ΙΝΤΙΦΑΝΤΑ ΠΑΝΤΟΥ
ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗ ΣΗΨΗ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ
Οι καπιταλιστικές κυβερνήσεις δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν την παγκόσμια οικονομική κρίση και παραδίδουν την εξουσία στην ακροδεξιά και τους καραβανάδες. Ρατσιστικά και φιλοπόλεμα πολιτικά επιτελεία αναλαμβάνουν την διακυβέρνηση όλων των ιμπεριαλιστικών κρατών για να μπορούν να υλοποιήσουν επιθετικές, πολεμικές επιδρομές στους εξωτερικούς εχθρούς αλλά και στους εχθρούς εντός των συνόρων.
Η κυβέρνηση Τραμπ ανέβηκε στην εξουσία με σκοπό να περιορίσει τα δημόσια ελλείμματα και να δυναμώσει την αμερικάνικη οικονομία. Στον πόλεμο των δασμών, όμως, οι ΗΠΑ έχουν ένα και μόνο όπλο: την ισχυρότερη πολεμική μηχανή του πλανήτη! Χάρις τα όπλα μπορεί να τραμπουκίζει από τον Καναδά, τον Παναμά και τη Γροιλανδία, ως την Ουκρανία, την Παλαιστίνη, το Ιράν, την ΕΕ, τη Ρωσία και την Κίνα. Ο Τραμπ οφείλει να αυξάνει τις πολεμικές δαπάνες ώστε να συντηρείται ο πανίσχυρος στρατός, να κερδίσει τον οικονομικό πόλεμο μπας και καταφέρει να περικόψει τις δημόσιες και άρα τις πολεμικές δαπάνες προς όφελος της «πραγματικής» οικονομίας! Παράλογο; Αυτή είναι η σημερινή καπιταλιστική «τρέλα»… και δεν την περνάνε μόνο οι ΗΠΑ.
Η ΕΕ προσπαθεί να «πείσει» τις ΗΠΑ να συνεχίσουν το προηγούμενο μοντέλο συνεργασίας. Αυτό προέβλεπε η ΕΕ να λειτουργεί σαν οικονομικός πολιορκητικός κριός του δυτικού ιμπεριαλισμού χάρις την ισχυρή στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ που λειτουργούν σαν εκφοβιστές – τραμπούκοι. Όμως, για να διαπραγματευτεί αυτή την πρόταση με τις ΗΠΑ οφείλει να αποδείξει πως μπορεί να ανταπεξέλθει και σε στρατιωτική ισχύ πχ στην Ουκρανία ή στη Μεσόγειο. Η ΕΕ προωθεί το “ReArm Europe” για να μπορεί να διατηρήσει την «ειρηνικό» – οικονομικό προσανατολισμό της.
Οι ΗΠΑ μέσα από αυτή τη στρατηγική επιτίθενται πολεμικά σε κάθε μεριά του πλανήτη ώστε να καθιερώσουν την “PAX AMERICANA”. Η ειρήνη του Τραμπ είναι η συνθηκολόγηση όλων των εθνικών – οικονομικών – ταξικών αντιπάλων του ως υποτελείς άνευ όρων . Μόνο έτσι οι κυριαρχούμενοι θα μπορούν να ζήσουν το νέο αμερικάνικο «παράδεισο», μια «Γάζα – Ριβιέρα», όπου λιμοκτονούντες Παλαιστίνιοι να σερβίρουν μοχίτο στα παράλια σε κάθε Νετανιάχου.
Η ελληνική κυβέρνηση προσπαθεί να ανταπεξέλθει στα νέα διπλωματικά πρότυπα των ΗΠΑ. Μόλις πρόσφατα έστειλε στόλο στη Λιβύη και πραγματοποιεί ναυτικό αποκλεισμό! Για πρώτη φορά η ρατσιστική αντιμεταναστευτική πολιτική αποτελεί άλλοθι για κάτι πολύ χειρότερο: μια στυγνή ιμπεριαλιστική επέμβαση! Η Ελλάδα συμπεριφέρεται ως διεθνής τραμπούκος επειδή αμφισβητεί το σύμφωνο Λιβύης – Τουρκίας για τις ΑΟΖ.
Οι ακροδεξιές κυβερνήσεις σε κάθε μεριά του πλανήτη για να μπορούν να υπηρετήσουν αυτές τις επιθετικές, ιμπεριαλιστικές πολιτικές τους οφείλουν να καταστείλουν κάθε αντίσταση στο εσωτερικό τους. Ο Τραμπ έστειλε κουκουλοφόρους του ICE να απαγάγουν μετανάστες και να απελαύνουν με όρους fast track. Η μαζική αντίσταση του κινήματος έφερε την εθνοφυλακή και το στρατό. Η ελληνική κυβέρνηση ψάχνει να βρει πως θα φτάσει γρήγορα σε αυτό το επίπεδο: μαζικές διώξεις αγωνιστών, αθώωση μπάτσων στις δεκάδες δολοφονίες μεταναστών και ρομά, και πνιγμούς προσφύγων στο Αιγαίο.
Η νέα κλιμάκωση (και προσωρινή αποκλιμάκωση) του πολέμου σε Γάζα και Ιράν, είναι μόνο ένα σημείο ανάφλεξης στον πλανήτη. Στην Ουκρανία δεν υπάρχει καμία λύση χωρίς την ήττα είτε της Ρωσίας είτε των ΗΠΑ. Οι ανταγωνισμοί ΗΠΑ – Κίνας τροφοδοτούν εντάσεις στην Άπω Ανατολή. Η γενοκτονία των Παλαιστίνιων χρησιμοποιείται ως παγκόσμιο τρομοκρατικό παράδειγμα από τον ιμπεριαλισμό για το τι μπορεί να συμβεί σε όποιον/α αρνείται να είναι υποτελής στις επιθυμίες του καπιταλιστικού κέντρου.
Η απάντηση της εργατικής τάξης δεν μπορεί να ανατεθεί στις αστικές κυβερνήσεις είτε της δύσης είτε της ανατολής. Στη Δύση κυβερνήσεις και κόμματα (όπως της Ισπανίας ή του Νέου Λαϊκού Μετώπου» προωθούν ατζέντα για διακοπή διπλωματικών σχέσεων με το Ισραήλ, πάγωμα της τροφοδοσίας στρατιωτικού εξοπλισμού στο σιωνιστικό κράτος και αναγνώριση της Παλαιστίνης. Στην Ανατολή οι πύραυλοι του Ιράν και των Χούθι (και μέχρι πρόσφατα της Χεζμπολάχ) αξιολογούνται ως καλύτερο όπλο διαπραγμάτευσης με ΗΠΑ – Ισραήλ. Και οι δύο στρατηγικές, όμως, όσο κι αν δημιουργούν σημαντικά προβλήματα στο ιμπεριαλιστικό κέντρο δεν μπορούν να δώσουν λύση.
Μεγάλα τμήματα της αριστεράς έχουν εγκαταλείψει κάθε στρατηγική αυτοδύναμης, ταξικής απάντησης από την επαναστατική παράδοση της αριστεράς και προσδένονται σε «ρεαλιστικές» και «εφαρμόσιμες» αστικές – κρατικές πολιτικές. Ακόμα και κάποια κομμάτια που υποτίθεται αναζητούν «κινηματικές» απαντήσεις στο τέλος καταλήγουν στην ανάθεση σωτηρίας από το αστικό κράτος. Κόμματα που πανηγύριζαν για την «επανάσταση» στη Συρία που ανέτρεψε τον Άσαντ δεν τολμάνε να «διαδηλώσουν» στη Δαμασκό. Κόμματα που καμώνονται πως είναι ενάντια σε κάθε ρεφορμιστικό σχέδιο, στο “march-to-Gaza” χτίζουν πολιτική ενότητα με κεντροαριστερούς και κρατικούς – διπλωματικούς υπαλλήλους, δηλώνοντας ανοιχτά πως δεν έχουν καμία εναντίωση στην κυβέρνηση Σίσι της Αιγύπτου και καλούν Μακρόν – Μητσοτάκη να τους «προστατέψει»!
Το ταξικό αντιπολεμικό κίνημα συνεχίζει να δίνει τις μάχες του παρ΄όλη την ιδεολογικοπολιτική σύγχυση της αριστεράς. Χιλιάδες αγωνιστές και αγωνίστριες διαδήλωσαν από το Μαρόκο προς τη Γάζα σε μια συγκλονιστική προσπάθεια αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό. Αλλά δεν είναι μόνοι του! Σε κάθε μεριά του πλανήτη, από τις ΗΠΑ ως το Ιράκ διαδηλώσεις αλληλεγγύης ενάντια στην ιμπεριαλιστική επέμβαση των ΗΠΑ – Ισραήλ δείχνουν πως η εργατική τάξη αναζητεί απάντηση.
Αυτή βρίσκεται στην επαναφορά της Σοσιαλιστικής Επανάστασης ως μοναδική απάντηση στην καπιταλιστική βαρβαρότητα. Μόνο χάρις σε αυτή την πολιτική αντικαπιταλιστικής ανατροπής μπορεί να κερδηθούν αντι-ιμπεριαλιστικά κινήματα, όπως έγινε τη δεκαετία του ΄20 ή του ΄60 του περασμένου αιώνα. Οι Παλαιστίνιοι μαζί με τους Ιρλανδούς και τους Βιετναμέζους πριν από 50 χρόνια είχαν βρει ένα παγκόσμιο αντικαπιταλιστικό κίνημα που ξερίζωνε τον ιμπεριαλισμό στις ΗΠΑ, στο Παρίσι, στην Πράγα, στην Αθήνα, στη Λισαβόνα, στη Μαδρίτη. Είχε χτιστεί μια ιδεολογική και οργανωτική ενότητα των ενόπλων κινημάτων με την Επαναστατική Αριστερά της εποχής που έκανε τον παγκόσμιο καπιταλισμό να τρέμει από τη βάση.
Να τους θυμίσουμε πως η Κομμουνιστική Εξέγερση δεν είναι αναφορά στα βιβλία, αλλά πολιτική πρόταση του σήμερα και μοναδική διέξοδος στη βαρβαρότητα του πολέμου.
• Νίκη στην Παλαιστίνη!
• Να διαλυθεί το σιωνιστικό κράτος του Ισραήλ
• Οι σιωνιστές στρατιώτες είναι ανεπιθύμητοι στην Ελλάδα
• Να αποσυρθεί ο ελληνικός στόλος από τα σύνορα στη Λιβύη
• Να ξηλωθούν οι ΝΑΤΟϊκές βάσεις και η κυβέρνηση του πολέμου
Αθήνα, 27 Ιουνίου 2025