Μαζικό αντιπολεμικό κίνημα και κομμουνιστική στρατηγική

Αντιφασιστική Φρουρά | Τεύχος 68 | ΣΕΠΤ 2025

Η Τραμποποίηση της παγκόσμιας εξωτερικής πολιτικής

Αργά και σταθερά η παγκόσμια καπιταλιστική πραγματικότητα – μετά το ξέσπασμα της παγκόσμιας κρίσης το 2008 – διολισθαίνει προς την πολεμική βαρβαρότητα. Οι αστικοί ανταγωνισμοί εγκαταλείπουν τα γνωστά μονοπάτια του οικονομικού – διπλωματικού δρόμου που επικρατούσαν μετά το τέλος του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου.

Προφανώς δεν είναι εύκολο να μεταλλάξεις ολόκληρες κοινωνίες που ζούσαν σε καθεστώς αστικής ειρηνικής «ασφάλειας» και να οδηγήσεις τον κόσμο να κινείται μεταξύ εργασίας και καταφυγίων. Οι «εξαιρέσεις» αρχίζουν και πληθαίνουν εφιαλτικά σε όλα τα επίπεδα. Η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας έγινε Ουκρανία. Η «αραβική άνοιξη» μονιμοποίησε την απορρύθμιση και τον εμφύλιο στις αραβικές χώρες. Ακόμα και στο Ισραήλ (μια φασιστική – στρατιωτικοποιημένη κοινωνία) η γενοκτονία της Παλαιστίνης δεν είναι μια μεμονωμένη, «χειρουργική» επέμβαση του IDF με αρχή και τέλος.

Οι δυτικές κοινωνίες μέχρι τώρα ζουν στο λευκό «συννεφάκι» τους. Καταφέρνουν να «σπρώξουν» τους ανταγωνισμούς σε άλλα εδάφη. Ο κόσμος που διαμορφώθηκε στο τέλος του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου διαμόρφωσε μια αίσθηση μόνιμης ασφάλειας στην αποικιοκρατία. Θεώρησαν πως η διάλυση των παλιών αυτοκρατοριών και η νέα μοιρασιά του πλανήτη μετά τη Γιάλτα οδηγούσε την καπιταλιστική κοινωνία σε μια μόνιμη «ειρηνική» περίοδο. Θεωρούσαν πως ο πόλεμος πλέον αφορούσε τον «Τρίτο» κόσμο. Είχε δημιουργηθεί η αίσθηση πως ο πόλεμος ερχόταν μόνο στις χώρες που αμφισβητούσαν την ιμπεριαλιστική τάξη.

Μετά την κατάρρευση του Ανατολικού Μπλοκ θεωρήθηκε πως εξέλειπε, πλέον, και αυτός ο λόγος. Η Αμερικανική και Ευρωπαϊκή ηγεμονία ήταν αδιαμφισβήτητη. Το δολάριο και το ευρώ ήταν τα εργαλεία ανάπτυξης και πλουτισμού και ένα νέο παραμύθι εξαπλώθηκε στις μάζες. Όμως και αυτό είχε δράκο. Η κρίση του 2008 άνοιξε τις πύλες τη «κόλασης». Ακόμα και αστοί οικονομολόγοι άνοιξαν ξανά το «Κεφάλαιο» του Μαρξ και οι κυκλικές κρίσεις ήρθαν ξανά στην επικαιρότητα.

Μία – μία οι χώρες του καπιταλιστικού κέντρου συνειδητοποιούν πως δεν μπορούν να λύσουν τα προβλήματα τους ούτε «ειρηνικά» αλλά ούτε μεταφέροντας τα σε «άλλα» εδάφη. Η κρίση δεν μπορεί να ξεπεραστεί ακόμα κι αν «νικούσε» συντριπτικά το δυτικό στρατόπεδο σε ένα μέτωπο. Ακόμα κι αν η Ρωσία αποχωρούσε από την Ουκρανία και παρέδιδε Κριμαία, Ντόνετσκ και Λουγκάνσκ αυτό δεν θα σήμαινε το τέλος της κρίσης. Αντίθετα θα ήταν αφετηρία για μια ακόμα πιο επιθετική κίνηση των ΗΠΑ – ΕΕ προς τη Ρωσία.

Ο Τραμπ επισημαίνει στις δυτικές κοινωνίες πως πρέπει να προετοιμαστούν να ζήσουν σε συνθήκες πολέμου! Οι δολοφόνοι μπάτσοι που σκοτώνουν τον κάθε Τζορτζ Φλόιντ θεωρούνται «μαλθακοί» και αναποτελεσματικοί και η εσωτερική «ασφάλεια» στις ΗΠΑ παραδίδεται στο στρατό και στην εθνοφυλακή! Οι μετανάστες απαγάγονται και φυλακίζονται στις φυλακές του Ελ Σαλβαδόρ ή κάποιου άλλου καθεστώτος που έχει συμφωνήσει με τις ΗΠΑ να διατηρεί κολαστήρια τύπου Άμπου Γκράιμπ ή Γκουαντάναμο. Τυπικές δυτικές αστικές δημοκρατίες (όπως Καναδάς – Δανία) απειλούνται με ανοιχτό πόλεμο και ενσωμάτωση εδαφών ενώ πολεμικοί δασμοί εφαρμόζονται απέναντι ακόμα και στην ΕΕ με σκοπό την οικονομική – πολιτική τους συνθηκολόγηση. Τελευταία «πρόταση» του Τραμπ είναι να μετονομαστεί το «Υπουργείο Άμυνας» των ΗΠΑ σε «Υπουργείο Πολέμου» όπως ίσχυε μέχρι το 1947!

Η γενιά του Τραμπ αναζητεί αντίστοιχο πολιτικό δυναμικό σε όλο τον πλανήτη. Ξεφτιλίζει τις νόμιμες κυβερνήσεις της ΕΕ και συνδιαλέγεται ανοιχτά και προνομιακά με τα ακροδεξιά και μισο-φασιστικά κόμματα. Στηρίζει το Ζελένσκι και το φασιστικό πραξικόπημα της Μαϊντάν και θαυμάζει το Νετανιάχου για την πολιτική εθνοκάθαρσης των παλαιστινίων. Η ΕΕ αργά και σταθερά προσεγγίζει αυτή τη στρατηγική. Το ReArm Europe, οι παραινέσεις των γερμανικών και σκανδιναβικών κυβερνήσεων για πολεμική προετοιμασία της κοινωνίας είναι ένα διστακτικό βήμα προς αυτή την κατεύθυνση. Η ακροδεξιά (AdF, Μελόνι, Ορμπάν, Vox κλπ) που διεκδικεί τη διακυβέρνηση της Ευρώπης ετοιμάζεται για καλπασμό.

Η δημοκρατική αντίσταση

Αυτή η πολιτική στροφή των καπιταλιστών που προσπαθεί να κανονικοποιήσει τις πολεμικές φρικαλεότητες συναντά μια ισχυρή, παλλαϊκή αντίσταση. Παρ΄όλες τις προσπάθειες καταστολής του «εσωτερικού» κινήματος, δεν έχει κατοχυρωθεί μια «εθνική ενότητα» και μια συστράτευση γύρω από τις φιλοπολεμικές εκστρατείες.

Η γενοκτονία των παλαιστινίων δημιουργεί αγανάκτηση ακόμα και στα στρώματα της δημοκρατικής δεξιάς. Μόνο ακραία, ακροδεξιά «τραμπικά» κόμματα μπορούν και συνεχίζουν να σιωπούν στη σφαγή παιδιών, στην πολιτική λιμοκτονίας και στο ναζιστικού τύπου βομβαρδισμού «διπλού χτυπήματος» [1]!

Το παλιό αστικό πολιτικό δυναμικό προσπαθεί να αντιδράσει σε αυτή την πολιτική. Κυβερνήσεις και πολιτικοί σχηματισμοί σε κάθε επίπεδο διαμορφώνουν μια παγκόσμια «φωνή» κατά του πολέμου.

• Το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο εξέδωσε εντάλματα σύλληψης του Νετανιάχου και του πρώην υπουργού άμυνας του Ισραήλ για «εγκλήματα πολέμου και κατά της ανθρωπότητας». Μετά από αυτή την ενέργεια, εμφανίζονται καταγγελίες κατά υπαλλήλων και του Γενικού Εισαγγελέα για «σεξουαλική κακοποίηση».
• Η γενική συνέλευση του ΟΗΕ με 137 ψήφους υπέρ (σ.σ. συμπεριλαμβανομένης Μ. Βρετανίας – Γαλλίας – Γερμανίας) και με 12 κατά και 22 «αποχές» (σ.σ. μεταξύ αυτών και η Ελλάδα) εξέδωσε ψήφισμα κατά της πολιτικής του Ισραήλ στα παλαιστινιακά εδάφη. Ο γ.γ. του ΟΗΕ Γκουτέρες θεωρείται και επίσημα «ανεπιθύμητος» στο Ισραήλ.
• Η ισπανική και νορβηγική κυβέρνηση αναγνώρισαν το παλαιστινιακό κράτος τον περασμένο Μάη και ζητούν την αναστολή των διπλωματικών σχέσεων με το Ισραήλ. Ο δεξιός Πρόεδρος της Γαλλίας Μακρόν ανακοινώνει την πρόθεση να πράξει το ίδιο και η Γαλλία.

Αλλά αντιδράσεις συμβαίνουν και σε άλλους τομείς:

• Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία της Νορβηγίας ανακοίνωσε πως θα διαθέσει όλα τα έσοδα από τον αγώνα των προκριματικών του Μουντιάλ απέναντι στο Ισραήλ για ανθρωπιστική βοήθεια στη Γάζα. Παράλληλα η Ένωση Ιταλών Προπονητών κάλεσε FIFA και UEFA να προχωρήσουν σε προσωρινή αποβολή του Ισραήλ από τις διεθνείς διοργανώσεις, λόγω της κατάστασης στη Γάζα.
• Για πρώτη φορά, ο διευθυντής της Eurovision άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο αποκλεισμού του Ισραήλ από το διαγωνισμό.
• Στο Χόλυγουντ παρ΄όλο τον αρχικό αποκλεισμό των φιλοπαλαιστινιακών φωνών, όλο και περισσότεροι καλλιτέχνες εμφανίζονται με τα τρία χρώματα της Παλαιστίνης.

Αυτές οι συνθήκες διαμορφώνουν πράγματι ένα ισχυρό, μαζικό πεδίο αντιπολεμικής δράσης. Οι κινητοποιήσεις που εμφανίζονται σε κάθε μεριά του πλανήτη δεν αποτελούν μια μειοψηφική κίνηση κόντρα σε μια πανεθνική φιλοπολεμική κοινωνία αλλά προσπαθούν να αναδείξουν μια «άλλη» κοινωνία που αρνείται να υποταχθεί στο εφιαλτικό μέλλον που σχεδιάζουν οι κάθε λογής Τραμπ του πλανήτη. Ανθρωπιστικές μαζικές δράσεις «από τα κάτω» προσπαθούν να σπάσουν τις καθεστωτικές αγκυλώσεις και διαμορφώνουν κινήματα «πίεσης» προς τις εκλεγμένες κυβερνήσεις.

Η πεντακάθαρη στήριξη του παλαιστινιακού λαού, το «όχι στον πόλεμο», «όχι στη γενοκτονία των παλαιστίνιων», «όχι στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις», «όχι στην πολιτική εθνοκάθαρσης του Ισραήλ» αποτελούν μια ικανοποιητική βάση για μαζικές αντιπολεμικές κινητοποιήσεις.

Η αριστερά οφείλει να ενδυναμώσει και να μαζικοποιήσει αυτή την κατεύθυνση αλλά δεν μπορεί να εγκλωβιστεί σε αυτό το πολιτικό πλαίσιο. Η υποταγή της κομμουνιστικής στρατηγικής σε ένα «πανδημοκρατικό αντιπολεμικό κίνημα» όπου δεν έχει καμία πολιτική – οργανωτική αυτονομία δεν αποτελεί «αυτοκτονία» της αριστεράς. Αποτελεί προδοσία και εγκατάλειψη κάθε πιθανότητας νίκης του αντιπολεμικού στρατοπέδου.

Μπορεί να υπάρχει μια δημοκρατική απάντηση στον πόλεμο;

Ο πόλεμος, πλέον, δεν αποτελεί εξαίρεση της πολιτικής. Στις προηγούμενες επτά δεκαετίες μια πολεμική σύρραξη αποτελούσε είτε μια τοπική αντιπαράθεση καπιταλισμών, είτε μια «χειρουργική» επέμβαση του ιμπεριαλισμού για να τακτοποιήσει φυγόκεντρες δυναμικές. Το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα ήταν ισχυρό και μπορούσε να προσφέρει μια «λύση» για όλα τα ζητήματα.

Οι ελληνοτουρκικοί ανταγωνισμοί έβρισκαν διέξοδο στην ευρωπαϊκή στρατηγική και όταν κινδύνευσαν να εκτραπούν η επέμβαση των ΗΠΑ ήταν και κατευναστική έχοντας «προτάσεις» συμφέρουσες και για τις δυο πλευρές. Η επέμβαση στη Γιουγκοσλαβία ή στο Ιράκ στη δεκαετία του ΄90 ερχόταν με μια στρατηγική ανοικοδόμησης και ανάκαμψης συμφέρουσα και για την ντόπια αστική τάξη. Πλέον ο ιμπεριαλισμός αδυνατεί να παράξει τέτοια σχέδια.

Η πρόταση Τραμπ στο Ζελένσκι δεν ήταν για το πώς θα «αναπτυχθεί» η Ουκρανία αλλά ένα τελεσίγραφο μετατροπής της σε προτεκτοράτο. Η δυτική ουκρανική αστική τάξη έχει απλά να διαλέξει σε ποιο καθεστώς θα παραδοθεί: στις ΗΠΑ ή στη Ρωσία.

Αντίστοιχα η πρόταση Τραμπ προς τους παλαιστινίους είναι η μετατροπή της Γάζας σε αμερικανικό θέρετρο. Σύμφωνα με τις ΗΠΑ οι παλαιστίνιοι ή θα παραδοθούν στα αμερικανικά κεφάλαια και θα επιστρέψουν ως σερβιτόροι στη «Γάζα – Ριβιέρα» ή θα ξεκληριστούν και η Γάζα μαζί με τη Δυτική Όχθη θα ενσωματωθούν στο «Μεγάλο Ισραήλ».

Η καπιταλιστική κρίση δεν αφήνει περιθώριο εναλλακτικής απάντησης. Οι αστικές κυβερνήσεις που αναζητούν «ρεαλιστικές – συστημικές» απαντήσεις θα βρεθούν σε αδιέξοδο. Μια κατηγορία (Ισπανία – Τουρκία – Γαλλία κλπ) θα δοκιμάσει να παραμείνει στο παραδοσιακό δυτικό στρατόπεδο «πιέζοντας» το ιμπεριαλιστικό κέντρο σε διάλογο και συμβιβασμό. Μια άλλη κατηγορία θα προσεγγίσει λογικές BRICKS ώστε να δοκιμάσει μια καπιταλιστική ανάπτυξη έξω από τον έλεγχο των ΗΠΑ – ΕΕ. Η δυνατότητα, όμως, διαπραγμάτευσης του ιμπεριαλιστικού κέντρου προς την περιφέρεια είναι μηδενική. Τα περιθώρια έχουν εξαντληθεί.

Τα αδιέξοδα του δημοκρατικού κινήματος

Η πλειοψηφία της αριστεράς σε όλο τον πλανήτη έχει παραδοθεί στη δημοκρατική στρατηγική απάντησης στον πόλεμο. Χωρίς να προβάλλει καμιά πολιτική – οργανωτική – ιδεολογική διαφορά, ενσωματώνεται πλήρως στις αστικοδημοκρατικές κινήσεις αντίδρασης. Ελπίζει (;) πως αρκεί το «από τα κάτω» κίνημα για να αντιμετωπιστεί η πολεμική στρατηγική του ιμπεριαλισμού.

Έχοντας εγκαταλείψει την στρατηγική ανατροπής του καπιταλισμού, η αριστερά όλων των αποχρώσεων αναζητεί ενδιάμεσα, εφαρμόσιμα πολιτικά σχέδια που δεν χρειάζεται να ανατραπούν οι κοινωνικές σχέσεις κεφαλαίου – εργασίας. Προβάλλουν πολιτικά σχέδια υποστηρίζοντας πως «αυτόματα» οδηγούν σε σοσιαλιστική κατεύθυνση. Ένα κίνημα κατά των νατοϊκών βάσεων, ένα κίνημα για την αναγνώριση της Παλαιστίνης, ένα κίνημα με ιρανικές σημαίες… Αποφεύγουν την κόκκινη σημαία της επανάστασης για να είναι πιο «μαζικό», πιο «ρεαλιστικό» ένα εθνικό αντιιμπεριαλιστικό κίνημα.
Η εγκατάλειψη της κομμουνιστικής στρατηγικής και ο προσεταιρισμός αστών πολιτικών δεν διευρύνει το αντιπολεμικό μέτωπο αλλά μεγαλώνει τη σύγχυση στο ταξικό στρατόπεδο.

Ο ΟΗΕ δεν εκδιώκεται μόνο από το Ισραήλ. Η Βενεζουέλα και η Υεμένη θεωρούν ανεπιθύμητη την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Είναι η ίδια Ύπατη Αρμοστεία που συμμετέχει μέσα από την Ειδική Εισηγήτρια για την Παλαιστίνη Φ. Αλμπανέζε στα καράβια προς τη Γάζα. Αντίστοιχα και η ακτιβίστρια Τούνμπεργκ, υποστηρίκτρια του Ζελένσκι στην Ουκρανία συμμετέχει στις κινήσεις ενάντια στον αποκλεισμό της Γάζας.

Οι τακτικές που επιχειρούνται στο διπλωματικό επίπεδο μετατρέπουν την αριστερά σε παθητικό παρατηρητή των εξελίξεων. Έχοντας αναθέσει άνευ όρων την εκπροσώπηση της σε άλλα επιτελεία παρακολουθεί αμήχανη πότε τις βόμβες του Ιράν και πότε την εκεχειρία απλά στηρίζοντας τες σιωπηλά χωρίς να μπορεί να αρθρώσει μια στοιχειώδη κριτική προσέγγιση. Σήμερα προτείνεται μια νέα «εκεχειρία» μεταξύ Ισραήλ και Χαμάς. Καμία αριστερά δεν μπορεί να «προτείνει» κάτι γιατί έχει εγκαταλείψει την προοπτική αυτόνομής παρουσίας, με στρατηγικό σχέδιο για την Παλαιστίνη, τη Μέση Ανατολή, για όλο τον πλανήτη.

Η ενσωμάτωση άνευ όρων στις αστικοδημοκρατικές κινητοποιήσεις τύπου March-to-Gaza δεν βοηθάνε το αντιπολεμικό κίνημα. Οι κινήσεις τέτοιου τύπου είναι χρήσιμες γιατί διαμορφώνουν τρομακτικά ρήγματα στην αστική πολιτική αλλά η άνευ όρων παράδοση της αριστεράς σε αυτές τις στρατηγικές αντί να δυναμώσουν το κίνημα, δυναμώνουν τις αυταπάτες πως μπορεί να υπάρχει μια συστημική απάντηση στον πόλεμο. Τα προβλήματα που δημιουργεί αυτή η αντίληψη δεν θα τα δούμε παρά μόνο αργότερα στη «μεγάλη εικόνα» που θα διαμορφωθεί αλλά και στην αδυναμία παρέμβασης στην καθημερινότητα.

Η συμμετοχή στα διεθνή διαδήλωση “March-to-Gaza” το περασμένο καλοκαίρι σε συνδυασμό με την στρατηγική «αναγνώρισης της Παλαιστίνης» οδήγησε την αριστερά στη συνθηκολόγηση απέναντι στη κυβέρνηση Σίσι της Αιγύπτου. Η Αίγυπτος έχει αναγνωρίσει την Παλαιστίνη και οι διαδηλωτές που ερχόντουσαν από την Ευρώπη δήλωναν με κάθε τρόπο πως δεν έχουν κάτι ενάντια στην αιγυπτιακή κυβέρνηση. Όταν η κυβέρνηση δεν τους διευκόλυνε, η κινητοποίηση διασπάστηκε και οι συμμετέχοντες είχαν εγκαταλειφθεί στις διαθέσεις της διεθνούς διπλωματίας χωρίς κανέναν αυτόνομο πολιτικό σχεδιασμό.

Η λογική «πίεσης» προς τις κυβερνήσεις και τα κοινά πολιτικά μέτωπα με κρατικές γραφειοκρατίες και δημοκρατικά κόμματα σπέρνουν αυταπάτες στο εργατικό κίνημα για τη δυνατότητα των αστικών θεσμών να αλλάξουν μια τόσο κομβική στρατηγική επιλογή του κεφαλαίου.

Αυτή η αναζήτηση ενός «εύκολου» και «μαζικού» αντιπολεμικού κινήματος έχει επιπτώσεις και στην ταξική συγκρότησή του. Τον Αύγουστο ένα κομμάτι της αριστεράς στήριξε ένα δημοκρατικό, παραθεριστικό αντιπολεμικό κίνημα. Την ώρα που πάνω από το 50% του λαού δηλώνει πως δεν μπορεί να κάνει διακοπές κομμάτια της αριστεράς διαδήλωσαν σε πάνω από 100 παραλίες ανάμεσα στα μπιτσόμπαρα και τις ταβέρνες. Αυτές οι διαδηλώσεις δεν χτίστηκαν ούτε από τις τοπικές κοινωνίες αλλά ούτε από τους εργαζόμενους που δουλεύουν σεζόν σε συνθήκες γαλέρας το καλοκαίρι. Προφανώς καλά έκανε ένας κόσμος που στην παραλία έφερνε την παλαιστινιακή σημαία. Όμως η αριστερά δεν μπορεί να χτίζει κίνημα αγωνιστών που από το σπίτι τους πατάνε “like” στα αντιπολεμικά καρπούζια των λιγοστών εργαζομένων που ακόμα καταφέρνουν να κάνουν δυο μπάνια.

Για μια κομμουνιστική αντιπολεμική στρατηγική

Το 1912, με την έναρξη των Βαλκανικών πολέμων και δύο χρόνια πριν το ξέσπασμα του Α` Παγκοσμίου Πολέμου η απόφαση της Σοσιαλιστικής Διεθνούς καλούσε τους «εργάτες όλων των χωρών ν’ αντιτάξουν στον καπιταλιστικό ιμπεριαλισμό τη δύναμη της διεθνούς αλληλεγγύης του προλεταριάτου». Ποτέ το πρόβλημα επανάστασης και μεταρρύθμισης δεν είναι θέμα «προγράμματος» ή «συνθήματος». Το βασικό ζήτημα για την αριστερά ήταν και είναι η αποφασιστική, επαναστατική αντιπολεμική δράση. Η πλειοψηφία της αριστεράς δεν μπορούσε να απεγκλωβιστεί από την αστική νομιμότητα και παρέλυσε όταν δεν μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν οι νόμιμες κοινοβουλευτικές δίοδοι. Μάλιστα απέναντι στις λιγοστές φωνές της επαναστατικής πτέρυγας επιχειρηματολογούσαν πως δεν μπορούσε η σοσιαλιστική αριστερά να διακινδυνεύσει τη νόμιμη δράση γιατί ακόμα η Ευρώπη είναι μακριά από τον πόλεμο.

Υπάρχει, λοιπόν, ένα διπλό καθήκον της επαναστατικής αριστεράς.

Από τη μία υπάρχει η ανάγκη μαζικών αντιπολεμικών κινητοποιήσεων με ένα μίνιμουμ δημοκρατικό πλαίσιο. Το «όχι στη γενοκτονία των παλαιστινίων», «όχι στον πόλεμο», «καμία στήριξη νατοϊκών – ισραηλινών πολεμικών δυνάμεων» αποτελεί ένα επαρκές σχέδιο κοινής δράσης που μπορεί να υποστηριχθεί σε μαζικά πεδία. Οι ενιαίες συγκεντρώσεις (με σαφή πολιτική διακριτότητα των δυνάμεων) μπορεί να δημιουργήσει μια αίσθηση νίκης στο μαζικό κίνημα. Λείπει από το ελληνικό εργατικό κίνημα μια αντιπολεμική συγκέντρωση όπως των Τεμπών. Ξεχωριστές συγκεντρώσεις χωρίς διαφορά πολιτικού πλαισίου και οργανωτικής δράσης δημιουργούν αίσθηση μικροκομματικού ανταγωνισμού και απογοητεύουν.

Από την άλλη βέβαια, χρειάζεται η ανάδειξη και η οικοδόμηση μιας επαναστατικής πτέρυγας του αντιπολεμικού κινήματος που να βασίζεται στο δίπολο πολιτικής εξέγερσης και επαναστατικού ντεφαιτισμού. Αυτή η πτέρυγα οφείλει να διαμορφώσει ένα δυναμικό για να ξεχαρβαλώσει το αξιόμαχο του ελληνικού στρατού, να υπονομεύσει τις στρατιωτικές βάσεις ΝΑΤΟ – Ισραήλ και να ανατρέψει την αστική κυβέρνηση. Ο ιμπεριαλισμός τσακίζεται με την τακτική του «ξηλώματος του πουλόβερ»! Να βρούμε την αδύναμη κυβέρνηση της ιμπεριαλιστικής συμμαχίας και να την ανατρέψουμε. Να μην περιμένουμε ένα άλλο εθνικό στρατό, ούτε μια δημοκρατική διεθνή διπλωματική ομάδα να κάνει τη «δουλειά» μας αλλά να αναδείξουμε την αυτόνομη και αυτόφωτη δύναμη του επαναστατικού προλεταριάτου!

 

[1]: «Διπλό χτύπημα» (Double-Tap) θεωρείται ο βομβαρδισμός του ίδιου ακριβώς σημείου λίγη ώρα αργότερα. Γίνεται με σκοπό να εξοντωθούν οι διασώστες και γιατροί που σπεύδουν να βοηθήσουν τους χτυπημένους από το πρώτο χτύπημα. Το Νοσοκομείο Νάσερ χτυπήθηκε με αυτή την τακτική που ανάγκασε το Νετανιάχου (για πρώτη και μοναδική φορά) να το χαρακτηρίσει «τραγικό ατύχημα»

του Αλέξανδρου Γανδή