Αντιφασιστική Φρουρά | Τεύχος 71 | ΙΑΝ 2026
Τον επόμενο μήνα ολοκληρώνονται 4 χρόνια πολέμου στην Ουκρανία. Ένα αντιδραστικό αιματοβαμμένο μέτωπο που έχει εκτυλιχθεί, όχι μόνο ως μια περιφερειακή σύγκρουση στην Ανατολική Ευρώπη, αλλά αποτελεί κεντρικό σημείο πολεμικής αντιπαράθεσης των ΝΑΤΟ – Ρωσίας όπου μια γενίκευση του πολέμου ή μια ελεγχόμενη «ειρήνευση» περνάνε μέσα από ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ και από την πολεμική προετοιμασία των κρατών της ΕΕ, καθώς και τις βλέψεις της Ρωσίας, ενώ και η βαθύτερη εμπλοκή της Ελλάδας φέρνει καθημερινά πιο κοντά την απειλή του πολέμου.
Η κατάσταση στο μέτωπο και οι «ειρηνευτικές» διεργασίες
Στο στρατιωτικό πεδίο, ο πόλεμος παραμένει σε φάση φθοράς. Οι συγκρούσεις επικεντρώνονται κυρίως στην ανατολική Ουκρανία, στο Ντονέτσκ που αποτελεί στρατηγικό άξονα. Η Ουκρανία μάχεται να επανακτήσει εδάφη και να διατηρήσει κομβικές περιοχές με στρατηγικούς πόρους, ενώ επίσης προβαίνει σε επιθετικά χτυπήματα στο εσωτερικό της Ρωσίας με πολεμικά drones, διεμβολίζοντας τις «ειρηνευτικές» διαπραγματεύσεις. Η Ρωσία ενώ έχει κατορθώσει σημαντικές κατακτήσεις εδαφών και διατηρεί την πολεμική της ισχύ, δεν έχει επιφέρει μια παντοδυναμία και αντιμετωπίζει κινδύνους. Η πολεμική υποστήριξη των ΗΠΑ και ΕΕ προς την Ουκρανία σαφώς έχει δυσκολέψει το επεκτατικό σχέδιο του Πούτιν. Ο Ζελάνσκι φαίνεται ανυποχώρητος αλλά βασίζεται πλήρως στην βοήθεια από τα έξω.
Η στρατιωτική βοήθεια της Δύσης συνεχίζεται, αλλά συνοδεύεται από αυξανόμενες συζητήσεις για το κόστος και τη βιωσιμότητά της. Οι ΗΠΑ έβαλαν από πέρυσι περιοριστικούς όρους και προτείνουν σχέδια εκεχειρίας, ενώ η Ευρώπη έχει αναγκαστεί να στραφεί στην ανάπτυξη πολεμικής βιομηχανίας για την ίδια παρά για τροφοδότηση της Ουκρανίας.
Το πιο πρόσφατο «ρεαλιστικό» πλαίσιο ειρήνευσης που συζητήθηκε περιλαμβάνει τους εξής βασικούς άξονες:
• Κατάπαυση πυρός κατά μήκος των υφιστάμενων γραμμών αντιπαράθεσης, χωρίς άμεση τελική διευθέτηση των εδαφικών ζητημάτων.
• Αναβολή της ένταξης της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ, με αντάλλαγμα εγγυήσεις ασφαλείας από ΗΠΑ και ευρωπαϊκές χώρες.
• Σταδιακή άρση ορισμένων κυρώσεων προς τη Ρωσία, εφόσον τηρηθεί η εκεχειρία.
• Διεθνής επιτήρηση της συμφωνίας από ΟΗΕ ή πολυεθνική δύναμη.
• Ανοικοδόμηση της Ουκρανίας με δυτική χρηματοδότηση, στην οποία θα πρωταγωνιστήσουν αμερικανικά και ευρωπαϊκά κεφάλαια.
Πρόκειται για μια «ειρήνη διαχείρισης της σύγκρουσης», όχι για πραγματική επίλυση των αιτιών της. Οι ειρηνευτικές πρωτοβουλίες από τις ΗΠΑ κινούνται με γνώμονα γεωπολιτικά και στρατηγικά συμφέροντα, παρά με βάση τις ανάγκες των λαών. Κεντρικό εμπόδιο αποτελεί το ζήτημα του ελέγχου εδαφών και των εγγυήσεων ασφάλειας. Η Ουκρανία επιμένει στην πλήρη αποκατάσταση της εδαφικής της ακεραιότητας και σε μακροπρόθεσμες δυτικές εγγυήσεις, ενώ η Ρωσία απαιτεί την αναγνώριση των εδαφών που κατέχει και θέτει «κόκκινες γραμμές». Αυτή η δυναμική καθιστά τις διαπραγματεύσεις αδιέξοδες.
Η στρατηγική των ΗΠΑ για ειρήνη με όρους ισχύος και ενσωμάτωση της Ουκρανίας
Ένα χρόνο από την εκλογή Τραμπ στις ΗΠΑ, η στρατηγική οικονομικού προστατευτισμού και ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας χαρακτηρίζει την πολιτική των ΗΠΑ σε όλα τα μέτωπα. Αν με την εκλογή του ο Τραμπ διακήρυττε ότι «αν δεν μας αρέσει μια κυβέρνηση τότε τα εδάφη τους είναι υποψήφια για επεμβάσεις ή προσαρτήσεις» απευθυνόμενος σε Γροιλανδία, Παναμά, Μεξικό, Καναδά. Και παράλληλα το έπαιζε ειρηνευτής ότι θα δώσει λύση στους πολέμους σε Ουκρανία και Γάζα με συμφωνίες ειρήνης. Και από τις πρώτες μέρες άρχισε τις απειλές και το ξεφτίλισμα του Ζελένσκι και των ευρωπαίων ηγετών εμφανιζόμενος να συνεννοείται καλύτερα με τον Πούτιν, βλέποντας πως οι στρατιωτικές επιχειρήσεις φτάνουν στα όριά τους και δεν θέλει οι ΗΠΑ να σηκώνουν όλο το βάρος των οικονομικών και στρατιωτικών βοηθειών στην Ουκρανία. Σήμερα τα ιμπεριαλιστικά σχέδια παίρνουν σάρκα και οστά για τη δημιουργία προτεκτοράτων σε Γάζα, Βενεζουέλα και Ουκρανία. Οι ΑΟΖ, το φυσικό αέριο, το πετρέλαιο, οι σπάνιες γαίες αποτελούν διεκδικήσιμο χώρο, με χαρακτηριστικότερα παραδείγματα την Ουκρανία και την Βενεζουέλα.
Οι ΗΠΑ επιδιώκουν μια ελεγχόμενη διέξοδο από τον πόλεμο, χωρίς όμως να εγκαταλείπουν τον βασικό τους στόχο: τον εδαφικό και στρατιωτικό περιορισμό της Ρωσίας με ταυτόχρονη ενσωμάτωση της Ουκρανίας στη δυτική σφαίρα επιρροής – πολιτικά, στρατιωτικά και οικονομικά. Βρίσκουν νόημα στην υποστήριξη της Ουκρανίας ως τρόπο ενίσχυσης της θέσης τους στην Ευρώπη και στον κόσμο, αλλά και ως μέσο πίεσης προς τη Ρωσία. Η σύγκρουση έχει γεωστρατηγική διάσταση που περιλαμβάνει ανταγωνισμό στην ενέργεια και επιρροή σε μελλοντικούς εμπορικούς/πολιτικούς δεσμούς. Αμερικανικά και δυτικά συμφέροντα βλέπουν μεγάλες ευκαιρίες στην ανοικοδόμηση της χώρας, στην εκμετάλλευση φυσικών πόρων και σπάνιων γαιών και στην ενεργειακή αναδιάταξη της Ευρώπης. Ο πραγματικός όρος «ειρήνευσης» για τις ΗΠΑ είναι η εξασφάλιση και η κατοχύρωση ότι τα ουκρανικά εδάφη θα αποτελέσουν πεδία υπερεκμετάλλευσης για οικονομικά οφέλη από τις μεγάλες επιχειρήσεις τους.
Η πολεμική προετοιμασία της Ευρώπης με πρόσχημα τη Ρωσία
Ο πόλεμος στην Ουκρανία λειτούργησε ως καταλύτης για μια πρωτοφανή στρατιωτικοποίηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τα κράτη – μέλη αυξάνουν δραστικά τις στρατιωτικές τους δαπάνες, ενώ η ΕΕ προωθεί κοινά εξοπλιστικά προγράμματα και μηχανισμούς χρηματοδότησης στρατιωτικής βοήθειας όπως το ReArm Europe 2030, το οποίο αποτελεί το σύγχρονο όραμα της Ευρώπης. Μιας ηπείρου που αποτελεί τον μεγάλο ασθενή των αδιεξόδων της παγκόσμιας οικονομίας και ολοένα απομακρύνεται από την κοινωνική πολιτική.
Οι ευρωπαίοι ηγέτες αρνούνται το ενδεχόμενο ειρήνης και αναστολής των διπλωματικών κυρώσεων στη Ρωσία, διατυμπανίζουν ότι η Ρωσία σχεδιάζει να επιτεθεί στην υπόλοιπη Ευρώπη την στιγμή που πρόεδροι, πρωθυπουργοί και υπ.εξωτερικών κάνουν δηλώσεις ότι ήδη «βρισκόμαστε σε πόλεμο» με τη Ρωσία. Χαρακτηριστικά, ο Ολλανδός ΓΓ του ΝΑΤΟ Ρούτε στη διάρκεια ομιλίας του μέσα Δεκέμβρη στο Βερολίνο, τόνισε ότι το ΝΑΤΟ θα πρέπει «να είναι προετοιμασμένο για την κλίμακα πολέμου που αντιμετώπισαν οι παππούδες και οι προπαππούδες μας», παραπέμποντας στο μακελειό του 2ου ΠΠ.
Η Γερμανία κατέχει κεντρικό ρόλο. Η λεγόμενη Zeitenwende (Ιστορική στροφή) που ανακοίνωσε ο Σολτς (2022) μετά την επίθεση της Ρωσίας, οδήγησε σε τεράστιες επενδύσεις στον στρατό και σε αλλαγή της μεταπολεμικής γερμανικής στρατηγικής. Με νέο καγκελάριο τον Μερτς από πέρυσι η Γερμανία εμφανίζεται αποφασισμένη να καταστεί ηγετική στρατιωτική δύναμη στην Ευρώπη, παράλληλα με τη ρητορική υπέρ της «ειρήνης» και της «ασφάλειας» που έχει οδηγήσει σε ακραία πολεμική προπαγάνδα ενάντια στην «ρωσική απειλή» στο εσωτερικό και νομοθετώντας τον Δεκέμβρη αλλαγές στη στρατιωτική θητεία με δυνατότητα επανένταξης υποχρεωτικότητας, κίνητρα για εθελοντές και επαναφορά μηχανισμού καταγραφής και αξιολόγησης των πολιτών προς στρατιωτική χρήση.
Η πολεμοκάπηλη ελληνική κυβέρνηση της ΝΔ
Η ελληνική κυβέρνηση της ΝΔ από τις πρώτες μέρες του πολέμου συντάχθηκε απέναντι από τη Ρωσία με φιλοπόλεμες κορώνες για αποστολή πολεμικών όπλων και στρατιωτών. Ακόμα, η προσφατη επίσκεψη Ζελένσκι στην Αθήνα επιβεβαίωσε την Ελλάδα ως βασικό πολιτικό σύμμαχο της Ουκρανίας, κόντρα στις αναθεωρητικές βλέψεις της Ρωσίας. Μέχρι σήμερα, η Ελλάδα επιβάλλει οικονομικές και εμπορικές κυρώσεις στη Ρωσία, εξασφαλίσει τον εφοδιασμό προς τον ουκρανικό στρατό, εκπαιδεύει ουκρανούς πιλότους στα στρατόπεδα της, αξιοποιεί τις εγχώριες ΝΑΤΟϊκές βάσεις – στρατηγεία προς όφελος του πολέμου. Παράδειγμα: στις 19/12, ουκρανικό drone χτύπησε το ρωσικό δεξαμενόπλοιο QENDIL στη Μεσόγειο θάλασσα στα ανοικτά της Κρήτης (100χλμ), αποτελώντας μια άνευ προηγουμένου επιχείρηση σε απόσταση μεγαλύτερη των 2.000χλμ από το μέτωπο του πολέμου. Η ελληνική κυβέρνηση αρνήθηκε να δώσει εξηγήσεις αν η ΝΑΤΟϊκή βάση της Σούδας αποτέλεσε το ορμητήριο και αν ήταν γνωστό στην ελληνική πολεμική αεροπορία η πτήση του ουκρανικού drone μέσα από τον ελληνικό εναέριο χώρο με στόχο εμπορικό πετρελαιοφόρο με πολλαπλούς κινδύνους για την ζωή των ναυτών και την πιθανότητα περιβαλλοντικής καταστροφής.
Ο Μητσοτάκης επανειλημμένως κραυγάζει σε διεθνή και εγχώρια μίντια ότι «βρισκόμαστε σε πόλεμο με τη Ρωσία», αγνοώντας τον λαό και προεξοφλώντας την πολεμική εμπλοκή της χώρας. Στο ίδιο πεδίο κύματος ο υπ. Άμυνας, Δένδιας, διατυμπανίζει ότι ήρθε η ώρα η Ευρώπη να αντέχει να βλέπει τους νέους σε φέρετρα με σημαία. Κι όλα σε ένα πλαίσιο ευθυγράμμισης με την πολεμική οικονομία ReArm Europe και των στόχων του ΝΑΤΟ για αμυντικές δαπάνες σε ποσοστό 5% του ΑΕΠ. Για το 2026, ο προϋπολογισμός Άμυνας σκαρφάλωσε στα 6,9 δις ευρώ με το 46% στις δαπάνες χρηματοδότησης εξοπλιστικών προγραμμάτων.
Η ελληνική κυβέρνηση συμμετέχει ενεργά σε αυτή την πολεμική στρατηγική. Παρά τους κινδύνους για τον ελληνικό λαό, η εμπλοκή παρουσιάζεται ως «αναγκαστική» και «αμυντική», ενώ στην πραγματικότητα εντάσσεται σε έναν ευρύτερο ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό.
Για ένα μαζικό αντιπολεμικό κίνημα με διεθνιστική στρατηγική
Το 2026 ξεκίνησε με ιμπεριαλιστική επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα, την αποτυχία των ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων στην Ουκρανία – με παράλληλη πολεμική προετοιμασία σύσσωμης της Ευρώπης – και την αδιάλειπτη γενοκτονική και κατοχική βαρβαρότητα των σιωνιστών στα παλαιστινιακά εδάφη, ανατρέποντας την υποτιθέμενη συμφωνία εκεχειρίας του Τραμπ.
Οι δυτικές αστικές τάξεις και η τραμποποίηση της εξωτερικής πολιτικής ευθύνονται αποκλειστικά για την κλιμάκωση της βαρβαρότητας σε παγκόσμια κλίμακα. Για να πολεμήσουμε τη δυτική επιθετικότητα πρέπει να προτάξουμε την ενεργή επέμβαση του εργατικού κινήματος ενάντια στη ΝΑΤΟϊκή επέμβαση και επιθετικότητα. Χρειάζονται μαζικές αντιπολεμικές κινητοποιήσεις με ένα μίνιμουμ δημοκρατικό πλαίσιο και παράλληλα η ανάδειξη και η οικοδόμηση μιας αυτόνομης και ανεξάρτητης επαναστατικής πτέρυγας του αντιπολεμικού κινήματος.
Με στόχο την υπονόμευση της συμμετοχής της χώρας μας στο ReArm Europe, της συνεργασίας με την Ουκρανία σε οικονομικό και στρατιωτικό επίπεδο, των αποστολών πολεμικού εξοπλισμού, αλλά και του αξιόμαχου του ελληνικού στρατού και των στρατιωτικών βάσεων του ΝΑΤΟ και αναιρώντας τις κυρώσεις στη Ρωσία. Για να μπλοκάρουμε την εμπλοκή της Ελλάδας στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις!
Ο ιμπεριαλισμός θα τσακιστεί σπάζοντας τον αδύναμο κρίκο – κυβέρνηση της αλυσίδας της ιμπεριαλιστικής συμμαχίας και ανατρέποντας τα πολεμικά τους σχέδια μέσα από μια διεθνιστική σοσιαλιστική στρατηγική πολιτικών εξεγέρσεων. Η ειρήνη σε Ουκρανία – Ρωσία και η συμφιλίωση των λαών τους μαζί και με της υπόλοιπης Ευρώπης περνάει μέσα από τη διεθνιστική στρατηγική που θα επιβάλλουν οι εργατικές τάξεις τους.
K.M.