- Editorial | Αναζητώντας το αριστερό πολιτικό μπλοκ που θα ανατρέψει τη δεξιά
- Η αυξανόμενη επικίνδυνη επιθετικότητα του ελληνικού μιλιταρισμού
- Ο Μαμντάνι δήμαρχος στη Νέα Υόρκη: «Νίκη της αριστεράς και του σοσιαλισμού» ή «άλλη μια αδιέξοδη κομπίνα του ρεφορμισμού και της σοσιαλδημοκρατίας»;
- Η Λατινική Αμερική στο στόχαστρο των ΗΠΑ
- Για την κινητικότητα στην ελληνική ακροδεξιά και την αντιμετώπισή της από το ταξικό κίνημα
- Η Εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008 και η σύνδεση του με τις επόμενες μάχες
- Χημικά στα παιδιά, πειθαρχικά στους εκπαιδευτικούς: η κυβέρνηση φοβάται τον δάσκαλο που αγωνίζεται
- Μέση Ανατολή: μια ειρήνευση που βρωμάει ιμπεριαλισμό και θάνατο
- Ίμια 2026: σχεδιάζοντας την αντιπολεμική διεθνιστική επέτειο
Editorial
Αναζητώντας το αριστερό πολιτικό μπλοκ που θα ανατρέψει τη δεξιά
Η κρίση της κυβέρνησης είναι αδιαμφισβήτητη και δεν κρύβεται με κανέναν τρόπο. Όλο και περισσότερα στελέχη της εμπλέκονται διαρκώς με εγκληματικές οργανώσεις. Στην Κρήτη μετά τον ΟΠΕΚΕΠΕ και την Greek Mafia έχουμε τις φωτογραφίες των δολοφόνων στα Βορίζια με τον Μητσοτάκη. Όποια πέτρα κι αν σηκώσεις στη ΝΔ θα βρεις μαφιόζους, λαμόγια, δολοφόνους και κλέφτες. Ο επερχόμενος ανασχηματισμός αναβάλλεται συνεχώς γιατί δεν μπορούν να βρουν κάποιον ή κάποια που να μην έχει στενή διαπλοκή με παράνομες ενέργειες. Ποιος μπορεί να ξεχάσει το καραγκιοζιλίκι του ανασχηματισμού περασμένου του Μαρτίου και την παραίτηση Δοξιάδη την επομένη όταν αποκαλύφθηκε πως είχε φάει 50 εκατομμύρια από τα Ταμείο Ανάκαμψης και είχε δεχθεί εκατομμύρια πρόστιμα για καρτέλ στον χώρο του βιβλίου και οφειλές προς το δημόσιο.
Η ΝΔ προσπαθεί να κατασκευάσει «τσόντες» κοινοβουλευτικά σχήματα για να δημιουργήσουν δεξιά κυβέρνηση συνεργασίας. Το είχαν προσπαθήσει και στις εκλογές του Μαΐου του 2012 αλλά από ένα παιχνίδι της τύχης τέσσερα (4!!) δεξιά σχήματα (ΛΑΟΣ, Μπακογιάννη, Τζήμερος και Φιλελεύθερη Συμμαχία) έμειναν ανάμεσα στο 2 και 3%, δεν έβγαλαν κοινοβουλευτικές ομάδες που με 40 περίπου βουλευτές θα σχημάτιζαν κυβέρνηση με τη ΝΔ και ΠΑΣΟΚ.
Έγιναν επαναληπτικές εκλογές και η ιστορία ανέδειξε τη δικομματική πόλωση ΝΔ – και του νέου, τότε, ΣΥΡΙΖΑ. Στο σήμερα οι κοινοβουλευτικοί σχηματισμοί στα δεξιά της ΝΔ δεν προσφέρουν και μεγάλη εμπιστοσύνη. Οι Σπαρτιάτες έχουν διαλυθεί και ο Κασιδιάρης κλαίει μονάχος του ξεχασμένος από όλους. Η Νίκη μπορεί να έχει το τέλος του Λεβέντη ως θνησιγενές σχήμα της μιας εκλογικής αναμέτρησης. Η Λατινοπούλου αντιμετωπίζει δικαστικές ιστορίες μέσα από την αγωγή Μπογδάνου και να βρεθεί ακόμα και σε ποινή διάλυσης. Ακόμα και το κόμμα Βελόπουλου, που πήρε χάρη από τη ΝΔ για τις οικονομικές απάτες του τηλεπωλητή – αρχηγού του, η επιβίωσή του (όπως και των άλλων κομματιδίων) εξαρτάται από τις κινήσεις Σαμαρά.
Ο Σαμαράς διεκδικεί να διασπάσει για δεύτερη φορά τη Μητσοτακική ΝΔ. Αυτή τη φορά έχει καλύτερες βάσεις. Υπάρχουν τεράστια επιχειρηματικά συμφέροντα που έχουν ριχτεί στη μοιρασιά των κρατικών προγραμμάτων και στηρίζουν το οποιοδήποτε σχήμα μπορεί να οδηγήσει στην πτώση της κυβέρνησης. Σίγουρα αναζητείται και η περίπτωση διαδοχής στην ηγεσία, αλλά το πολιτικό δυναμικό γύρω από την οικογένεια Μητσοτάκη θεωρεί πως αποτελεί τη μόνη στιβαρή αστική πολιτική πρόταση αυτή σε τη συγκυρία. Δένδιας ή Βορίδης ούτε μπορούν ούτε θέλουν να αποτελέσουν σχέδιο διαδοχής, γιατί είτε έχουν περιορισμένη σχέση με μεγάλα επιχειρηματικά τζάκια είτε στενό (δηλ. ακραίο ακροδεξιό) προφίλ που δεν επιτρέπει μαζικές κοινωνικές συμμαχίες.
Η περίπτωση Καρυστιάνου μπορεί να επιφέρει μια παραπάνω σύγχυση στο δεξιό κοινό. Αν και το «κίνημα των Τεμπών» έχει καθαρά αριστερά και ταξικά χαρακτηριστικά που κανένα δεξιό ή ακροδεξιό κομματίδιο δεν μπορεί να επηρεάσει με μαζικό τρόπο, η ίδια η Καρυστιάνου έχει εντυπωσιακή διεισδυτικότητα στο δεξιό λαϊκό κοινό. Ένα κατέβασμα με την ακροδεξιά σε σύγχυση και σε πολυδιάσπαση, θα μεγαλώσει τις απώλειες του δεξιού μπλοκ. Αντίστοιχα προβλήματα ή και μεγαλύτερα μπορεί να δημιουργήσει και στην αριστερά.
Μετά την κονιορτοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει προκύψει ο φορέας που θα καλύψει την πρόταση εξουσίας από την αριστερά. Ο χώρος έχει διαλυθεί σε εφτά (7!!) τμήματα που κανένα δεν μπορεί να ισχυριστεί πως είναι ο κύριος εκφραστής του ΣΥΡΙΖΑ. Ο εναπομείναν ΣΥΡΙΖΑ, η Κωνσταντοπούλου, η ΛΑΕ, το ΜΕΡΑ25, η ΝΕΑΡ, ο Κασσελάκης και η ακροαριστερή πτέρυγά του αναζητούν τον «ορθό ΣΥΡΙΖΑ». Ούτε το ΠΑΣΟΚ μπόρεσε να αναβαπτιστεί ακόμα. Ακόμα και με την οριστική προσχώρηση του Λοβέρδου στη ΝΔ δεν μπορεί να πείσει πως έχει διακοπεί η ιστορική συνεργασία με τη ΝΔ στα μνημονιακά χρόνια. Όλοι ζηλεύουν το παράδειγμα του Νέου Λαϊκού Μετώπου στη Γαλλία, αλλά μέσα από την κυβερνητική εμπλοκή το όραμα έχει ξεφτίσει. Στη Γαλλία ο Μελανσόν δεν έχει συμμετάσχει σε κυβέρνηση και μπορεί να δώσει αριστερό άλλοθι στη συμμαχία. Η κίνηση Τσίπρα αναζητεί τον τρόπο να αναβαπτίσει το χώρο ΣΥΡΙΖΑ. Το παράδειγμα Μαμντάνι στις ΗΠΑ δείχνει πως ακόμα και ένα ακραίο συστημικό δημοκρατικό κόμμα με παράδοση στην υποστήριξη των ακραίων πολιτικών του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού μπορεί να αναβαπτιστεί και γι΄αυτό έχει αναθαρρήσει η ευρωπαϊκή κεντροαριστερά. Το σχέδιο Κασσελάκη εξυπηρετούσε αυτό το όραμα αλλά η πτώση των Δημοκρατικών στις ΗΠΑ και η διακοπή του USAID έκοψε τα φτερά για την ανοικοδόμηση της ελληνικής δημοκρατικής παράταξης.
Η υπόλοιπη αριστερά βασίζεται στο σχέδιο της έντιμης κινηματικής αντιπολίτευσης. Από το ΚΚΕ ως την ΑΝΤΑΡΣΥΑ αναδεικνύουν τις κινηματικές μάχες για να υποστηρίξουν τη σημασία των μηχανισμών τους ως «το κόμμα που παλεύει ενάντια στη δεξιά πολιτική». Αρνούμενοι να προτάξουν σχέδιο κατάκτησης της πολιτικής εξουσίας αναζητούν είτε αυτόκεντρα σχήματα οικοδόμησης είτε συμμαχίες προς τη δημοκρατική αριστερά (πχ March-to-Gaza) για να παίξουν σε πιο κεντρικό πολιτικό επίπεδο.
Η δύναμη της κομμουνιστικής εξέγερσης μπορεί να φαντάζει μακρινή αλλά δεν είναι. Από το Νεπάλ ως τις μαζικές αντιπολεμικές διαδηλώσεις για την Παλαιστίνη ο δρόμος του κινήματος είναι ανοιχτός. Στη Λατινική Αμερική η αριστερά παλεύει ακόμα και με τα όπλα ενάντια στις αμερικανικές επεμβάσεις και στους ακροδεξιούς τύπου Μπολσονάρο – Μιλέι. Η Εξέγερση δεν είναι σύνθημα! Η Εξέγερση δεν είναι όραμα κοινωνίας! Είναι συγκεκριμένο σχέδιο δράσης των κομμουνιστών που θέλουν να ανατρέψουν την καπιταλιστική εξουσία. Δεν υλοποιείται από κάποιο διευθυντήριο αλλά μόνο όταν οι υλικές συνθήκες το απαιτούν και υπάρχουν οι απαραίτητες προϋποθέσεις. Οι κομμουνιστές δεν χτίζουμε τη μαζική ανάταση που οδηγεί στην Επανάσταση, αλλά οικοδομούμε το όχημα γι΄αυτήν.
Πριν φτάσει ο καπιταλισμός στον ολοκληρωτικό πόλεμο να είμαστε ετοιμοι!