Αντιφασιστική Φρουρά | Τεύχος 71 | ΙΑΝ 2026
Η καπιταλιστική οικονομία ποτέ δεν ισχυρίστηκε ότι είναι προσανατολισμένη να υποστηρίζει τους φτωχούς και τις πληβείες τάξεις. Όμως πάντα προσπαθούσε να ισχυριστεί πως λειτουργεί με τους κανόνες της ελεύθερης αγοράς, που οι «ικανότεροι» αμείβονται περισσότερο από τους «αποτυχημένους». Ακόμα κι όταν έμπαινε ο κρατικός παράγοντας ερχόταν (υποτίθεται) να τακτοποιήσει τις αδικίες και τα τραστ που «νόθευαν» την υγιή επιχειρηματικότητα. Όμως η κρίση του 2008 τα πέταξε όλα στα σκουπίδια.
Εδώ και δυο δεκαετίες η παγκόσμια οικονομία έχει οδηγηθεί σε κανιβαλιστικά πρότυπα, κατά τα οποία ο κρατικός τομέας επιχορηγεί αλόγιστα ιδιωτικές επιχειρήσεις, ώστε να συντηρούν τεχνητά την κερδοφορία τους ελπίζοντας σε κάποια μελλοντική ανάπτυξη. Αυτή η στρατηγική που έγινε αδιαμφισβήτητη και παγκόσμια την περίοδο της κορονοϋστερίας, οδήγησε στον περίφημο «πληθωρισμό απληστίας». Η παγκόσμια οικονομία ακροβατεί στα όρια της ανοικτής και ανεξέλεγκτης ύφεσης και μόνο η δημιουργική λογιστική συγκαλύπτει την πραγματική εικόνα.
Ήδη εδώ και μια δεκαετία η γερμανική κυβέρνηση έχει ενσωματώσει την παραοικονομία (διακίνηση ναρκωτικών, «μαύρο» χρήμα κλπ) στον υπολογισμό του ΑΕΠ και παρ΄ όλα αυτά η «ανάπτυξή» της υπολογίζεται στο 0,2% το 2025. Επιπρόσθετα, η ΕΕ ανακοίνωσε πως δεν θα υπολογίζονται οι πολεμικές δαπάνες στο δημόσιο χρέος σε πλήρη συμφωνία των Οίκων Αξιολόγησης.
Εδώ και είκοσι χρόνια εκπαιδεύεται ένα νέο πολιτικό δυναμικό που γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων του τις μακροπρόθεσμες εκτιμήσεις, γιατί έμαθε πως αρκούν δύο πράγματα για να λειτουργήσει η οικονομία: 1) μοίρασμα του ζεστού δημόσιου χρήματος όχι σε υποδομές αλλά σε γνωστά τζάκια για να «κινούν» την οικονομία 2) πλήρη συνεργασία με το αμερικανικό πολιτικό κέντρο γιατί διαμέσου αυτού εξασφαλίζονται οι ευνοϊκές κρίσεις και αναβαθμίσεις από τους Διεθνείς Οίκους Αξιολόγησης.
Η ελληνική οικονομία βαδίζει σε μια λάσπη έτοιμη να διαλυθεί! Η ΚΕΕΕ (Κεντρική Ένωση Επιμελητήριων Ελλάδας) έβγαλε επίσημη ανακοίνωση πως οι απευθείας αναθέσεις οικονομικών συμβολαίων έχουν γίνει ο κανόνας και έχουν εξαφανιστεί οι κρατικοί διαγωνισμοί. Οι εισαγγελείς από την ΕΕ έχουν στρατοπεδεύσει στην Αθήνα όχι μόνο για τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Οι ενστάσεις της Νότιας Κύπρου για τη διασύνδεση ενέργειας έχουν σοβαρούς υπαινιγμούς για διασπάθιση ευρωπαϊκών κονδυλίων. Όμως δεν ιδρώνει το αυτί της κυβέρνησης της ΝΔ.
Η τραμποποίηση της ΝΔ δεν γίνεται μόνο στην εξωτερική πολιτική, στα δημοκρατικά δικαιώματα και στο κοινωνικό κράτος αλλά και στην οικονομία. Η ΝΔ δεν έχει μακροπρόθεσμη στρατηγική, αλλά λογική διάσωσης της χρονιάς και «έχει ο θεός»! Μοιράζει δημόσιο χρήμα και ευρωπαϊκές επιδοτήσεις υπό τον μοναδικό όρο της πολιτικής στήριξης. Φυσικά ακόμα κι έτσι το χρήμα δεν φτάνει για όλους. Μεγάλα επιχειρηματικά κέντρα μένουν στην «απ’ έξω» και ευρύτερα μικροαστικά στρώματα δεν απολαμβάνουν «οπεκεπεδικες» επιδοτήσεις.
Η ελπίδα της ΝΔ είναι να κερδίσει χρόνο και να βρει πηγές ζεστού χρήματος ώστε να διατηρηθεί το ομαλό οικονομικό κλίμα. Ο προϋπολογισμός του 2026 σημαδεύεται με ακόμα μεγαλύτερο περιορισμό του κοινωνικού κράτους. Μέσα από αυτό προσπαθεί να εξασφαλίσει πόρους για δωράκια στους «επιχειρηματίες». Αλλά ακόμα κι αυτό δεν φτάνει. Το 2026 τελειώνει η συνεισφορά του ευρωπαϊκού Ταμείου Ανάκαμψης & Σταθερότητας και αυτή η αναιμική «ανάπτυξη» του 2% πέφτει το 2026 στο 1,7 και το 2029 στο 1,3%, με τον πληθωρισμό να μένει σταθερός πάνω από 2 και 2,5%. Όλα αυτά σε μια Ελλάδα μοναδική χώρα στην Ευρώπη που δεν έχει καταφέρει να φτάσει η οικονομία της στα μεγέθη του 2007.
Η επιθετικότητα του ελληνικού κεφαλαίου και στους διεθνείς αντιπάλους του θα είναι κρίσιμος όρος επιβίωσης. Όχι μόνο γιατί δεν φτάνει η εσωτερική αφαίμαξη για τη συντήρηση της κερδοφορίας αλλά και ως επίδειξη δύναμης και ανθεκτικότητας στους συμμάχους και ανταγωνιστές.
Το πρόβλημα, όμως, δεν είναι της ΝΔ, ούτε των καπιταλιστών. Η οικονομική κρίση αλλάζει τους κανόνες του παιχνιδιού αλλά δεν ανατρέπει τις κοινωνικές σχέσεις. Οι αστοί επιβιώνουν είτε σε ανάπτυξη, είτε σε κρίση, είτε σε ειρήνη, είτε σε πόλεμο. Η εκάστοτε πολιτική ηγεσία του αστικού μπλοκ είναι που καθορίζει το πλαίσιο που διεξάγεται η ταξική πάλη και η εργατική τάξη καλείται να ανταποκριθεί.
Δεν ζούμε σε περίοδο ομαλής αστικής διαχείρισης με εναλλαγές αστικών κομμάτων. Η ακυβερνησία και η πολιτική κρίση με τους όρους του περασμένου αιώνα είναι ένα μεγάλο ενδεχόμενο. Όμως δεν ζούμε στο 1990! Το αστικό μπλοκ θα επιδιώξει να καθιερώσει την ακυβερνησία, τον ιμπεριαλισμό και τον κοινωνικό κανιβαλισμό ως νέα σταθερά του πολιτικού συστήματος.
Να σηκώσουμε το γάντι της πρόκλησης και να προβάλλουμε τη δική μας ανεξάρτητη, ταξική στρατηγική!