανοίγει με κάθε επισημότητα τη νέα εποχή. Το Συμβούλιο Ειρήνης των πρόθυμων χωρών αντικαθιστά το Συμβούλιο Ασφάλειας του ΟΗΕ. Η μεταπολεμική προσπάθεια να καθιερωθούν κανόνες για τον διεθνή ανταγωνισμό αντικαθίσταται από το στυγνό μέτρημα της ισχύς.
Αλλαγή αστικού πολιτικού δυναμικού: Προσπαθήσαμε να προσεγγίσουμε τις αλλαγές που συμβαίνουν στο αντίπαλο ταξικό στρατόπεδο. Ο παλιός τρόπος αστικής διαχείρισης έχει τελειώσει. Τα δημοκρατικά δικομματικά – πολυκομματικά συστήματα εναλλαγής διακυβέρνησης πάνω σε σταθερά πλαίσια ανήκουν στην ιστορία του 20ου αιώνα. Ακροδεξιά πολιτικά επιτελεία έτοιμα να εφαρμόσουν επιθετική πολιτική και στο εσωτερικό αλλά και σε ανταγωνιστικές χώρες αναζητούνται και ισχυροποιούνται σε κάθε χώρα. Η αύξηση πολεμικών δαπανών και η πολεμοκάπηλη προπαγάνδα είναι κοινό χαρακτηριστικό σε κάθε μεριά του πλανήτη.
Ελληνική αστική τάξη και κυβέρνηση ΝΔ: Αναλύσαμε την ελληνική «ανάπτυξη», τη διαφθορά αλλά και τη στρατηγική της δεξιάς κυβέρνησης. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη ποντάρει στο άλογο Τραμπ και επενδύει στην άνοδο της ελληνικής οικονομίας πάνω στη στήριξη που λαμβάνει αθρόα από τις ΗΠΑ. Όμως η αγορά των ελληνικών εταιρειών είναι δομημένη προς την Ε.Ε.. Η ελληνική αστική τάξη θέλει να παίρνει τις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις, να τις κατευθύνει με απευθείας ανάθεση στα δικά της παιδιά και να παίρνει αναβαθμίσεις από τους Διεθνούς Οίκους επειδή είναι καλός σύμμαχος των ΗΠΑ. Γι’ αυτό δε θέλει εμπορικούς πολέμους και δασμούς μεταξύ ΕΕ και ΗΠΑ. Όμως ούτε το γερμανικό και γαλλικό κεφάλαιο θέλουν να πηγαίνουν οι επιδοτήσεις σε αμερικανικές επιχειρήσεις αλλά και ένα σημαντικό τμήμα της ελληνικής αστικής τάξης μένει απ’ έξω τη μοιρασιά.
Η επιθετική πολιτική της ΝΔ με τις δολοφονίες μεταναστών, με τα σκάνδαλα ΟΠΕΚΕΠΕ και PREDATOR, με τη διάλυση των κοινωνικών υπηρεσιών σε μεταφορές – υγεία – παιδεία, με την πριμοδότηση μπάτσων και πολεμικού εξοπλισμού, με την κοινωνική αναλγησία που ξεπηδά από κάθε λέξη δεξιού βουλευτή ή αυλοκόλακα δεν είναι «λάθος», δεν είναι «ατζαμοσύνη» όπως και η χυδαιότητα Τραμπ δεν είναι ενός ηλίθιου γεροπαραλημένου. Η αστική τάξη κάνει συμπαγές ένα μειοψηφικό 20-25% της κοινωνίας μέσα από χρηματοδοτήσεις με σκοπό να επιτεθεί στην πλειοψηφία της κοινωνίας. Θέλουν αυτή η επιθετικότητα να παραλύσει και να διασπάσει την αριστερή προοπτική, σπέρνοντας ηττοπάθεια και απαισιοδοξία.
Η στρατηγική αδυναμία της δημοκρατικής αντιπολίτευσης: Διαπιστώσαμε μια διπλή συνθήκη που εξελίσσεται στο δημοκρατικό στρατόπεδο. Οι δυνάμεις της αριστεράς πιεσμένες από τη δεξιά επιθετικότητα ολοένα και εγκαταλείπουν περισσότερο τη στρατηγική σύγκρουση με τον πυρήνα του συστήματος. Η αναφορά σε κάποιου τύπου σοσιαλισμό παραπέμπεται σε κάποιου απροσδιόριστο και μακρινό μέλλον και γίνεται άλλοθι συμβιβασμού στο σήμερα. Τα Νέα Λαϊκά Μέτωπα, η κυβέρνηση Σοσιαλιστών στην Ισπανία και ο Μαμντάνι γίνονται οι νέες αναφορές της αριστεράς. Η παγκόσμια αριστερά κινείται είτε μέσα από μια πανδημοκρατική συσπείρωση στήριξης της «παλιάς» δημοκρατίας είτε μέσα από ρεαλιστικές στηρίξεις διαφορετικών αστικών κυβερνήσεων (πχ Κίνα, Ρωσία, Ιράν κλπ). Και οι δυο προοπτικές αναζητούν σανίδα σωτηρίας στον αστισμό έχοντας εγκαταλείψει την ανεξάρτητη ταξική στρατηγική
Προοπτικές μιας νέας κομμουνιστικής οργάνωσης ταξικής αντίστασης: Η επιθετικότητα της αστικής τάξης δεν μένει αναπάντητη. Το κίνημα ενάντια στον Τραμπ αλλά και στην τραμποποιημένη δεξιά παραμένει μαζικό και υπαρκτό σε ολόκληρο τον πλανήτη. Η Οργάνωση Μαχητικού Αντιφασισμού θα κινηθεί σε μια διπλή κατεύθυνση: από τη μία υποστήριξη μαζικών, ενιαίων αγώνων της εργατικής τάξης – νεολαίας αλλά από την άλλη θα συγκροτεί δεν θα υποτάσσεται σε αυτό το πολιτικό πλαίσιο αλλά θα συγκροτεί κομμουνιστικούς πυρήνες που θα αποτελούν ιδεολογικό – πολιτικό και οργανωτικό στήριγμα μιας μικρής αλλά υπαρκτής πρωτοπορίας. Μπορεί η επιθετικότητα Τραμπ να έχει σπείρει αδιέξοδα αλλά ένα μικρό αλλά σημαντικό κομμάτι της τάξης αναζητά απαντήσεις και τρόπους αντίστασης.
Η δημιουργία της Αν.Ε.Δι.Βα.Μ., η συμμετοχή και στήριξη επιτροπών αγώνα που συμμετέχουν και άλλες πολιτικές δυνάμεις αποτέλεσαν πλούσια πηγή συζήτησης για τις πολιτικές συμμαχίες και την κοινή πάλη με μαζικά κομμάτια ανένταχτων αγωνιστών και αγωνιστριών. Η συγκρότηση της εργατικής ομάδας βοηθά τους συντρόφους και τις συντρόφισσες να προτείνουν ένα χώρο συγκρότησης αγωνιστών/αγωνιστριών μέσα στις συνθήκες επισφάλειας αλλά και πολιτικών διώξεων. Νέες παρεμβάσεις στο χώρο της νεολαίας (σχολεία – πανεπιστήμια – στρατόπεδα) φιλοδοξούν να οικοδομήσουν πυρήνες δράσεις και οργάνωσης. Οι Τοπικοί Πυρήνες της Οργάνωσης θα μεγαλώσουν θα πολλαπλασιαστούν μόνο όταν αυτοί αποτελέσουν κέντρο συσπείρωσης και αγώνα ευρύτερου δυναμικού της εργατικής τάξης και της νεολαίας.
Οι σύντροφοι και οι συντρόφισσες της ΟΡ.Μ.Α. βγήκαμε πιο εξοπλισμένοι/ες για της απαιτήσεις της ταξικής πάλης που απαιτούν οι καιροί.
Αλέξανδρος Γανδής