- Editorial | Να στηρίξουμε τα κινήματα προτάσσοντας την κομμουνιστική διέξοδο
- Για το Global Sumud Flotilla και το March to Gaza
- Από τις χήρες του Φλεβάρη ως τις μητέρες του σήμερα, ο θρήνος που έγινε αγώνας
- 108 χρόνια από τη Σοβιετική Επανάσταση: Οι βάσεις της επαναστατικής νίκης
- Αντιπολεμική Πρωτοβουλία Πειραιά: μια αξιοσημείωτη τοπική διεργασία
- Με στόχο να «μπλοκάρουμε τα πάντα»
- Παλαιστίνη 2025: Πόλεμος και ειρήνη στον κόσμο του Τραμπ
- Νίκη του Μαχητικού Αντιφασισμού στην εκδίκαση της ενέδρας στο Πέραμα για το 2018
- Συναυλία 25/10: Ελάτε στο θέατρο «Εμπρός» για ένα βράδυ ενίσχυσης, συζήτησης και διασκέδασης!
Editorial
Να στηρίξουμε τα κινήματα προτάσσοντας την κομμουνιστική διέξοδο
Το ελληνικό πολιτικό σκηνικό βρίσκεται υπό κατάρρευση. Πλέον η κυβέρνηση της ΝΔ χάνει ολοένα και περισσότερα από τα στηρίγματά της και στο εσωτερικό και στο εξωτερικό.
Στο εσωτερικό ο Σαμαράς βρίσκεται ένα βήμα πριν την συγκρότηση ακροδεξιού πόλου έξω από τη ΝΔ με φιλοδοξία να ενοποιήσει τα κομμάτια που άφησε ακάλυπτα η διάλυση της χρυσής αυγής. Τα διάφορα λαμόγια τύπου Σπαρτιατών, Νίκης, Βελόπουλου, Μπογδάνου και Λατινοπούλου έχουν αποδειχτεί «λίγα» στις σημερινές ανάγκες του αστισμού και ετεροκαθορίζονται από τα χαρτζιλίκια της ΝΔ. Όμως και στην οικονομία η οικογένεια Μητσοτάκη έχει πριμοδοτήσει ένα στενό περίγυρο αφήνοντας έξω από το φαγοπότι και μεγάλα κεφάλια του επιχειρηματικού κόσμου και μικρομεσαία στελέχη, από τις μοιρασιές τύπου ΟΠΕΚΕΠΕ.
Στο εξωτερικό η κόντρα ακόμα και με τη Νότια Κύπρο για το καλώδιο ενεργειακής σύνδεσης ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Η ΕΕ έχει εγκαταστήσει μόνιμο κλιμάκιο εισαγγελέων στην Ελλάδα που κάνουν φύλλο και φτερό τα δισεκατομμύρια επιδοτήσεων που στήριξαν την κερδοφορία υμετέρων. Το σπάσιμο της συμμαχίας με τον Χαφτάρ στη Λιβύη φέρνει μια παραπέρα στρατιωτική κλιμάκωση στην περιοχή. Η ελληνοτουρκική διαμάχη μετατρέπεται σε αντιπαράθεση Ελλάδας – Αιγύπτου κόντρα σε Τουρκία – Λιβύη. Ο ελληνικός στόλος εκστρατεύει, πλέον, έξω από τα ελληνικά χωρικά ύδατα και αυτή τη φορά υπηρετεί τα δικά του και μόνο συμφέροντα χωρίς, δηλαδή, να περιπολεί «διεθνείς» εκστρατείες.
Η κυβέρνηση της ΝΔ τραμποποιείται με γοργούς ρυθμούς. Ο Τραμπ και οι ΗΠΑ αποτελούν τη στρατηγική επιλογή της ΝΔ και προτείνουν στο ελληνικό κεφάλαιο τη σταθερή πρόσδεση σε αυτή την πρόταση του ιμπεριαλισμού. Το πρόβλημα για τον ελληνικό αστισμό είναι πως αυτή η επιλογή φαντάζει πρόωρη. Ο σύγχρονος αμερικάνικος ιμπεριαλισμός χτίζει προτεκτοράτα σε αντάλλαγμα τη διάσωση των καπιταλιστών. Το ελληνικό κεφάλαιο δεν βρίσκεται σε κάποιο θανάσιμο δίλημμα όπως αυτό της Ουκρανίας ώστε να συρθεί άνευ όρων στις αγκάλες του τραμπισμού. Η προσφορά του Τραμπ για να παρευρεθεί ο Μητσοτάκης στη διάσκεψη της Αιγύπτου για το παλαιστινιακό δεν αρκεί για να χρυσωθεί το χάπι του αδιέξοδου.
Η κρίση του Μακρόν στη Γαλλία φέρνει εικόνες από το ελληνικό μέλλον. Η πιθανή ήττα της ΝΔ στις επόμενες εκλογές δεν φέρεται να βρίσκει έτοιμο σχήμα ως διάδοχο. Η αναδιάταξη της δεξιάς, της δημοκρατικής αντιπολίτευσης και της κεντροαριστεράς είναι πιθανό να δημιουργήσουν ένα αβέβαιο πολιτικό περιβάλλον. Όσο κι αν σηκώνει τον μπαμπούλα του Τσίπρα η κυβέρνηση της ΝΔ που δήθεν κατέστρεψε οικονομικά την ελληνική οικονομία, ο αστισμός δεν ξεχνά την προσαρμογή του ΣΥΡΙΖΑ και της ευρύτερης κεντροαριστεράς στις ανάγκες του κεφαλαίου που οδήγησαν το ελληνικό κεφάλαιο στην πρώτη σταθεροποίηση την περίοδο 2015 – 2019. Ο ελληνικός αστισμός δεν ξεχνά και το δεύτερο τεστ που πέρασε πετυχημένα το σύνολο της αριστεράς την περίοδο της Κορονοϋστερίας. Ήταν τότε που κάτω από την υποταγή στην «παγκόσμια ιατρική κοινότητα» η αριστερά υποστήριξε το οικονομικό σοκ της διετίας 2020 – 2021.
Η δημοκρατική αντιπολίτευση βρίσκεται σε ανασυγκρότηση σε ολόκληρο τον πλανήτη. Δεν υπάρχουν μόνο τα παραδείγματα των σοσιαλδημοκρατικών διαχειρίσεων της κρίσης και της κορονοϋστερίας. Ο Μαμντάνα στη Νέα Υόρκη, η σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση στη Γαλλία, το Νέο Λαϊκό Μέτωπο στη Γαλλία, η διάσπαση Κόρμπιν στη Μ.Βρετανία δείχνουν μια ανθρωπιστική, αριστερόστροφή και με κοινωνικές προσβάσεις δημοκρατική αντιπολίτευση. Η σχέση τους με την αριστερά είναι παιζόμενη και αμφιλεγόμενη. Κανένα από αυτά τα κόμματα ή σχηματισμούς δεν έχει σε κάποιο οραματικό, έστω, στάδιο έναν κάποιου τύπου σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας. Η σχέση τους με την αριστερά παραμένει στις κοινωνικές αναφορές και ευαισθησίες αλλά όχι στο όραμα ανατροπής των καπιταλιστικών σχέσεων.
Οι δυνάμεις που αναφέρονται στην αντικαπιταλιστική αριστερά δεν μπορούν να κάνουν τα ίδια θανάσιμα λάθη που την οδήγησαν να παίξει περιθωριακό ρόλο στην επαναστατική κατάσταση του 2010-2011. Δεν χρειάζεται να σταθούμε μακριά από κινήματα και διεργασίες κουνώντας το δάχτυλο και περιμένοντας να επιβεβαιωθούμε όταν αποκαλυφθεί πόσο ανίκανοι και συμβιβασμένοι είναι κι εκείνοι. Δεν πρέπει, από την άλλη, να συρθούμε στην κεντροαριστερή ανασυγκρότηση, ελπίζοντας να επιβραβευθούμε παριστάνοντας την αριστερή αντιπολίτευση.
Η αντικαπιταλιστική αριστερά και οι δυνάμεις που αναφέρονται στη σοσιαλιστική επανάσταση και στην κομμουνιστική εξέγερση δεν μπορούν να είναι το «από τα κάτω κίνημα» μιας υπό ανασυγκρότηση δημοκρατική αντιπολίτευσης.
Βλέπουμε την εργατική τάξη και το αντιπολεμικό κίνημα να αναζητεί ρόλο και παρουσία στις πολιτικές εξελίξεις. Βλέπουμε εκατομμύρια αγωνιστές και αγωνίστριες να αναζητούν απαντήσεις στον όλεθρο που φέρνει η αστική τάξη σε όλο τον πλανήτη. Αναζητεί κυβερνήσεις και καθεστώτα που εμφανίζονται ενάντια σε αυτό το εφιαλτικό μέλλον. Δεν μπορούμε να περιμένουμε τίποτα από τις κυβερνήσεις είτε της Δύσης είτε της Ανατολής. Καμία Κίνα, καμία Ισπανία δεν μπορεί να εμποδίσει τον σημερινό και αυριανό πόλεμο. Δεν μπορούμε, επίσης, να περιμένουμε τίποτα από ένα κίνημα που πιέζει τις κυβερνήσεις του. Η ελληνική εργατική τάξη δεν έχει τίποτα κοινό με τον ελληνικό στόλο που σκοτώνει στην Πύλο, επιτηρεί τη Λιβύη και συμμαχεί με τον Νετανιάχου.
Χρειάζεται το κίνημα να γίνει θέση και πρόταση εξουσίας! Πρέπει να έρθουν αριστερές, εργατικές κυβερνήσεις για να ξηλώσουν τα άθλια αστικά εργαλεία του στρατού, των δικαστηρίων, της αστυνομίας και της κρατικής γραφειοκρατίας.
Πρέπει να φέρουμε ξανά στην επικαιρότητα το σοσιαλιστικό όραμα!