Αντιφασιστική Φρουρά | Τεύχος 70 | ΝΟΕ – ΔΕΚ 2025
Το σχέδιο ειρήνευσης των Αμερικάνων φέρνει μνήμες από τη γενοκτονία των αυτόχθονων
«Τι συνθήκες τήρησαν οι λευκοί που ο κόκκινος άνθρωπος έσπασε; Καμία.
Τι συνθήκες που μας έδωσαν οι λευκοί τήρησαν; Καμία.» – Καθιστός Ταύρος (1831 – 1890)
Οι ΗΠΑ από την ίδρυση (1776) τους φέρουν μια σκληρή ιστορία αποικιοκρατίας και εθνοκάθαρσης απέναντι στους ιθαγενείς πληθυσμούς της Βορείου Αμερικής. Τους αντιμετώπισαν με δόγμα ανωτερότητας και υπεροχής των λευκών. Το μαζικό κυνήγι εξόντωσης από τους αποίκους των κοπαδιών βίσονων που αποτελούσαν τη βασική τροφή ως τότε, με αποτέλεσμα χιλιάδες αυτόχθονες να πεθάνουν από πείνα. Οι πολεμικές σφαγές ακόμα και ο χρηματισμός σε όποιους σκότωναν αυτόχθονες. Η ίδρυση οικοτροφείων σε ολόκληρη τη χώρα υποχρεώνοντας τα μικρά παιδιά να φοιτούν σε αυτά, απάγοντας τα από τις οικογένειές τους για να καταλήξουν πολιτισμικά να μην έχουν καμία σχέση. Το κράτος των ΗΠΑ δομήθηκε πάνω στην εκμετάλλευση, τον εκτοπισμό, την διάλυση προγενέστερων κοινωνιών και τον διαρκή πόλεμο μέχρι την εξόντωση των αυτόχθονων φυλών. Η γενοκτονία των γηγενών φυλών έχει αναγνωριστεί μόλις τα τελευταία 50 χρόνια.
Τρία ενδεικτικά αλλά κραυγαλέα γεγονότα αποτυπώνουν με διαφορετικό τρόπο το μοτίβο αθέτησης υποσχέσεων και οργανωμένης βίας εναντίον των ιθαγενών μέσα από την παράβαση συμφωνιών και συνθηκών ειρήνευσης.
Η σφαγή του Sand Creek (1864): Οι Τσεγιέν και Αραπάχο είχαν ζητήσει ειρήνη και είχαν λάβει υποσχέσεις ασφάλειας από αξιωματικούς των ΗΠΑ αφότου είχαν παραδώσει τα όπλα. Παρόλα αυτά, η πολιτοφυλακή του Κολοράντο επιτέθηκε σε καταυλισμό άοπλων οικογενειών, σκοτώνοντας κυρίως γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένους. Η επίθεση ήταν αδικαιολόγητη και αθέτησε ρητές υποσχέσεις προστασίας.
Η παραβίαση της Συνθήκης Fort Laramie (1868) και η κατάσχεση των Black Hills: Η συνθήκη εγγυόταν ότι τα Black Hills ανήκαν αποκλειστικά στους Λακότα – Σιού. Μετά την ανακάλυψη χρυσού, οι ΗΠΑ επέτρεψαν παράνομη εισβολή χρυσοθήρων και στη συνέχεια κατέσχεσαν τη γη. Η κατάσχεση έγινε χωρίς τη νόμιμη συναίνεση της φυλής, παραβιάζοντας ευθέως τη συνθήκη. Το Ανώτατο Δικαστήριο το 1980 αναγνώρισε την πράξη ως παράνομη.
Η σφαγή του Wounded Knee (1890): Οι Λακότα – Σιού είχαν ήδη παραδοθεί και βρίσκονταν υπό αφοπλισμό, σε κλίμα μεγάλης έντασης. Ένας πυροβολισμός (άγνωστης προέλευσης) οδήγησε τον αμερικανικό στρατό να ανοίξει πυρ και να ξεκινήσει ένα ανελέητο μακελειό σκοτώνοντας περίπου 300 Λακότα, κυρίως γυναίκες και παιδιά. Θεωρείται μαζική σφαγή και σύμβολο της καταστολής των ιθαγενών που επισφραγίζει το τέλος των “Ινδιάνικων Πολέμων” με την οριστική απώλεια της αυτονομίας και της ελευθερίας τους.
Αυτή είναι η αμερικάνικη κληρονομιά που συνεχίστηκε με ιμπεριαλιστικούς πολέμους όλο τον 19ο αιώνα, μαζί και με την κατασκευή του κράτους – τοποτηρητή των Σιωνιστών στη Μέση Ανατολή ως τον Πόλεμο του Κόλπου. Και τον 20ο που συνεχίστηκε με τις επεμβάσεις σε Αφγανιστάν και Ιράκ και καταλήγει στην στήριξη της ισραηλινής οργανωμένης επιχείρησης εθνοκάθαρσης και γενοκτονίας που πραγματοποιείται από τον Οκτώβρη του 2023. Οι ΗΠΑ δεν σέρνονται πίσω από το Ισραήλ, εξάγουν την εμπειρία της «δημοκρατικής» εθνοκάθαρσης στη Μέση Ανατολή βήμα – βήμα μέχρι την οριστική άνευ όρων υποταγή ή εξολόθρευση των Παλαιστινίων.
Η γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού στη Γάζα δεν σταματά
Η συμφωνία ειρήνευσης στη Γάζα μεταξύ της Παλαιστινιακής Αντίστασης και των σιωνιστικών κατοχικών δυνάμεων στις 10 Οκτώβρη παραβιάζεται καθημερινά από τους ισραηλινούς με πολλαπλούς τρόπους, συνεχίζοντας την αιματοχυσία και την πείνα στη Λωρίδα της Γάζας. Η ισραηλινή βομβαρδιστική βία συνεχίζεται, προκαλώντας νέες καταστροφές και θανάτους, πάντα με το πρόσχημα το «δικαίωμα αυτοάμυνας» με προληπτικά πλήγματα σε ολόκληρη τη Λωρίδα της Γάζας, στο όνομα της αποτροπής υποτιθέμενων «τρομοκρατικών σχεδίων» εναντίον του.
Τα σιωνιστικά στρατεύματα συνεχίζουν να μπλοκάρουν αποστολές ανθρωπιστικής και ιατροφαρμακευτικής βοήθειας. Ένας ελάχιστος αριθμός φορτηγών με τρόφιμα επιτρέπουν να διασχίσουν τη Λωρίδα της Γάζας. Ενώ χειμερινές προμήθειες έχουν καθηλωθεί σε αποθήκες της Αιγύπτου και της Ιορδανίας. Συνθήκες που επιδεινώνουν την διαβίωση του πληθυσμού της Γάζας.
Η περιορισμένη αποχώρηση των σιωνιστικών στρατευμάτων συνοδεύτηκε με παγίδες θανάτου για τα παλαιστίνια παιδιά. Ο ισραηλινός στρατός κατοχής άφησε διάσπαρτα, ανάμεσα στα ερείπια σε κατεστραμμένα σπίτια και ισοπεδωμένες γειτονιές, κούκλες και παιχνίδια γεμάτα εκρηκτικά σε διάφορες περιοχές της Λωρίδας της Γάζας, με στόχο να προσελκύσουν παιδιά, ως συνέχεια του πολέμου εξόντωσης παρά την εκεχειρία. Τα νοσοκομεία δεν έχουν σταματήσει να δέχονται παιδιά με φρικτά τραύματα ή ακρωτηριασμούς.
Η υποτιθέμενη σύσταση της «Διεθνούς Δύναμης Σταθεροποίησης» προσκρούει στην άρνηση της αποχώρησης των ισραηλινών στρατευμάτων, όχι ότι αυτή θα ήταν μια λύση, γιατί επίσης μπαίνει εκβιαστικά απέναντι στον παλαιστινιακό λαό να δεχτεί στρατιωτικές μονάδες σαν άλλος κατοχικός στρατός που θα φρουρεί τα παλαιστινιακά εδάφη και θα εποπτεύει την Αντίσταση.
Οι όροι των οργανώσεων της Παλαιστινιακής Αντίστασης για διεθνή αναγνώριση της αυτοδιάθεσης των παλαιστινίων μέσα από ένα ανεξάρτητο παλαιστινιακό κράτος με έδρα την Ιερουσαλήμ παραμένει στον αέρα. Καμία από τις τρεις «αδελφές» μεσολαβήτριες χώρες (Τουρκία, Αίγυπτος, Κατάρ) της εκεχειρίας δεν έχει προσφέρει παραπάνω βοήθεια. Οι διάφορες διεθνείς διαβουλεύσεις που πραγματοποιούνται όλο το τελευταίο διάστημα δεν περιλαμβάνουν την παλαιστινιακή πλευρά. Η εκπροσώπηση του παλαιστινιακού λαού απουσιάζει και διογκώνει την ανησυχία για το μέλλον του, καθιστώντας τον λαό έρμαιο των ορέξεων του δυτικού ιμπεριαλισμού.
Ο πόλεμος εθνοκάθαρσης στη Δυτική Όχθη κλιμακώνεται
Στη Δυτική Όχθη εξελίσσεται ένας οργανωμένος πόλεμος που στοχεύει τόσο στο περιβάλλον όσο και στην ίδια την παλαιστινιακή κοινωνία. Η επίθεση αυτή εκδηλώνεται μέσα από την καταστροφή των φυσικών πόρων και την εκδίωξη των αγροτών από τη γη τους, σε μια διαδικασία εθνοκάθαρσης που πλέον αφήνει ορατά σημάδια. Τα αγροκτήματα λεηλατούνται: σπίτια, γεωργικές εγκαταστάσεις και εξοπλισμός (φορτηγά, τρακτέρ, γεννήτριες, αντλίες νερού) καταλαμβάνονται ή κλέβονται, ενώ ζώα και καλλιέργειες χάνονται. Οι συνέπειες για τις αγροτικές περιόδους, ιδίως για τη συγκομιδή της ελιάς, είναι καταστροφικές.
Στο κέντρο αυτής της επίθεσης βρίσκεται ένας παρακρατικός μηχανισμός εποίκων, οργανωμένος σε στρατιωτικοποιημένες μονάδες. Οι ομάδες αυτές λαμβάνουν εκπαίδευση από το ίδιο το ισραηλινό Υπουργείο Εθνικής Ασφάλειας και δρουν μέσα από δομές που χαρακτηρίζονται ανοιχτά από τρομοκρατικές πρακτικές. Έτσι, ο στρατός των εποίκων λειτουργεί ως δύναμη εκτοπισμού, καταστροφής και εξάλειψης του παλαιστινιακού περιβάλλοντος και της παρουσίας των ανθρώπων που το κατοικούν επηρεάζοντας ολόκληρο τον πληθυσμό της Δυτικής Όχθης.
Το ανελέητο κυνήγι βασανιστηρίων και θανάτου εντός του Ισραηλινού καθεστώτος
Στις 10 Νοεμβρίου η ισραηλινή βουλή, Κνεσέτ, προώθησε νομοσχέδιο που επαναφέρει τη θανατική ποινή για όσους κατηγορούνται για τρομοκρατία, ενισχύοντας ακόμη περισσότερο το αυταρχικό πλαίσιο που οικοδομείται. Το κοινοβούλιο εισηγείται την επιβολή θανατικής ποινής όχι μόνο για πράξεις που ορίζονται ως τρομοκρατικές κατά του κράτους, αλλά και για όσους θεωρούνται υπεύθυνοι για τον θάνατο Ισραηλινών. Είναι προφανές ότι ο νόμος έχει σχεδιαστεί έτσι ώστε να εφαρμόζεται αποκλειστικά στους Παλαιστίνιους, ενώ οι Εβραίοι εξτρεμιστές που στοχοποιούν και σκοτώνουν Παλαιστίνιους μένουν στο απυρόβλητο. Ο σιωνιστής υπουργός Εθνικής Ασφάλειας Μπεν-Γκβίρ δήλωσε απροκάλυπτα ότι «κάθε τρομοκράτης που ετοιμάζεται να διαπράξει φόνο πρέπει να γνωρίζει πως η ποινή θα είναι μία: η θανατική καταδίκη».
Η εκεχειρία Λιβάνου – Ισραήλ σε μόνιμη παραβίαση από τους σιωνιστές
Η ισραηλινή κυβέρνηση και ο σιωνιστικός στρατός έχουν συνηθίσει να αθετούν κάθε συμφωνία σου συνάπτουν, η ειρήνευση δεν χωρά στο λεξιλόγιο τους, η στρατηγική τους επεκτατικότητα είναι ακόρεστη. Για επανειλημμένη φορά, στις αρχές του Νοέμβρη το Ισραήλ προχώρησε σε παραβίαση του διεθνούς δικαίου. Ο ισραηλινός στρατός εξέδωσε εντολές εκκένωσης που κάλυπταν πολλές περιοχές στο νότιο Λίβανο, ισχυριζόμενος ότι η Χεζμπολάχ ξαναχτίζει «στρατιωτικές υποδομές» στο Νότο. Τα κτίρια στη συνέχεια στοχοποιήθηκαν από αεροπορικές επιδρομές. Κάθε ειρηνική διαπραγματευτική προσέγγιση από την Λιβανέζικη κυβέρνηση αντιμετωπίζεται με ισραηλινή επιθετικότητα, ακολουθώντας την υπερ-εθνικιστική ιδέα του «Μεγάλου Ισραήλ» που καταπίνει όλη την Παλαιστίνη και εδάφη από Ιορδανία, Λίβανο και Συρία. Κι όλα αυτά με πλήρη στήριξη των ΗΠΑ, που παράλληλα επιβάλλουν κυρώσεις σε αρκετά Λιβανέζους, ισχυρίζομενες ότι έχουν μεταφέρει «δεκάδες εκατομμύρια δολάρια από το Ιράν στη Χεζμπολάχ».
Αντιπολεμικά καθήκοντα κόντρα στην αμηχανία της Αριστεράς
Το σχέδιο Τραμπ για ειρήνευση στη Λωρίδα της Γάζας αμέσως μετά την επέτειο της 7ης Οκτώβρη πάγωσε την Αριστερά και έσπειρε την σύγχυση ως προς τις αναλύσεις. Από τη γενικευμένη στήριξη προς τους Παλαιστίνιους και την ομόθυμη καταδίκη της γενοκτονίας, φτάσαμε στην αφωνία και στην αδράνεια. Οι μαζικές κινητοποιήσεις στην Αθήνα, οι εκδηλώσεις, οι παρεμποδισμοί του κρουαζιερόπλοιου και οι πολύμορφες δράσεις ενάντια στους σιωνιστές περιορίστηκαν. Η «υποταγή» της Αριστεράς στο «δημοκρατικό» πλαίσιο αλληλεγγύης έχει εξαφανίσει από τον δημόσιο διάλογο και την πολιτική ατζέντα κρίσιμα ερωτήματα, αυτά που θα μπορούσαν να καθοδηγήσουν το αντιπολεμικό κίνημα.
Πού είναι οι συζητήσεις για το πώς θα έρθει πραγματικά η ειρήνη και η δικαιοσύνη στη Μέση Ανατολή; Για το αν ο αγώνας είναι διπλωματικός ή ένοπλος; Για το αν ο ένοπλος αγώνας περιορίζεται μόνο στη γεωγραφία της Παλαιστίνης ή αν αφορά και τις στρατιωτικές δυνάμεις του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ; Πώς κλείνουν οι βάσεις του θανάτου του ΝΑΤΟ; Το Παλαιστινιακό επιδέχεται εθνική ή κοινωνική λύση;
Αυτά τα ερωτήματα – και πολλά ακόμη που συνδυάζονται με ένα αντικυβερνητικό αγώνα στη χώρα μας – έχουν εξαφανιστεί από την πολιτική αναζήτηση ήδη από τις πρώτες ημέρες συμφωνίας. Τα κινήματα τύπου «March-to-Gaza» και οι αντίστοιχες εθελοντικές τους πρωτοβουλίες αποσύρθηκαν, ικανοποιημένα, θεωρώντας ότι πέτυχαν τον στόχο τους: οι «δημοκρατικές» κυβερνήσεις της Δύσης ανέλαβαν τις ειρηνευτικές πρωτοβουλίες που η Αριστερά δεν τόλμησε να απαιτήσει.
Όσο η γενοκτονία και η εθνοκάθαρση των Παλαιστινίων συνεχίζεται τόσο απομακρύνεται η προοπτική της λευτεριάς. Μιας λευτεριάς που συνδέεται με το σταματημό των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων και των πολεμοκάπηλων κυβερνήσεων. Ένα σύστημα που παράγει καταστροφή ως βασικό του προϊόν, μετατρέποντας κάθε εκεχειρία σε προοίμιο ενός ακόμη πιο μαζικού σφαγείου είναι το αποτέλεσμα ενός καπιταλισμού που βρίσκεται σε κατάσταση αποσύνθεσης και σήψης.
Σε αυτή τη συνθήκη, η Αριστερά δεν μπορεί ούτε να επιβιώσει ούτε να εμπνεύσει την εργατική τάξη χωρίς ένα πραγματικό σχέδιο εναλλακτικής πολιτικής εξουσίας, με νέους θεσμούς και μια διαφορετική κοινωνική οργάνωση που να μπορεί να ανακόψει τον πολεμικό κατήφορο. Η ανάγκη σύνδεσης με σοσιαλιστικά προτάγματα και με τα μαζικά αντικαπιταλιστικά ρεύματα παραμένει επιτακτική και αναγκαία ώστε να εκφράσει σε επίπεδο πολιτικής εξουσίας τη λαϊκή αγανάκτηση. Στην Ελλάδα, οι διαμαρτυρίες για τα Τέμπη, οι απεργίες, οι συγκεντρώσεις ενάντια στο σιωνιστικό Crown Iris τροφοδοτούν ένα μαζικό αντικυβερνητικό κίνημα. Διεθνώς, οι αντιπολεμικές διαδηλώσεις και απεργίες συνδέονται με τα κοινωνικά κινήματα. Οι αντι-Τραμπικές πορείες «No Kings» πάνε μαζί με τις διαδηλώσεις για την Παλαιστίνη.
Στόχος μας δεν μπορεί να είναι απλώς η διατήρηση κινημάτων ειρήνης, αλλά η μετατροπή αυτών των μαζικών εκρήξεων δυσαρέσκειας σε μια συνολική αντικαπιταλιστική εξέγερση, ικανή να αμφισβητήσει τους ίδιους τους μηχανισμούς που γεννούν τον πόλεμο.
«Όπου υπάρχει καταπίεση, υπάρχει αντίσταση.» – Λέιλα Καλέντ (1944 – σήμερα)
Κ.Μ.